De eerste sneeuw...........

We kwamen uit bed en jawel de eerste sneeuw is gevallen. Niet veel maar genoeg om te blijven liggen op het gras en de daken. Het is -2 en bladstil, alsof de natuur haar adem inhoudt voor hetgeen de winter in petto heeft.

San en ik zijn net even naar de pas geopende Costco geweest in St Albert gegaan, het is de grootste van west Canada. Inderdaad gigantisch groot en gigantisch druk, je bent meteen in de kerstsfeer hier, je gelooft je ogen niet, wat een assortiment. Ik heb zowaar een broek voor mezelf gekocht, een lekkere warme winterbroek/jachtbroek voor omgerekend 16 Euro........
Nog wat prijzen; San heeft 2 sport/stretchbroeken voor 13 Euro (nee niet per stuk maar voor 2) gekocht, benzine is momenteel 74 Eurocent de liter en een kilo Goudse kaas Euro 10.40.
Levensmiddelen zijn over het algemeen duurder dan in Nederland, door slim in te kopen kunnen we bv op ons vlees flink besparen.

Ik ga morgen mijn derde week in van de staff training, verbijstering, verbazing en spierpijn zijn de beste manier om deze happening te omschrijven. Marcheren, zware fysieke trainingen, als je bv je laarzen niet hebt gepoetst, je niet goed hebt geschoren, niet marcheert op de gangen, de sergeants niet correct begroet, enz, enz dan moet je straf push ups doen pfffffffffffffffff
Verder pittige examens op het gebied van rechts en wetskennis dus echt veel rust heb ik niet. Als nuchtere Hollander denk ik regelmatig, waarom zo'n krankzinnig programma?! Na 8 weken kruipt iedereen weer achter zijn computer, lepelt hamburgers en cola naar binnen en kweekt zwaarlijvigheid tot zijn/haar pensioen. Want na deze training krijgt niemand meer bijscholing o.i.d. tot je er mee stopt. Ik hou dus het grote plaatje in gedachten en doe braaf alle shit van deze drill serganten. Ik ben druk aan het netwerken en weet dat er voor mij meer kansen komen en zal nadat San is begonnen met werken mijn horizon verbreden en voor een baan kiezen die meer bij mijn ervaring past. Godzijdank is er hier ongelooflijk veel werk en zijn mijn ideeen geen fata morgana's.

Maaltijd in Namao

We waren door Ross uitgenodigd voor een soort van sponsormaaltijd in een school in Namao (5 inwoners). Deze school dankt zijn bestaan dus duidelijk niet aan voornoemde 5 inwoners maar aan de omringende dorpen en de buitenwijken van Edmonton. Deze school werd al opgericht rond 1895 en is in de loop der tijd uitgebreid van een 2 klassen school naar een gemiddelde school in Canada.
Zo'n 500 mensen hadden geld gedoneerd en we kregen een maaltijd bestaande uit kalkoen (alweer) en salade, stuffing (apart maar lekker), groente en een dessert van diverse soorten pies (taart). De maaltijd werd geserveerd in de sporthal en je ging zitten aan lange tafels waar er nog plaats was. Je zit dus met wildvreemden aan een tafel wat het deels ongemakkelijk en aan de andere kant interessant maakt. Rik en Koen zaten zoals altijd gebroederlijk naast elkaar tegenover ons en Ross. Een grote schotel kalkoen werd op tafel gezet en Rik schepte enthousiast zijn bord vol, hierbij de nodige scheppen groente en salade en deze imponerende hoeveelheid werd door Rik in 5 minuten naar binnen gewerkt. Vriendelijk verzocht Rik aan de mijnheer die naast hem zat of hij nogmaals de schotel met kalkoen mocht, de man knikte met gefronst gezicht en gaf Rik de schotel. Rik schepte met lange halen de schotel leeg en vulde de openingen op zijn bord met hetgeen ruimschoots op de tafel aanwezig was. Opnieuw was zijn bord snel leeg en vroeg Rik (na ons om toestemming te hebben gevraagd) om een nieuwe schotel kalkoen, Ross bekeek dit geamuseerd en was vol lof over Rikzijn (vr)eetlust. De heer tegenover ons en die naast Rik zat zat nog steeds te fronsen, San en ik fluisterden "hij zal zich toch niet ergeren aan Rik?" Hierop keek de man ons aan en zei "komen jullie uit Nederland?" We schrokken ons rot, hij zal toch niet alles gehoord hebben? Vriendelijk antwoordden we dat we inderdaad uit Nederland kwamen en vertelden in het kort ons emigratieverhaal. De man (Tom) vertelde zijn levensverhaal, hij emigreerde alleen naar Canada toen hij 18 jaar oud was. Hij wilde graag boer worden, zijn vader was zijn hele leven boerenknecht en hij wilde het anders doen dan zijn vader. Hij probeerde het nog ten tijde van de ruilverkaveling maar dat mislukte. Nu heeft hij een eigen boerenbedrijf van zo'n 2000 hectare. Na de maaltijd nodigde hij ons uit om, als de oogst binnen was, naar de boerderij te komen voor een rondleiding. En nee, hij had dus niet alles gehoord en ja je moet hier gewoon goed op je woorden letten. Er zitten hier meer Nederlanders dan je denkt, vooral in het boerenbedrijf. Overigens heeft Rik zijn bord nog voor een derde keer volgeschept en heeft grote indruk gemaakt bij het serverend personeel.
Ross gaf ons na de maaltijd nog een rondleiding door de school, overal hingen foto's van lang geleden. Veel familie van Ross heeft hier op school gezeten en dat was te zien bij de onderschriften van alle klassefoto's. Al met al weer een hele leuke en interessante typisch Noord Amerikaanse gelegenheid. Beleefd en hoffelijkheid zijn hier hele belangrijke normen en waarden, je waant je hier in de jaren 50, geen agressie, geen geduw en getrek maar alles in een trager tempo. We werden door Ross nog aan de tandarts, vrienden, enz voorgesteld en we zijn ervan overtuigd dat dit soort gelegenheden bij uitstek geschikt zijn voor het ontmoeten van nieuwe mensen. En we hebben er al zoveel mogen ontmoeten.

Rik en Koen

Na 6 weken school hebben we de tussen rapporten gezien van Rik en Koen. Wat we zo vurig hebben gehoopt begint waarheid te worden. Rik doet zijn huiswerk consequent en dit werpt zijn vruchten af, het ene mooie cijfer na het andere. Geen onvoldoendes en het meest belangrijke, hij vindt school weer leuk en krijgt steeds meer zelfvertrouwen dat hij de Highschool op academisch niveau (en in het Engels!) aan kan.Onlangs vertelde Rik me dat er een aantal leraren waren die niet echt rekening met hem hielden als student met het Engels als een tweede taal. De volgende dag zat ik in gesprek met de vice principal en vertelde haar wat ik van Rik had vernomen. Ze schrok en zei na enig nadenken "dit komt vooral door hoe volwassen Rik zich presenteert en hoe ongelooflijk goed hij het Engels beheerst, desalniettemin zal ik de betreffende leraren benaderen en mededelen dat Rik geen Canadees is maar pas sinds kort in Canada woont". Ik blijf er dus op hameren en houdt dan ook een vinger aan de pols voor een zo optimaal mogelijk begeleidings traject voor onze jongens.
Koen heeft een metaformose ondergaan, vanaf dag 1 van het nieuwe schooljaar vindt hij het leuk in de klas. De avond voor school staan zijn tassen keurig netjes ingepakt en komt hij meestal zonder gezucht en gesteun uit bed. Als hij uit school komt is het eerste wat Koen doet, huiswerk maken......
En de resultaten zijn er ook naar, ook hele mooie cijfers en geen enkele onvoldoende.
Qua socialiseren, sporten en aanpassen mogen we niet klagen, integendeel we zijn zo blij, opgelucht en ongelooflijk trots op onze mannen.

Herfst

Vandaag een dag vrij van school. Frenk vroeg ( 6 uur ) naar zijn werk en om de jongens eens te verwennen heb ik ze met de auto naar school gebracht dus konden ze een half uurtje langer blijven liggen. Wat was het mooi buiten. St Albert heeft veel bomen en een lang gerekt park met daardoor heen lopend de Sturgeon river. De bedoeling was om meteen aan mijn huiswerk te gaan want mijn midterm examens staan voor de deur. Voor half november heb ik 3 assignments,  6 midterm exams, 2 final exams en een groot praktijkexamen om mijn nursing skills te tonen in een nagemaakte ziekenhuissetting. Dus ik kan aan de bak. Maar het was zo mooi buiten dat ik eerst besloot te gaan genieten van de omgeving en wat mooie herfstfoto's te maken. Aan het eind van mijn fotoshoot werd ik nog even vergezeld door een eekhoorn. Hij bleef geduldig op de tak zitten zodat ik dichterbij kon komen om een foto te maken. Het was vanmorgen 1 graad boven nul en de nachten zijn dus al behoorlijk koud. Maar overdag een graad of 15/16 met volop zon. Ziehier de foto's.

Rustiger vaarwater.

De familie Klinge is zolangzamerhand in rustiger vaarwater beland. Het aanpassingsproces ligt op schema en we hebben al heel veel hindernissen genomen. San en de jongens zitten alweer 2 weken op school en in hun ritme. Koen heeft het godzijdank naar zijn zijn in de klas en wordt opgenomen in de groep. Hij is gekozen als keeper in het eerste team en begint zijn status op te bouwen. Rik is gekozen in het Highschool football team en ook hij wordt opgenomen in de groep.
Op mijn werk gaat het ook steeds beter en komen er mogelijkheden. Kortom we krijgen het gevoel dat alles op zijn plaats begint te vallen. Iedereen die ons blog volgt weet dat dit niet zonder slag of stoot gaat/is gegaan. Het is dan ook een weldaad voor lichaam en geest om meer ontspannen te zijn en de schone lucht diep in je longen te zuigen. Uiteraard zijn we er nog niet maar we zijn op de goede weg!
San en ik zijn gisteren voor de eerste keer sinds ons verblijf in Alberta samen naar een terrasje geweest en hebben daar heerlijk in het zonnetje genoten van een hapje en een drankje. Het was extra ontspannen omdat we nu echt het gevoel hebben dat onze jongens aan het socialiseren zijn en het naar hun zin hebben/krijgen. Dus ja, als de kinderen het naar hun zin hebben dan zijn de ouders ook gelukkig.

Ik zal minder op het blog gaan schrijven, we gaan nu weer in een nieuwe drukke periode komen en soms weet ik niet meer waar ik over moet schrijven. Het is niet zo dat ik helemaal niets meer zal posten maar minder vaak.

Gisteren zijn Kelly en ik een dagje gaan jagen tussen Edson en Hinton richting de Rockies. Het weer was schitterend, zon en 25 graden.

We vertrokken om 06.00 en reden in zo'n 3 uurtjes naar Edson, hiervandaan sloegen we af via een provinciale highway om een "loop" te maken van 450 km door onbewoond gebied en ons geluk te beproeven op Grouse (een soort van Korhoen). Het jachtseizoen is geopend op gevogelte, ons jachtgebied was al het crown land wat we tegen kwamen, en dat was alles in het gebied waar wij waren. Ons jachtveld was 2 keer de oppervlakte van Nederland (en dan drukken we ons bescheiden uit). We reden over weggetjes waar je met een normale auto al na 5 minuten hopeloos vast zou staan.
We reden in de truck van Kelly, een 4x4 die (slechts) een 5.7 liter onder de kap heeft........... Als we bij een veelbelovend landschap kwamen dan stapten we uit en gebruikten de zintuigen, vooral het luisteren naar het specifieke gekakel en vleugelgeklapper deed de hartslag verhogen. Als we de locatie grofweg hadden bepaald dan gingen we de wildernis in, tussen de bomen door over een dikke laag mos waar je in weg zakte, ik durf te zeggen dat hier hoogstwaarschijnlijk nog nooit iemand heeft gelopen. Denk je eens in dat je beren, wolven, poema's of bv een eland kunt tegen komen, ik kan je verzekeren dat je dan echt op je hoede bent. En dan opeens zie je zo'n grouse in een tak van een immens grote pijnboom zitten, de shotgun aanleggen, richten en schieten. Zo schoten we er 5 die morgen, tegen de middag werd het te warm en dan trekken deze vogels zich terug in de koeltes van het bos.


 

We besloten door te rijden naar Cadomin, een ghosttown-achtig mijnbouwstadje tegen de Rocky Mountains aangeplakt. Vooral in deze regio leven de zeldzame Bighorns, we hadden geluk en konden er ruim 40 spotten op de hellingen. Naast de Bighorns ook veel herten, haviken, adelaars gezien en adembenemende vergezichten, woeste rivieren en bijna geen mensen...........



Alsof de beschaving niet heeft door kunnen dringen in gebieden zo groot dat je je hier als nuchtere Nederlander geen voorstelling van kunt maken. De afstand die we hebben afgelegd is bijelkaar 800 km en dan heb je een fractie van Alberta gezien, en een speldenknop van Canada............

 

Leuke dingen

We hebben mijn afgelopen vrije dagen goed besteed. Eerst een dag naar Collin Lake, dit meer ligt vlakbij de monding van de Athabasca River op zo'n 2 uur rijden van St Albert. We waren uitgenodigd door Tammy, zij hebben een huisje aan het meer en een bootje. De reis was voorspoedig, 2 uur lang op de cruise control, zeer weinig verkeer en door een prachtig golvend landschap. Het huisje ligt vlak aan het meer wat behoorlijk groot is, we konden net aan de overkant zien en het heeft een diepte van zo'n 20 meter. Ik had de hengels meegenomen want we gingen vissen met de boot. Het was licht bewolkt en zo'n 20 graden dus goed uit te houden. Ik had al snel beet, helaas werd mijn lijn finaal door midden gebeten door waarschijnlijk een snoek. Een half uurtje later had ik meer succes en landde ik een mooie snoekbaars. Hierna gingen de jongens tuben, dat is op een soort opblaasband achter de boot en dan vol gas achter de boot scheren. Was spectaculair en Koen genoot van alle nieuwe indrukken. Rik was deze dag niet mee, hij wilde thuis blijven.

De volgende dag zijn we naar Fort Edmonton gegaan, dit is een stap terug in de tijd. In dit park zijn straten nagebootst uit 1895, 1905 en 1920. Bijzonder om te zien hoe ze toen hun huiden verhandelden en in wat voor huizen/tenten ze woonden. Er rijden hier huifkarren rond en postkoetsen en men loopt in de klederdracht van lang geleden. Lijkt op het Wilde Westen, alsof je in een soort van oude film speelt.
Een oude stoomtrein brengt je van A naar B, Opa Jaap zou dit heel mooi vinden.........

 

                                              Koen als snelheidsduivel achter de boot

                                                Rik en Koen in de nostalgische wagon

                                                                  De postkoets

een scene uit 1920

                                                    de imposante stoomlocomotief