Lente

De lente is behoorlijk vroeg, de temperaturen zijn ruim boven nul en men verwacht op zaterdag ruim boven de 10 graden......De sneeuw smelt heel rap weg.

Ik ben "vrijwillig" voor 2 sets in de nachtdienst geplaatst, voel me als een zombie.
Dat had ik nou net even nodig, al moe zijn van de verhuizing, verbouwing en dan de aanslag op je bio ritme.

We genieten van ons huis, de tuin en voelen ons miljonairs, wat fijn om hier te mogen wonen!

Rik en Koen voelen zich al helemaal thuis en ook zij komen tot rust.

Verder geen nieuws.

Bouwinspectie

Het jojo winterweer weet van geen ophouden, van temperaturen boven nul tot strenge vorst in 24 uur. Nu alweer een paar dagen knetterkoud, bij het opstaan was het -19. De zon schijnt wel vrolijk, in onze woonkamer aan de tuinzijde is het dan meteen heel licht en behaaglijk.

Gisteren waren er 2 loodgieters in huis voor een probleempje met de boiler en de wasdroger. Deze problemen waren al gemeld voor de koop dus we kregen geen rekening.
In Nederland kenden we veel "mannetjes" die voor een leuk prijsje de technische mankementen verholpen voor ons. Nu moet ik dus weer op zoek maar de loodgieter van gisteren doet ook de klussen na werktijd en zijn vriend is een electricien met een vast uurtarief dus geen flessentrekkerij. Dit is weer heel erg handig voor de verbouwing van de basement waar sommige dingen niet door onszelf gedaan kunnen worden maar waar volgens de strenge bouwvoorschriften vakmannen moeten worden ingehuurd. Je moet hier voor je gaat verbouwen een bouwvergunning aanvragen, in ons geval gaat het nu om een basement ontwikkelingsvergunning en eentje voor de electriciteit. Koop je, in ons geval, een woning uit 1992 met een unfinished basement dan moet je aan alle huidige eisen voldoen, was de basement toendertijd al ingericht dan kun je elk voorschrift aan je laars lappen en doen waar je zin in hebt.......
Wij kregen afgelopen maandag bezoek van twee bouwinspecteurs en die hadden hoogstwaarschijnlijk de maandagmorgen blues, er moeten nog aan een aantal voorwaarden voldaan worden. Zoals bv het raam wat in de kamer van Rik zit voldoet niet aan de huidige eisen en moet groter (7.5 cm hoger), nogmaals de ramen in de basements van bv de jaren 50, 60, 70, 80 zijn veel kleiner maar blijkbaar kunnen deze mensen wel ontsnappen bij een brand en huizeneigenaaren van de jaren 90 niet.... Volgt U het nog? Ik probeerde me te beroepen op een soort van gewoonte recht maar ving bot bij deze stugge heren. Ik met Kelly naar een soort van kringloopwinkel om te kijken of ze een raam hadden welke ik kan gebruiken. Ik had niet veel hoop maar....... ja hoor ze hadden er een, een nieuwe nog wel voor een zacht prijsje.
Voor het aansluiten van de belangrijkste electrische klussen heb ik nu een "mannetje" en voor de toekomstige badkamer van Rik heb ik een andere. Gelukkig kunnen we de meeste dingen zelf doen, en voor de andere dingen betaal ik geen cent teveel, we blijven Hollanders.

Verhuizen

Ik kwam er om 8.30 uit en dat is voor mij schofterig laat......Ik hees me uit bed met de souplesse van een betonnen heipaal. De afgelopen week heeft er aardig ingehakt en daar pluk ik nu de vruchten van. Vorige week maandag begonnen met de kamer ( zeg maar gerust master bedroom) van Rik. Met vereende krachten is er al een mooie vooruitgang geboekt, het plafond moet nog afgemaakt en het schilderen moet nog worden gedaan. Een mini koelkast en magnetron worden nog ingebouwd en dan kan Rik zijn intrek nemen in een toch wel heel mooie kamer zou ik zo zeggen.

Het verhuizen van al onze spullen was pittig, het weer werkte mee qua geen sneeuwval maar er was een gevoelstemperatuur van -20......Als je dan ook te weinig drinkt dan zie je aan het einde van de dag de wereld voor een doedelzak aan. De dagen hiervoor was het boven nul waardoor alles weer was bevroren en het spiegelglad was, dit veroorzaakt spierpijn en stramheid op plaatsen dat je niet eens wist dat je daar spieren hebt. Maar het resultaat is er ook naar, op wat kleine dingetjes is alles over. Koen is helemaal gelukkig met zijn kamer, een giga televisie, Playstation te bedienen vanuit zijn bed..... Zijn uitzicht vanuit zijn raam is prachtig, hij kijkt zo in onze tuin. Ja onze tuin, ongelooflijk wat een pracht, het is werkelijk magnifiek. Als ik kijk en besef wat voor een gelukkige mensen we zijn dan knijp ik me tegelijkertijd in mijn arm.
We hebben al bepaald waar onze groentetuin komt, genoeg ruimte voor hopelijk een rijke oogst aan sperciebonen, sla, andijvie, boerenkool, spruiten, aardbeien, enz.

Om het gevoel te vermijden dat ik nu zit te niksen.......ga ik zo ons deck sneeuwvrij maken en een pad schuiven naar de fire pit. Vanavond gaan we lekker een vuurtje stoken en kunnen we de tuin zien (en ons huis) vanaf de andere kant.
We hebben al de nodige gasten gehad die ons feliciteren met het huis en bij het zien van onze tuin bijna sprakeloos zijn. Als we alles moeten geloven is dit een van de grootste tuinen van St Albert, niet slecht gedaan door dit hardwerkende gezin.

We waren er bijtijds uit voor de grote verhuisdag. Het was giga koud, rond de -15 met een gevoelstemperatuur van -20. Kelly en Adriana, Pascal en Ellen waren ook present (dit zijn hele goede vrienden die ons door dik en dun steunen).
We waren om 20.30 uur klaar, nou ja bijna want er ligt nog wel het een en ander in het huurhuis.

We liggen nu op onze nieuwe bank, met een druk op de knop lig je languit met je benen gestrekt, heerlijk.

Tot de volgende keer, we zijn gesloopt en gaan nu naar bed.

2 bier en het Noro virus

De winter is terug, het sneeuwt nu en de temperatuur is aan het zakken. De verwachting is overdag rond de -11/-15 en in de nachten -15/-21.

Gisteren werd ik uitgenodigd om de ijshockey wedstrijd van de Edmomton Oilers te bekijken in een skybox, wat een luxe en wat een leuke avond! Het was afgeladen vol, de sfeer is gemoedelijk maar ondanks dat veel politie op de been. Ik ging 3 bierjes halen en bij het bestellen werd mij gezegd dat ik er maar 2 kreeg..... Ik herhaalde mijn bestelling en zei "wat krijgen we nou, ik wil 3 bier!!!!!!!!!!!!!
De dame in kwestie werd zenuwachtig en zei u mag er 3 als er iemand (een vriend ofzo bij u is). Ik haalde diep adem om met de nodige krachttermen mijn bestelling weer te herhalen toen Kelly me op mijn schouder tikte en glimlachend vroeg wat er aan de hand was. Wat bleek is dat je per volwassene maar 2 bier meekrijgt en meer als je een maat bij je hebt. Ik snap best dat men streng is met het gebruik van alcohol maar dit is in mijn optiek een stapje te ver.

We hebben de adreswijziging doorgegeven aan de Canadian mail, het begint nu wat meer echt te worden alhoewel San en ik het nog steeds niet kunnen bevatten. Komende week gaan we de permit regelen voor de verbouw van de basement en het bestellen van de bouwmaterialen. Alle verhuisdozen die er nog stonden zijn opnieuw bekeken, gereorganiseerd en klaar voor de move. Er is veel hulp aangeboden voor de verhuizing en verbouwing, dit is een geruststellende gedachte want we kunnen niet alles zelf.

Hier heeft het Noro virus toegeslagen, San kwam de afgelopen week thuis van het werk en is ziek geworden, hierna was Koen aan de beurt en toen ik, heel besmettelijk dus, Rik had/heeft nergens last van.
San is alweer een paar dagen aan het werk en heeft haar handen vol. Er is een officiele uitbraak in het complex waar ze werkt en ook haar collega die net als San leidinggevende is is geveld. Ook de manager ligt ziek op bed dus 3 keer raden wie de toko draaiende houdt.......... het is nu 15.15 en ik heb nog niks van haar gehoord dus ik vermoed dat ze gaat overwerken.....

We hebben voor Koen een karrebies gekocht voor het bezorgen van zijn kranten. Hij is hier heel blij mee want het maakt het werk makkelijker, met zijn koptelefoon op heeft hij met een uurtje alles bezorgd en $10 verdiend. Vandaag zijn bankrekening doorgegeven en volgend maand worden zijn eerste verdiende dollars overgemaakt.

Head LPN

Een aantal dagen geleden belde San me vanaf haar werk met de mededeling of ik zat....... Ik zei uh ja ben net een bakkie koffie aan het drinken en dacht tegelijkertijd wat is er aan de hand?
Hierop stak mijn echtgenote van wal dat ze net met haar manager had gesproken, hierop hoorde ik haar overschakelen naar het Engels om een client te woord te staan. Ik werd steeds nieuwsgieriger en wachtte ongeduldig op het vervolg. "Ja ik heb dus net met de manager gesproken en die had met de bazin van de board gepraat", en ja hoor weer een client die hulp nodig had! Ik vermoedde dat dit toch wel een spannend bericht was en geduldig als ik ben had ik zoiets van, San doe de deur van je kantoor op slot en geef me het nieuws! Na een paar minuten "ben je er nog", ja hoor ik ben er nog (tuurlijk ben ik er nog!), "nou dus de manager heeft een heel goed gesprek gehad en wil me niet kwijt"! Ik zeg dus nou ik wil je ook niet kwijt maar zeg nou in godsnaam wat er aan de hand is!
"Ze hebben me een permanente full time baan aangeboden"!!!!!!! Wauw dat is geweldig nieuws, wat een opluchting!
Met een diepe zucht van gelukzaligheid giet ik de laatste slok koffie naar binnen. tegelijkertijd wordt de impact van dit bericht me geheel duidelijk. Eindelijk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dit hadden we voor ogen (en ook wel stiekum gehoopt), dit betekent dat we kunnen gaan aanvragen voor de permanente status en voor de jongens dan hun sociaal verzekeringsnummer zodat ze een bijbaantje kunnen nemen. Ik zit dit nu te typen maar bevatten kan ik het nog niet helemaal. Als klap op de vuurpijl heeft San ook te horen gekregen dat ze vanaf 25 januari voor 50% leidinggevende zal zijn.

Koen heeft vandaag gebeld naar de plaatselijke krant, er stond namelijk een vacature voor krantenbezorger in de buurt. 2x per week een uurtje lopen in de frisse buitenlucht en nog geld verdienen ook! Koen gaat woensdag beginnen en heeft tot op de cent uitgerekend wat dit opbrengt en met een tevreden glimlach zegt hij dat dit een leuk zakcentje is.

Dagboek

Ondanks een behoorlijk tegenvallend aantal reacties heb ik na overleg met Susanne besloten om gewoon door te gaan met het blijven schrijven van onze belevenissen in Canada. Bij de spaarzame reacties zat een hartverwarmende, namelijk die van een jong stel welke ook emigratieplannen hebben (we zullen jullie waar mogelijk voorzien van hopelijk nuttige tips). Verder mijn dank voor de andere reacties, leuk om te lezen dat een aantal oud collega's me/ons nog volgen.

Dit blog zal vooral een naslagwerk worden voor onszelf, een soort van dagboek welke er voor zal zorgen dat we niets zullen vergeten van ons bijzondere avontuur. Hiernaast kunnen familie, vrienden en trouwe volgers op de hoogte blijven van dit toch wel bijzondere gezin.

Na veel gedoe heb ik dan eindelijk de aanvragen van goed gedrag voor onze wapenvergunningen opgestuurd naar Nederland. Iets van 25 documenten zijn nu hopelijk onderweg, pff.
De afgelopen week hebben we ons als gezin opgegeven voor een jacht en visvereniging in de buurt.
Schietbanen van 100 tot 300 meter, kleiduiven knallen, enz. Het is een ruimbemeten locatie met een forellenvijver speciaal voor gezinnen en niet voor de Rambo's.

Gisteren hebben San en ik een nieuwe bank en fauteuil aangeschaft voor ons nieuwe huis, best wel een lekker gevoel, het schiet al aardig op en we hebben er enorm veel zin in. Rik en Koen kunnen ook niet wachten, het is dan ook een geweldige plek die we straks thuis mogen noemen.

Gisteren was een heel belangrijke en spannende dag want San moest weer eens peentjes zweten bij het licentie examen voor haar verpleegkundige opleiding. Alweer een examen hoor ik jullie al zeggen, ja maar nu wel hopelijk de laatste.

Nog even het "warme" weerbericht; vandaag overdag -1, morgen +4 en deze vreemd hogere temperaturen houden nog wel een week aan.