Bessen plukken

Gisteren kwamen we Willem Snoek tegen bij de Hollandse bakker in ons dorp. Hij was net terug van bessen plukken en liet ze zien en proeven......Heerlijk, het bleken saskatoons te zijn, een soort van blauwe bessen en heerlijk zoet van smaak. Willem gaf ons het adres, het bleek een kwartiertje rijden te zijn en dat is hier.....juist om de hoek!

Vanmorgen Rik, Koen en Matt (vriend van Koen) bijtijds wakker gemaakt, ontbeten en naar de
U pick farm gegaan. We moesten van de highway 37 een Range Road op, dit zijn gravelwegen die voor het oog oneindig doorlopen vanaf de snelwegen. De farm ligt prachtig gelegen, een mooi woonhuis op zo'n 30 hectares met allerlei fruitbomen en struiken. De eigenaresse gaf ons een aantal mandjes en wees ons de bessenbomen die vol hingen met trossen bessen. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik word er altijd een beetje hebberig van, ongelooflijk hoeveel bessen er hingen en hangen. Het weer was schitterend, blauwe lucht, zon en een koel windje. De jongens deden ook hun best en in 3 kwartier hadden we zo'n 8 kilo geplukt, niet gek toch? In verhouding kostte het ons heel weinig dollartjes, San en ik gaan a.s. maandag weer. De bessen worden niet bespoten en dus puur natuur.

Het is nu de tijd om ze te plukken dus maken we daar optimaal gebruik van. San heeft al weer grote plannen voor pies en cakes en er moet natuurlijk ook veel ingevroren worden, wel handig dat we nu een giga vriezer hebben.

Vanavond komen er weer 2 vrienden van Koen logeren, morgen gaat Rik met Morgan naar de St Albert Farmers Market, gaat San met Adriana bessen plukken, en ik verdien de dollars met een reeks avonddiensten.

Volgende week zijn de heritage dagen in Edmonton waar vele immigranten hun etenswaren van hun thuisland promoten waaronder Holland met lekkernijen zoals; haring, broodje frikandel/kroket, kaas, enz. Wij gaan hier ook kijken en proeven natuurlijk. Er is nu bijna elke week een festival dus vervelen doen we ons niet.

Druk? Hoe bedoel je?

Hee Frenk, hoe gaat het op je werk oftewel how are things at work? Ik heb 3 maanden lang gezegd dat het goed ging. De werkelijkheid was minder prettig (op zijn zachtst gezegd). Na mijn introductietraining werd mij een full time rooster aangeboden waar ik natuurlijk heel blij mee was want dit betekende dat ik de kachel kon laten roken. Maar wat wilde het wrede toeval, tijdens mijn 2de officiele dienst brak er een wilde staking uit, dit ivm issues in een andere gevangenis. Ik mag hier nog steeds niet teveel over zeggen, wat ik wel kwijt wil is dat  de afgelopen tijd zeer onzeker is geweest met als bedenkelijk hoogtepunt een onderzoek en de nodige ontslagen. Ik heb nu de verzekering dat ik mijn baan mag houden, maar ik denk dat ik mag zeggen dat ik voor de functie eis stressbestendigheid geslaagd ben. Eindelijk kan ik weer normaal slapen, ik had vaak een soort van deja vu gevoelens met hetgeen er in 2008 in Prince George gebeurde tijdens ons 1ste Canada avontuur.

Tijdens mijn 6de dagdienst (gevolgd door 3 vrije dagen) werd ik gesmst door San, Theo en Nelly zouden 's avonds langs komen, ze waren onderweg in hun camper tijdens een rondreis door de Rockies en Alberta. Toen ik thuis kwam heb ik eerst het gras gemaaid,  met de motormaaier ben je al gauw een half uurtje zoet, hierna snel wat meubels gesjouwd bij Kelly. Rond 21.00 uur kwamen onze vrienden uit Noord Vancouver aan.  Wat fijn om ze weer te zien, het was alweer bijna een jaar geleden, er moest weer (heel) veel bijgepraat worden. Het is ook zeer prettig om van deze zeer doorgewinterde emigranten te horen dat ze trots zijn op onze vorderingen. Wij leven in een soort van tunnelvisie; werken, leren,  voor Rik en Koen zorgen, financien en door bergen papierwerk worstelen om alle regels van de overheid na te leven en verliezen hierdoor wel eens het zicht en besef wat we hier toch voor een prestatie aan het neerzetten zijn. Theo is een zeer enthousiast en bevlogen verteller, ik heb zelden (nooit) iemand meegemaakt die een half uur achter elkaar kan vertellen zonder adem te halen..... Volgens hem groeit er haar op zijn huig en dit verklaard waarschijnlijk zijn immitatie van een zeehond want door zijn avontuurlijke manier van beeldende spraak raakt zijn keel overwerkt waardoor hij hoest als een walrus die aangespoeld is bij Pieterburen. Hilarisch en avontuurlijk zijn een aantal van Theo's kenmerken die zijn vrouw Nelly regelmatig het hoofd doet schudden, wat een fijne vrienden, vrienden die we zolangzamerhand als familie zijn gaan beschouwen.

We hebben intensief ruim 2 dagen met elkaar door mogen brengen, hebben ook nog even de West Edmonton Mall bezocht en de Costco (giga groothandel). Rik haalde zijn learners test en mag nu onder onze begeleiding achter het stuur. Vlak voor zijn test lag hij nog helemaal in een deuk van de grappen van Theo, hierdoor ging hij meer ontspannen het examen in. San heeft weer een horde genomen, goedgekeurd door de medici en na het betalen van een forse hoeveelheid dollars is vandaag de aanvraag voor een werkvergunning de deur uitgegaan. Ik ben volop bezig om mijn 32 jaar rijervaring in Nederland erkend te krijgen door de Alberta Government. Ruim een maand geleden had ik al mijn Nederlandse rijbewijs ingeleverd, tot mijn verbijstering werd de aanvraag geweigerd omdat ik geen vertaling van mijn rijbewijs zou hebben meegestuurd. Maar werd mij vriendelijk medegedeeld dat als ik bv een dokter kon vinden die deze vertaling kon doen dan moest het wel lukken. Wonder boven wonder hebben we inmiddels ook een dokter van Nederlandse afkomst (Haarlem) in onze vriendenkring en die was bereid om dit varkentje te wassen dus ook deze aanvraag vandaag de  deur uitgedaan. Verder zijn we goedgekeurd voor een Canadese creditcard, en krijgen we de officiele Health Care passen, zijn we bezig voor een nieuwe school voor Koen (hier om de hoek), rijlessen voor Rik, heeft San vandaag een zeer belangrijke opdracht voor school klaar, heeft ze vandaag gehoord wanneer haar clinical lessen zijn, ben ik zo goed als zeker ge pre-approved om een auto te kopen, is Rik met zijn vriendin naar de Klondike days in Edmonton en zo kunnen we nog wel een half uuurtje doorgaan. Dus lieve lezers, het is hier een beetje druk maar zijn we wel zeer voldaan.

Vorige week met Ross naar de band van zijn zoon Cameron wezen kijken, Cameron is de zanger en geen slechte. De band trad op in een bar in noord west Edmonton. Ze speelden nummers uit "onze" tijd en speciaal voor ons werd Twilight zone van de Golden Earring gespeeld. Even heerlijk ontspannen, lekker hapje en drankje en hele goede muziek.

Dinsdag ging Rik naar de golfcourse van de ouders van Tascha en Amy op zo'n anderhalf uur rijden hiervandaan, dus eigenlijk om de hoek (voor Canadese begrippen). De eerste 2 dagen had Rik het moeilijk, weg van huis, lange dagen en natuurlijk allerlei nieuwe indrukken. Hierna ging het snel beter, hij kreeg meer verantwoordelijkheid zoals ober mogen zijn, reserveringen maken en klusjes in het onderhoud, enz. Naast het veel uren maken krijgt onze Rik ook veel fooien (heel veel fooien) en verdient hij voor een 15 jarige een heel leuk zakcentje. Laten we het zo zeggen dat hij dit in Nederland niet had kunnen verdienen. Nu is hij razend enthousiast en ook de eigenaren van de golfcourse want hij kan alweer snel aan de bak.

Vrijdag was Koen jarig, hij vond het niet zo geslaagd want zijn broer was er niet en zijn papa was aan het werk. Gelukkig waren er 2 vrienden waarvan er eentje bleef logeren. Koen wilde graag een basketbalpaal op een standaard. Dit is hier heel normaal, je zet deze bij je oprit en spelen maar. We vonden er een op Kijiji (de Canadese marktplaats) in St Albert voor een heel leuk prijsje, nl gratis. San en ik met de hulp van de eigenaar het gevaarte gedemonteerd en in de Pacifica gepropt, ongelooflijk wat er in die auto gaat. De standaard was gelukkig niet zo zwaar (80 kg!) en terwijl ik dit verhaal schrijf voelt mijn rug beurs aan. Dit mag de pret niet drukken, Koen is heel blij en speelt elke dag met zijn aanwinst, en een nieuwe basketbal, smoothiemaker, Playstation card en vanavond als zijn broer thuis komt dan krijgt hij nog meer kadootjes, joepie!

San heeft haar long distance cursus sociologie weer opgepakt en zit vele uren per dag te studeren. Ik blijf het zeggen, wat een doorzettingsvermogen en enorme motivatie heeft deze vrouw. Diep respect en trots zijn de woorden die me te binnen schieten aan de lofzang voor mijn vrouw die de drijvende  kracht is achter ons gezin.

Ik zat afgelopen maandag op de tandartsstoel, juist mijn favoriete stek....... Een paar weken geleden zaten we gezellig te bbqen bij Kelly en Adriana, ik zat te kauwen op een heerlijk stukje kip en vond het vlees op een gegeven moment wel heel erg knapperig. San omschreef mijn gelaatsuitdrukking als enigzins angstig met wijdopen gesperde ogen. Ik spuugde wat brokken tand uit waar een volwassen mammoet jaloers op zou zijn geweest. Rond mijn voeten ontstond een plas bloed welke mijn melodramatische relaas extra accentueert haha. Om een lang verhaal kort te maken, ik moest naar de tandarts. We kregen het voor elkaar dat ik naar dezelfde tandarts kon als de fam Callens. Er was zo weinig overgebleven van de tand dat de enige optie trekken was. Met een hypermoderne injectiemethode werd ik verwend met een naald die voor mijn gevoel mijn halve hersenpan verdoofde. Hierop begon de beul (tandarts) met zijn gewrik en schreeuwde ik in enkele Hollandse krachttermen dat die kl... verdoving niet hielp en ik gvd alles voelde. Onder de indruk van mijn stemgeluid kreeg ik als "beloning" nog een shot die normaal gesproken een voetbalelftal inclusief reserves 2 weken onder zeil zou houden. In mijn geval was het net aan voldoende om de gruwelen van het tandtrekken te doorstaan. Dus ik ga nu met een ventilatiegat extra door het leven. (realiteit en fantasie kunnen misschien iets afwijken ;)

"even" naar de Rockies.

Vanmorgen vroeg zijn San en ik met zijn tweetjes "even" naar de Rocky Mountains gereden. Gezien de zeer drukke periode die we achter de rug hebben vonden we het de hoogste tijd om is een keer iets leuks met z'n tweetjes te gaan doen. Onderweg even gestopt bij Timmie Hortons voor koffie/thee en wat lekkers erbij. Hierna doorgereden naar Lake Patricia nabij Jasper. Een prachtig smaragdgroen meer omringd door de bergen. Lekker op een bankje aan de oever zitten en praten over onze wel heel erg drukke tijd die we hebben gehad. We snoven de zuivere lucht in onze longen, de heerlijke geuren van pijnbomen en schoon water hadden een rustgevende uitwerking op ons.

 

 

Hierna geluncht in Jasper en een leuk souvenir op de kop getikt.
Na ons bezoek aan Jasper zijn we naar lake Edith gegaan, ook zo'n ongelooflijk smaragdgroen juweel ingeklemd tussen de bergen. Ongelooflijk maar waar, we waren op een gegeven moment de enige 2 die hier langs de oever zaten op een oude boomstronk.

Het weer was zalig, veel zon bij 22 graden, heerlijk en wat jammer dat we weer naar huis moesten. Ja even 760 km heen en weer voor de ultieme Canada ervaring maar het was het waard. Je doet hier gegarandeerd 100 km in een uur, ondanks dat het zomerseizoen is begonnen. De snelwegen zijn zo heerlijk rustig dus op de cruise control en genieten maar.
We hebben een paar Elk gezien, een coyote, schitterende vogels en voor het eerst ook een paar chipmunks.                                                                                                                                                              

Voor de natuurliefhebbers ook een paar foto's die onderschrijven hoe ongelooflijk mooi en rustig het hier is.
Morgen gaat Koen naar Calgary voor een voetbaltoernooi. De velden liggen in een gebied die geen last van de verwoestende overstromingen heeft gehad. Zondag komt hij weer thuis. Rik heeft morgen twee klussen op het programma dus dat wordt weer kassa!

Op adem komen.

Het waren hele gezellige maar ook hele drukke weken met onze moeders. Ik maak me dan ook een beetje zorgen om San want ze loopt op haar tandvlees. Het ene na het andere examen en dat in een zeer hoog tempo. Vooral haar laatste practicum examen was zenuwslopend, als ze hier onder de 60% zou scoren dan had ze het hele semester over mogen doen en dat betekent in de praktijk zo'n half jaar extra studeren. Onder het motto "no pressure" heeft ze weer ongelooflijk hoog gescoord, namelijk 90%. Er zijn heel veel herexamens en er waren er ook die het zo slecht deden dat ze dus een extra half jaar "mogen". Niet slecht voor een Hollandse die het medische Engels vaak voor een mengelmoes van Chinees/Russisch/Hebreeuws ervaart. Vandaag had San haar laatste examen voor de schoolvakantie, hierna is ze langs een keuringsarts gegaan in Edmonton. Deze keuring is noodzakelijk voor de aanvraag van een werkvergunning en hier rekenen ze "slechts" 400 dollar voor.
Soms denken we dat we als immigrant worden gezien als een Hollandse melkkoe die loeiend in de wei springt met uiers die op klappen staan.

Nog een voorbeeld van de andere Canadese manier van denken. Ik wil een auto kopen want de leenauto van Kelly verkeert in de kritische fase van zijn roestig bestaan. Ik moet eigenlijk een krachtige magneet achter de auto hangen voor het opvangen van loslatende onderdelen. Gezien onze niet al te rooskleurige financiele situatie moet ik (voor het eerst in mijn leven) lenen om een auto te kunnen kopen. Veel dealers adverteren met slogans als "ook voor nieuwkomers in Canada een megadeal". En wat voor een megadeal! 23% rente maar liefst, ik noem dat een mega naai actie oftewel fors hoger dan wat ik voor mijn (Nederlandse) creditcard betaal. Dus een afspraak gemaakt met onze Canadese bank voor een creditcard want wat blijkt; hoe vaker je hier je creditcard gebruikt hoe "kredietwaardiger" je hier bent. Ik haalde onze onberispelijke bankhistorie aan met voorbeelden als elke maand keurig de huur, gas, licht en water, enz, enz betalen aan. Men haalt dan meewarig de schouders op en verwijzen naar de hier tot heilig verklaarde creditcard.
We weten dat we in een ander werelddeel zitten maar soms is het ergerlijk en frustrerend dat ons Hollandse verleden 0,0 waard blijkt te zijn.

Straks pakken we voor Koen zijn tas in want hij gaat ruim een week kamperen met een vriend van voetbal en zijn ouders natuurlijk. Locatie is ergens tussen Edmonton en Calgary (waar het nog droog is). Rik heeft het de komende dagen druk met uitnodigingen van vrienden voor verjaarsdagfeestjes en barbecues. Het is hier constant aanpassen en hard werken en ik denk dat ik mag zeggen dat we daar zolangzamerhand goed in worden.

Twee kwieke dames.

Het is even rustig geweest op ons blog, de reden is dat het hier sinds de komst van de moeders heel druk is. Alle dagen zijn volgeboekt met van alles en nog wat. Zaken als de West Edmonton Mall, de St Albert mall, het museum in Namao, sporten van Rik en Koen passeerden de revue.
Ross, een goed vriend van ons die is gepensioneerd, heeft zich ontpopt als de privegids pur sang. Met een imponerende innemendheid en vooral een overdosis aan geduld begeleid hij de dames naar tuincentra, musea, wetenswaardigheden, enz, enz. Er is zoveel te zien , zoveel nieuwe indrukken en dat is natuurlijk ook behoorlijk vermoeiend want onze moeders zijn geen 18 meer.

Op de dagen dat San en ik vrij zijn, en die zijn helaas zeer zeldzaam, nodigen we vrienden uit voor eten/barbecue. Gisteren bv kwamen twee stellen met kinderen en stond ik voor 19 personen te barbecuen, Fransje en Klara deden de overige catering en ondanks alle drukte was het heel gezellig. Hierna nog meer vrienden, eters, enz, enz. Naast dat het heel gezellig is mogen we ook zeggen dat het ook voor ons behoorlijk vermoeiend is. Het gewone leven gaat hier door dus werken en studeren. San kan bijna aan niets mee doen, ze zit in haar examen weken en zit alleen maar te leren, ik moet veel werken, dus het is passen en meten.

Fransje gaat vanavond alweer terug naar Nederland, de 2 weken zijn voorbij gevlogen. We brengen haar met z'n allen naar het vliegveld. Klara is door Bonnie uitgenodigd om de Rocky Mountains te gaan bezichtigen. Morgenochtend gaan ze met z'n 2en in de pickup van Bonnie richting Jasper. Het hotel is geboekt, ze blijven 2 dagen en gaan o.a. naar de Columbian Icefields. Klara is opgewonden bij het vooruitzicht, als ze terug komt is er de national aboriginal day en kunnen we kennis maken met de cultuur van de Indianen.

Een paar dagen geleden hebben Fransje, Klara en ik Elk Island national Park bezocht. Hier lopen, bizons, elk, herten, enz rond. helaas waren we hier niet vroeg in de ochtend of de avond dus zagen we maar 2 bizons, bosbizons in dit geval en die zijn imponerend groot. De foto's posten we de volgende keer.

Bezoek

Woensdagavond was het zover, we hebben onze moeders opgehaald van het Edmonton Airport. Na een lange reis (via Houston) landden ze rond 19.00 uur en waren moe van de lange tijd in het vliegtuig zitten. Ze hadden het "mooie" weer uit Nederland meegenomen, onverwacht werd er een thunderstorm waarschuwing afgegeven en waaide het hard met af en toe een plensbui. Op de terugweg klaarde het weer op, onze moeders waren zeer te spreken over ons huis. Thuis eerste een bakkie en toen gingen de koffers open, het moment waar Koen op had gewacht. Heerlijke drop, sausjes, boeken, foto albums, enz kwamen uit de koffers. Hierna vielen de ogen van Clara en Fransje dicht en zijn ze naar bed gegaan.

Gisteren scheen de zon weer en hebben we lekker in de tuin kunnen zitten. San was alweer vroeg naar school, er stonden 2 examens op het programma. Een uitslag is al binnen (93%) voor medisch rekenen! Zelf moest ik (weer) een sporttest doen, ik heb gesolliciteerd en moest nu een langere sporttest doen dan de vorige. Ik was ruim op tijd maar toen ik bij de receptie van de Mac Ewan universiteit kwam werd me verteld dat de test niet op deze locatie was maar een half uurtje verderop in de binnenlanden van Edmonton. Nou dat was weer lekker geregeld, minpuntje is dat ik geen navigatie in de auto heb en totaal de weg niet weet in dat gedeelte van de stad. Halverwege heb ik de auto geparkeerd en ben met de taxi verder gegaan. In plaats van de test om 13.00 te kunnen doen werd het 14.30. Ik moest hierna ook nog werken dus voordat ik kon starten was er al aardig wat spanning. Dankzij mijn late opkomst miste ik ook nog eens de instructie van de test! Ik moest deze test sneller doen dan de normale eisen die gesteld zijn. Gelukkig ging de test goed en slaagde ik. Hierna snel naar mijn werk, pfffff

Ik heb vanmorgen om 6.30 San naar de bus gebracht en terwijl ik dit schrijf liggen de moeders en Rik en Koen nog heerlijk te slapen. De jongens zijn vrij van school en ik heb het plan om naar een National Park hier in de buurt te gaan. Hier lopen prairie en bos bizons rond dus dat lijkt me leuk om te gaan doen.