Van andere Nederlandse emigranten kregen we de tip om eens te gaan kijken bij een Nederlandse kruidenier in Edmonton. Vanmorgen zijn we samen met Koen (Rik was aan het logeren) naar deze winkel gegaan. Het was makkelijk te vinden en niet al te ver rijden. We kwamen binnen en stapten terug in de tijd, in een heel gezellig klein supermarktje. Ik weet nog wel dat ik als klein jongetje in de SPAR aan de Hagelingerweg kwam samen met mijn moeder. Zo'n gevoel had ik nu weer, San ging ook terug in de tijd, het schijnt dat de beste herinneringen voortkomen uit geuren en smaken. Qua smaak en de combinatie van hoe de winkel eruit ziet doet je deze stap in de tijd heel snel maken.
De oeh's en de aah's waren niet van de lucht en we stonden ons als een stel kleine kinderen te vergapen aan producten die je hier niet in de "normale" supermarkt kunt kopen. We hebben wat lekkere dingen gekocht zoals een echte Gelderse rookworst voor bij de boerenkool vanavond (smaakte uitstekend). De prijzen zijn niet ouderwets overigens, de transport kosten hakken er natuurlijk aardig in. Maar we zijn er heel blij mee dat we dit heerlijke winkeltje hebben gevonden.
De wegen beginnen na het vertrek van de vorst en sneeuw grote gaten te vertonen, potholes noemen ze die hier. Edmonton wordt ook wel Pothole City genoemd, je moet dus goed de weg scannen om banden en schokdempers te sparen. En de fietsers.....want die mogen hier fietsen op de highways.....
De regels hier zijn toch wel wat anders dan in Nederland, wat dacht je van de regel dat je bij een rood stoplicht wel rechtsaf mag, wel opletten natuurlijk want het verkeer van links rijdt natuurlijk gewoon door. En rechts passeren? Tuurlijk gewoon doen, mag van oom agent. Er gebeuren hier dan ook veel ongelukken. Gewoon goed opletten en overal rekening mee houden.
zaterdag 30 maart 2013
donderdag 28 maart 2013
Ik ben Theo uit Vancouver.........
"Ik ben Theo uit Vancouver", met deze zin is het allemaal begonnen. Mijn ontmoeting met Theo in 2007 in Santpoort terwijl ik mijn hond Zorro aan het uitlaten was. Ik weet nog precies bij welke boom en met wie Theo stond te praten en de aanleiding van ons gesprek. Het staat in mijn geheugen gegrift en is de aanleiding geweest tot onze aangewakkerde liefde voor Canada tot dit moment in St. Albert Canada. Sinds deze ontmoeting hebben we zeer regelmatig contact gehad en elke keer als Theo en zijn lieve vrouw Nelly op bezoek waren in Nederland dan kwamen ze altijd even langs bij ons. Even lekker bijpraten onder het genot van boerenkool met worst. Altijd zeer betrokken bij ons lange gevecht om ons uiteindelijke doel te bereiken. Geweldige mensen die we in de loop der jaren als familie zijn gaan beschouwen.
Vanmorgen belde Theo "even", hij had al 4 dagen geen nieuw bericht op ons webblog gezien en vond het de hoogste tijd om te vragen hoe alles gaat bij ons. Het gaat goed, ik zit nu zo dichtbij werk dat ik het bijna aan kan raken. Voor alle Nederlandse lezers, een goede baan krijgen hier voor bv de Government, duurt veel langer dan in Nederland. Dit zul je moeten accepteren, het is hier Canada en niet Nederland. Trek je hierbij de maanden december en januari vanaf dan valt het wel mee. Het is hier een compleet ander leven met andere gewoontes, cultuur en noem maar op. Maar ik ben ervan overtuigd dat het alles waard is geweest. Nee, het gaat niet vanzelf en het vraagt veel van ons als gezin. Je moet dit zelf meemaken en ondervinden anders kun je je geen voorstelling maken wat het woord emigratie nou eigenlijk betekent.
Ons telefoongesprek duurde ruim een uur en dan heb ik nog het gevoel dat ik nog maar een fractie heb kunnen vertellen en dat ik nog zoveel had willen vragen.......Theo leest mij als een boek en weet feilloos hoe ik me voel en waar we doorheen gaan. Hij weet als geen ander wat emigratie inhoudt, hij is zelf naar Canada geemigreerd en later is Nelly vanuit Nederland met hem getrouwd en hebben een leven, gezin en geluk opgebouwd in dit machtig grote en mooie land. Ik voel me altijd weer heel opgewekt en vol energie als we gepraat hebben. Hij weet mijn onzekerheden en emoties haarfijn op te sporen en legt me uit hiermee om te gaan en dit om te draaien in iets waar ik wat mee kan. Heel bijzonder en fijn.
Theo en Nelly komen ons bezoeken in mei of juni, we kijken er naar uit!
Vanmorgen belde Theo "even", hij had al 4 dagen geen nieuw bericht op ons webblog gezien en vond het de hoogste tijd om te vragen hoe alles gaat bij ons. Het gaat goed, ik zit nu zo dichtbij werk dat ik het bijna aan kan raken. Voor alle Nederlandse lezers, een goede baan krijgen hier voor bv de Government, duurt veel langer dan in Nederland. Dit zul je moeten accepteren, het is hier Canada en niet Nederland. Trek je hierbij de maanden december en januari vanaf dan valt het wel mee. Het is hier een compleet ander leven met andere gewoontes, cultuur en noem maar op. Maar ik ben ervan overtuigd dat het alles waard is geweest. Nee, het gaat niet vanzelf en het vraagt veel van ons als gezin. Je moet dit zelf meemaken en ondervinden anders kun je je geen voorstelling maken wat het woord emigratie nou eigenlijk betekent.
Ons telefoongesprek duurde ruim een uur en dan heb ik nog het gevoel dat ik nog maar een fractie heb kunnen vertellen en dat ik nog zoveel had willen vragen.......Theo leest mij als een boek en weet feilloos hoe ik me voel en waar we doorheen gaan. Hij weet als geen ander wat emigratie inhoudt, hij is zelf naar Canada geemigreerd en later is Nelly vanuit Nederland met hem getrouwd en hebben een leven, gezin en geluk opgebouwd in dit machtig grote en mooie land. Ik voel me altijd weer heel opgewekt en vol energie als we gepraat hebben. Hij weet mijn onzekerheden en emoties haarfijn op te sporen en legt me uit hiermee om te gaan en dit om te draaien in iets waar ik wat mee kan. Heel bijzonder en fijn.
Theo en Nelly komen ons bezoeken in mei of juni, we kijken er naar uit!
zaterdag 23 maart 2013
Lente?
Het wordt misschien een beetje eentonig, de lente heeft welliswaar officieel zijn opwachting gemaakt maar Koning Winter heeft haar opgesloten in zijn diepvriescel.
Eergisteren is er een, ook voor Canadese begrippen, gigantische hoeveelheid sneeuw gevallen. De sneeuw in combinatie met een harde wind zorgde voor zeer slechte condities op de wegen. Helaas heeft dit geresulteerd in een van de grootste kettingbotsingen uit de Noord Amerikaanse historie. De locatie van dit mega ongeluk was in de buurt van Edmonton. We begrepen dat dit ongeluk zelfs het Nederlandse nieuws heeft gehaald.
De weersverwachting voor de komende week is nou ook niet bepaald lenteachtig te noemen. Komende nacht een gevoelstemperatuur van -24....... Veel bedrijven die afhankelijk zijn van de seizoenen beginnen de zenuwen te krijgen. De klandizie blijft uit en dus drogen de geldbronnen op.
Acceptatie, motivatie geduld, doorzettingsvermogen, stalen zenuwen, inzinkingen, opstaan, doorgaan, niet omkijken, een voorbeeld zijn, enz, enz zijn zomaar een aantal ingredienten waarmee wij als emigranten te maken krijgen. Om de klassieker van Tol Hanse aan te halen "eenzaam in je blote billen door een oerwoud lopen gillen" gaat hier wel aardig op. Ik zou het soms wel is effe lekker willen doen maar hier in je blote billen door bijna een meter sneeuw te ploegen gaat me nou net te ver.
Rik en Koen hebben nu lekker 11 dagen vrij. Koen logeert vanavond bij een voetbalmaat. Rik is vanavond uitgenodigd om film te gaan kijken bij een Canadese schone. Kortom onze jongens zijn druk met socialiseren. San heeft vanmorgen weer eens een belangrijk examen gedaan en heeft het nu een paar dagen rustiger. Voor haar geen vakantie helaas, maar een paar dagen geen opdrachten is al heel fijn. Vandaag samen een heerlijke wandeling gemaakt en moesten soms kniediep door de sneeuw. Het zonnetje scheen uitbundig maar het voelde venijnig koud in de wind bij -12.
Vanmorgen kregen we een sms van een goede vriendin, ze had waterlekkage via het dak! Of ik alsjeblieft kon helpen. Na vastgesteld te hebben waar precies de lekkage binnen was ben ik via de ladder en met een sneeuwschuiver het dak opgegaan. Het was op dit moment -20 (gevoelstemperatuur -25........), op het dak lag zo'n 90 cm sneeuw. Na 2 uur had ik de het dak schoon en zweette als een ijsbeer in de Sahara. De zon heeft al zoveel kracht dat bij een donkere ondergrond de boel smelt (als sneeuw voor de zon). Pas als de sneeuw en ijs weg is kunnen de reparaties plaats vinden. Hierna ben ik snel nog naar de vliegvisclub gegaan voor een les vliegbinden....
Mijn eerste zelfgemaakte vlieg leek op een ontplofte olifantenstrontvlieg (ja een mond vol, bah!), de volgende 2 waren van een adembenemende schoonheid welke mijn talenten als knutselaar goudomrand onderstreepten als een zonsopkomst onder een vrieskoude Canadese morgen.
Nou dit wordt wel erg poetisch, wij wensen jullie een fijne zondag en dat de lente maar snel mag komen.
Eergisteren is er een, ook voor Canadese begrippen, gigantische hoeveelheid sneeuw gevallen. De sneeuw in combinatie met een harde wind zorgde voor zeer slechte condities op de wegen. Helaas heeft dit geresulteerd in een van de grootste kettingbotsingen uit de Noord Amerikaanse historie. De locatie van dit mega ongeluk was in de buurt van Edmonton. We begrepen dat dit ongeluk zelfs het Nederlandse nieuws heeft gehaald.
De weersverwachting voor de komende week is nou ook niet bepaald lenteachtig te noemen. Komende nacht een gevoelstemperatuur van -24....... Veel bedrijven die afhankelijk zijn van de seizoenen beginnen de zenuwen te krijgen. De klandizie blijft uit en dus drogen de geldbronnen op.
Acceptatie, motivatie geduld, doorzettingsvermogen, stalen zenuwen, inzinkingen, opstaan, doorgaan, niet omkijken, een voorbeeld zijn, enz, enz zijn zomaar een aantal ingredienten waarmee wij als emigranten te maken krijgen. Om de klassieker van Tol Hanse aan te halen "eenzaam in je blote billen door een oerwoud lopen gillen" gaat hier wel aardig op. Ik zou het soms wel is effe lekker willen doen maar hier in je blote billen door bijna een meter sneeuw te ploegen gaat me nou net te ver.
Rik en Koen hebben nu lekker 11 dagen vrij. Koen logeert vanavond bij een voetbalmaat. Rik is vanavond uitgenodigd om film te gaan kijken bij een Canadese schone. Kortom onze jongens zijn druk met socialiseren. San heeft vanmorgen weer eens een belangrijk examen gedaan en heeft het nu een paar dagen rustiger. Voor haar geen vakantie helaas, maar een paar dagen geen opdrachten is al heel fijn. Vandaag samen een heerlijke wandeling gemaakt en moesten soms kniediep door de sneeuw. Het zonnetje scheen uitbundig maar het voelde venijnig koud in de wind bij -12.
Vanmorgen kregen we een sms van een goede vriendin, ze had waterlekkage via het dak! Of ik alsjeblieft kon helpen. Na vastgesteld te hebben waar precies de lekkage binnen was ben ik via de ladder en met een sneeuwschuiver het dak opgegaan. Het was op dit moment -20 (gevoelstemperatuur -25........), op het dak lag zo'n 90 cm sneeuw. Na 2 uur had ik de het dak schoon en zweette als een ijsbeer in de Sahara. De zon heeft al zoveel kracht dat bij een donkere ondergrond de boel smelt (als sneeuw voor de zon). Pas als de sneeuw en ijs weg is kunnen de reparaties plaats vinden. Hierna ben ik snel nog naar de vliegvisclub gegaan voor een les vliegbinden....
Mijn eerste zelfgemaakte vlieg leek op een ontplofte olifantenstrontvlieg (ja een mond vol, bah!), de volgende 2 waren van een adembenemende schoonheid welke mijn talenten als knutselaar goudomrand onderstreepten als een zonsopkomst onder een vrieskoude Canadese morgen.
Nou dit wordt wel erg poetisch, wij wensen jullie een fijne zondag en dat de lente maar snel mag komen.
maandag 18 maart 2013
weetjes
Dezelfde "doorgewinterde" Canadesen die mij onlangs fijntjes wezen op het feit dat het allemaal nog veel kouder en witter kan, beginnen nu spontaan te stuiteren en te hyperventileren bij het zien van het weerbericht voor de komende week. Ja, nog meer vorst en sneeuw. Ik kan het natuurlijk niet laten om ze er fijntjes op te wijzen dat wij Hollanders niet onder de indruk zijn van deze winter, en eigenlijk als je het goed bekijkt, zoveel zon, weinig wind, best wel lekker eigenlijk. Ik weet uit veel ervaring dat -2 bij een venijnige oostenwind in Nederland aanvoelt alsof je gezandstraalt wordt in een diepvries. Hier is het overigens ijspegeltijd, door de zonnewarmte dooit het licht ondanks -15 (!), aan de auto's, zelfs de uitlaten hangen forse pegels net als aan dakgoten enzo (kopte er vandaag een weg bij de voordeur, auw!).
Ja al die stoere Canadesen beginnen depressieve trekjes te vertonen en snakken terecht (net als wij) naar de lente. Een lente die op zich laat wachten, maar ik heb begrepen dat als de weersomslag komt het zo maar van -15 naar + 15 kan gaan in een paar dagen.................
Het weerbericht is hier een van de best bekeken programma's, niet zo'n Piet Paulusma die bij de plaatselijke voetbalvereniging een frikandel naar binnen laat glijden en oeverloos leutert over de plaatselijke vrijwilligers. Hier is het business as usual en wordt de kijker getrakteerd op shots van heel Canada met imponerende weersverschijnselen van Ontario tot de Yukon. Van bevroren watervallen tot giga kruiende rivieren en de mededeling dat er toch weer meer zeeijs was dan de voorgaande jaren.......
Tja, ik meng me niet in de zoveelste discussie over voor en tegenstanders van de global warming, ik weet wel dat de benzine hier gemengd wordt met een goedje wat moet voorkomen dat je automotor kuren gaat vertonen bij de soms extreme teperaturen.. Ook de ruitenvloeistof werkt hier perfect, ja ook bij ruim -30 (zelf gezien), terwijl in Nederland bij -1 de boel al vast vriest. En ik weet niet precies wat ze hier strooien maar het werkt ongelooflijk goed, dit in tegenstelling tot het spulletje van Rijkswaterstaat wat een ietwat trieste reputatie heeft bij de gemiddelde Nederlander. En terecht overigens want volgens mij bevat dit mengsel de ideale ingredienten om de ijsvloer van het Thialf stadion in een oogwenk om te toveren tot een piste welke in staat is om wereldrecords af te leveren bij -1......
En dan de sneeuwschuivers en strooiwagens hier, beestachtig groot en als de heren in konvooi over de highway rijden dan is dat een imponerend gezicht, imponerend en doeltreffend. Uiteraard gebeuren hier ook de nodige ongelukken maar ook hier geldt, pas je rijgedrag aan en doe wat rustiger, dan kom je er ook.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om wat inzicht te krijgen in gewone dagelijkse Canadese zaken die je zou kunnen spiegelen met het Nederlandse maar dan net even anders.......
Ja al die stoere Canadesen beginnen depressieve trekjes te vertonen en snakken terecht (net als wij) naar de lente. Een lente die op zich laat wachten, maar ik heb begrepen dat als de weersomslag komt het zo maar van -15 naar + 15 kan gaan in een paar dagen.................
Het weerbericht is hier een van de best bekeken programma's, niet zo'n Piet Paulusma die bij de plaatselijke voetbalvereniging een frikandel naar binnen laat glijden en oeverloos leutert over de plaatselijke vrijwilligers. Hier is het business as usual en wordt de kijker getrakteerd op shots van heel Canada met imponerende weersverschijnselen van Ontario tot de Yukon. Van bevroren watervallen tot giga kruiende rivieren en de mededeling dat er toch weer meer zeeijs was dan de voorgaande jaren.......
Tja, ik meng me niet in de zoveelste discussie over voor en tegenstanders van de global warming, ik weet wel dat de benzine hier gemengd wordt met een goedje wat moet voorkomen dat je automotor kuren gaat vertonen bij de soms extreme teperaturen.. Ook de ruitenvloeistof werkt hier perfect, ja ook bij ruim -30 (zelf gezien), terwijl in Nederland bij -1 de boel al vast vriest. En ik weet niet precies wat ze hier strooien maar het werkt ongelooflijk goed, dit in tegenstelling tot het spulletje van Rijkswaterstaat wat een ietwat trieste reputatie heeft bij de gemiddelde Nederlander. En terecht overigens want volgens mij bevat dit mengsel de ideale ingredienten om de ijsvloer van het Thialf stadion in een oogwenk om te toveren tot een piste welke in staat is om wereldrecords af te leveren bij -1......
En dan de sneeuwschuivers en strooiwagens hier, beestachtig groot en als de heren in konvooi over de highway rijden dan is dat een imponerend gezicht, imponerend en doeltreffend. Uiteraard gebeuren hier ook de nodige ongelukken maar ook hier geldt, pas je rijgedrag aan en doe wat rustiger, dan kom je er ook.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om wat inzicht te krijgen in gewone dagelijkse Canadese zaken die je zou kunnen spiegelen met het Nederlandse maar dan net even anders.......
zondag 17 maart 2013
sneeuw jacht..........
De winter heeft Canada in zijn ijzige vuist gesloten. Het ene weeralarm na het andere wordt afgegeven, zware sneeuwval en wind bij diepvries temperaturen. De afgelopen dagen is er zo'n 50 cm gevallen en het eind is nog niet in zicht. Ik ben blij dat onze 4 wheel drive weer gerepareerd is, gisteravond waren we uitgenodigd voor een diner in de country. Toen we weggingen sneeuwde het heel hard en als je dan over een verlaten landweg rijdt ben je blij dat je in een veilige auto rijdt.
Rik is gelukkig weer aan de beterende hand, hij eet weer goed en de koorts is aan het zakken. Vanmiddag gaan we naar het open huis van de nieuwe gevangenis die hier op ongeveer 15 minuten rijden vandaan staat. Het schijnt een van de meest geavanceerde gevangenissen ter wereld te zijn en een unieke kans om als gezin een kijkje te nemen.
Vanmiddag komt Kelly langs met 2 bureau's, deze staan daar maar te staan volgens Kelly en Adriana, en wij mogen hier gebruik van maken. Ik vertelde Kelly dat ik af en toe niet weet wat ik moet zeggen op zoveel vrienelijkheid, hulp en gastvrijheid. Hij begint dan te grijnzen en zegt "komt wel goed, mijn dak moet gerepareerd worden and you pay me back in sweat". 2 maanden geleden begon hun dak te lekken en moest er aardig wat gesloopt worden om achter de oorzaak te komen. Zo gauw het weer het toelaat ga ik hem helpen om de schade te herstellen. Fijn dat we wat terug kunnen gaan doen, wat een ongelooflijk lieve en sympathieke mensen. We zijn zo dankbaar dat we ze hebben mogen leren kennen.
Gisteren met Kelly en Steve naar de plaatselijke outdoor winkels geweest, Kelly heeft een vergunning gekregen om met een kruisboog te gaan jagen. En ja dan moet je als man natuurlijk zo snel als mogelijk zo'n boog gaan kopen. Toen we de eerste winkel binnen liepen verdween Kelly snel uit zicht, als een volleerde snelwandelaar denderde hij door het gangpad naar de bogenafdeling. Hierbij was duidelijk sprake van een lokale tunnelvisie en hij miste met zijn impossante gestalte nauwelijks ander winkelend publiek. Toen we hem weer zagen bij zijn lievelingen (lees bogen) zagen we hem diep fronsend en steeds harder vloekend graaien in deze goudmijn. SH.. "mijn boog" is verkocht. 2 minuten later waren we alweer onderweg naar de andere winkel, hier hetzelfde beeld, als een eland in de bronstijd galoppeerde hij naar zijn domein. Gelukkig hadden ze hier wel de boog der bogen en al grijnzend werd er goedkeurend geknikt en hebben we allemaal de boog gevoeld en geschouderd. Een knap stukje techniek, enorm veel kracht (dodelijk op ongeveer 50 meter), beren, elanden, herten hebben geen schijn van kans bij een goed geplaatst schot. Het jachtseizoen begint met het boogschieten, een maand later mag je met het geweer.
Er zullen dit jaar minder herten zijn i.v.m. de enorme sneeuwval maar volgens mijn maten blijven er nog genoeg over.......
Rik is gelukkig weer aan de beterende hand, hij eet weer goed en de koorts is aan het zakken. Vanmiddag gaan we naar het open huis van de nieuwe gevangenis die hier op ongeveer 15 minuten rijden vandaan staat. Het schijnt een van de meest geavanceerde gevangenissen ter wereld te zijn en een unieke kans om als gezin een kijkje te nemen.
Vanmiddag komt Kelly langs met 2 bureau's, deze staan daar maar te staan volgens Kelly en Adriana, en wij mogen hier gebruik van maken. Ik vertelde Kelly dat ik af en toe niet weet wat ik moet zeggen op zoveel vrienelijkheid, hulp en gastvrijheid. Hij begint dan te grijnzen en zegt "komt wel goed, mijn dak moet gerepareerd worden and you pay me back in sweat". 2 maanden geleden begon hun dak te lekken en moest er aardig wat gesloopt worden om achter de oorzaak te komen. Zo gauw het weer het toelaat ga ik hem helpen om de schade te herstellen. Fijn dat we wat terug kunnen gaan doen, wat een ongelooflijk lieve en sympathieke mensen. We zijn zo dankbaar dat we ze hebben mogen leren kennen.
Gisteren met Kelly en Steve naar de plaatselijke outdoor winkels geweest, Kelly heeft een vergunning gekregen om met een kruisboog te gaan jagen. En ja dan moet je als man natuurlijk zo snel als mogelijk zo'n boog gaan kopen. Toen we de eerste winkel binnen liepen verdween Kelly snel uit zicht, als een volleerde snelwandelaar denderde hij door het gangpad naar de bogenafdeling. Hierbij was duidelijk sprake van een lokale tunnelvisie en hij miste met zijn impossante gestalte nauwelijks ander winkelend publiek. Toen we hem weer zagen bij zijn lievelingen (lees bogen) zagen we hem diep fronsend en steeds harder vloekend graaien in deze goudmijn. SH.. "mijn boog" is verkocht. 2 minuten later waren we alweer onderweg naar de andere winkel, hier hetzelfde beeld, als een eland in de bronstijd galoppeerde hij naar zijn domein. Gelukkig hadden ze hier wel de boog der bogen en al grijnzend werd er goedkeurend geknikt en hebben we allemaal de boog gevoeld en geschouderd. Een knap stukje techniek, enorm veel kracht (dodelijk op ongeveer 50 meter), beren, elanden, herten hebben geen schijn van kans bij een goed geplaatst schot. Het jachtseizoen begint met het boogschieten, een maand later mag je met het geweer.
Er zullen dit jaar minder herten zijn i.v.m. de enorme sneeuwval maar volgens mijn maten blijven er nog genoeg over.......
vrijdag 15 maart 2013
nog meer winter
Rik heeft de griep, onze reus is geveld. Koen moest dus alleen naar de bus, hij stapte naar buiten en.....zonk tot diep in de sneeuw. Alweer een pak sneeuw (30cm) en -15 en de komende nachten zit de lente in de lucht -21........
Gauw de auto sneeuwvrij gemaakt en San naar de bus gebracht, het verkeer rijdt gewoon door, iets minder snel maar gestaag. Geen vastgevroren wissels, vierkante wielen of andere bijzondere NS drama's. Ze schijnen hier goed werkende wissel verwarmers te hebben en is het spoor aangelegd wat is berekend op extreme temperatuurswisselingen. Zomers is het spoor dus duizenden km's langer (berekend over heel Canada natuurlijk ;) anders wordt het zo'n zooitje. Kortom alles is ingericht en berekend op extremen die net zoals in Nederland ook hier voorkomen, alleen dan wat vaker.
En dan de auto's/truck's, groot, groter, grootst. Daar onze Chrysler gerepareerd wordt rijd ik nu in onze kleinere leenversie. Sta ik in het zonnetje voor het stoplicht dan lijkt het soms alsof er een wolk voorbij de zon schuift, links en rechts van me staan dan 2 enorme SUV's of truck's/pickup's. En als deze jongens optrekken dan trillen je vullingen als castangnetten aan de Costa Brava. Ze lusten een slokkie maar "who cares"geen wegenbelasting en goedkope benzine. Het begrip broeikaseffect schijnt hier niet echt actueel te zijn, alhoewel het weer in heel Canada vreemde trekjes vertoont. In "buur" provincie/staat Alaska is het een van de mildste winters uit de historie geweest terwijl het in sommige Canadese provincies gruwelijk koud is. Hier in Alberta heeft het meer dan gemiddeld gesneeuwd en zijn vooral de eerste wintermaanden veel te koud geweest. Januari en februari weer te warm en maart roert hier ook zijn staart. En hoe, vandaag overdag ruim -10 maar windstil en zon, de zon die al veel kracht heeft en ondanks de lage temperaturen zie je dan het vreemde verschijnsel dat er waterdruppels op je autoramen verschijnen, bijzonder. Volgens de lokale weermannen/vrouwen laat de lente nog op zich wachten. Opwekkende verhalen van "oh denk je dat dit koud is, ik weet nog wel dat we in mei konden skieen" en meer van die opbeurende verhalen. Nou ja, ik zit hier in het zonnetje dit relaas te schrijven en ga zo aan de koffie. Vanadaag ben ik weer zuster Frenk en juffrouw Mier. Maar, gisteren een mailtje gehad met een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Kijk, daar word ik nou warm van, het voelt als een zeer lokaal broeikaseffect...........
Gauw de auto sneeuwvrij gemaakt en San naar de bus gebracht, het verkeer rijdt gewoon door, iets minder snel maar gestaag. Geen vastgevroren wissels, vierkante wielen of andere bijzondere NS drama's. Ze schijnen hier goed werkende wissel verwarmers te hebben en is het spoor aangelegd wat is berekend op extreme temperatuurswisselingen. Zomers is het spoor dus duizenden km's langer (berekend over heel Canada natuurlijk ;) anders wordt het zo'n zooitje. Kortom alles is ingericht en berekend op extremen die net zoals in Nederland ook hier voorkomen, alleen dan wat vaker.
En dan de auto's/truck's, groot, groter, grootst. Daar onze Chrysler gerepareerd wordt rijd ik nu in onze kleinere leenversie. Sta ik in het zonnetje voor het stoplicht dan lijkt het soms alsof er een wolk voorbij de zon schuift, links en rechts van me staan dan 2 enorme SUV's of truck's/pickup's. En als deze jongens optrekken dan trillen je vullingen als castangnetten aan de Costa Brava. Ze lusten een slokkie maar "who cares"geen wegenbelasting en goedkope benzine. Het begrip broeikaseffect schijnt hier niet echt actueel te zijn, alhoewel het weer in heel Canada vreemde trekjes vertoont. In "buur" provincie/staat Alaska is het een van de mildste winters uit de historie geweest terwijl het in sommige Canadese provincies gruwelijk koud is. Hier in Alberta heeft het meer dan gemiddeld gesneeuwd en zijn vooral de eerste wintermaanden veel te koud geweest. Januari en februari weer te warm en maart roert hier ook zijn staart. En hoe, vandaag overdag ruim -10 maar windstil en zon, de zon die al veel kracht heeft en ondanks de lage temperaturen zie je dan het vreemde verschijnsel dat er waterdruppels op je autoramen verschijnen, bijzonder. Volgens de lokale weermannen/vrouwen laat de lente nog op zich wachten. Opwekkende verhalen van "oh denk je dat dit koud is, ik weet nog wel dat we in mei konden skieen" en meer van die opbeurende verhalen. Nou ja, ik zit hier in het zonnetje dit relaas te schrijven en ga zo aan de koffie. Vanadaag ben ik weer zuster Frenk en juffrouw Mier. Maar, gisteren een mailtje gehad met een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Kijk, daar word ik nou warm van, het voelt als een zeer lokaal broeikaseffect...........
donderdag 14 maart 2013
winter........
Net als in Nederland weet de winter ook hier van geen ophouden. Vanmorgen was er zo'n 30 cm sneeuw gevallen en is het nu rond het middaguur -18.....
De verwachting voor de komende dagen is nog veel meer sneeuw en er is dan ook een waarschuwing afgegeven. De temperaturen doen vrolijk mee met deze winterse mokerslag en duiken fors onder de langjarige gemiddelden. terwijl ik dit schrijf sneeuwt het hard en buigen de takken van de dennebomen in de tuin vervaarlijk door vanwege hun zware sneeuw last. Onze Chrysler staat voor onderhoud in de garage en zijn we dus aangewezen op de "kleinere" auto die we geleend hebben. Autorijden is met een voorwiel aangedreven auto in deze omstandigheden een uitdaging..... Ik heb San vanmorgen naar de bus gebracht en we zagen een paar auto's (die te snel reden) bijna in de greppel duiken. Nee, ik rij nu als een 80 plusser en kom er vanzelf. Vanmorgen nog even een bezoek gebracht aan een verzekeringskantoor, ze hebben me een aanbieding gedaan voor onze autoverzekering. Dit scheelt dus echt enorm in de prijs, het loont hier ook om offertes aan te vragen bij diverse aanbieders. Ik zou vandaag naar Edmonton gaan, ik moest een belangrijk document naar een zeer geinteresseerde werkgever brengen maar ik ga niet meer de deur uit (het is te gevaarlijk op de wegen) en gelukkig heeft deze werkgever het niet meteen nodig. Mijn sollicitaties gaan goed maar traag. Tussen het insturen van je papieren en een uitnodiging zit al snel 4-6 weken, dan een interview of sporttest en dan weer voor weken in de wachtkamer. Ik weet het geduld hebben, natuurlijk, maar dit is soms makkelijker gezegd dan gedaan.
De verwachting voor de komende dagen is nog veel meer sneeuw en er is dan ook een waarschuwing afgegeven. De temperaturen doen vrolijk mee met deze winterse mokerslag en duiken fors onder de langjarige gemiddelden. terwijl ik dit schrijf sneeuwt het hard en buigen de takken van de dennebomen in de tuin vervaarlijk door vanwege hun zware sneeuw last. Onze Chrysler staat voor onderhoud in de garage en zijn we dus aangewezen op de "kleinere" auto die we geleend hebben. Autorijden is met een voorwiel aangedreven auto in deze omstandigheden een uitdaging..... Ik heb San vanmorgen naar de bus gebracht en we zagen een paar auto's (die te snel reden) bijna in de greppel duiken. Nee, ik rij nu als een 80 plusser en kom er vanzelf. Vanmorgen nog even een bezoek gebracht aan een verzekeringskantoor, ze hebben me een aanbieding gedaan voor onze autoverzekering. Dit scheelt dus echt enorm in de prijs, het loont hier ook om offertes aan te vragen bij diverse aanbieders. Ik zou vandaag naar Edmonton gaan, ik moest een belangrijk document naar een zeer geinteresseerde werkgever brengen maar ik ga niet meer de deur uit (het is te gevaarlijk op de wegen) en gelukkig heeft deze werkgever het niet meteen nodig. Mijn sollicitaties gaan goed maar traag. Tussen het insturen van je papieren en een uitnodiging zit al snel 4-6 weken, dan een interview of sporttest en dan weer voor weken in de wachtkamer. Ik weet het geduld hebben, natuurlijk, maar dit is soms makkelijker gezegd dan gedaan.
Nog wat leuke foto's van ons uitstapje naar de Rocky Mountains.
Abonneren op:
Posts (Atom)