Bor de Wolf en Cor de Coyote

Het is nu -13 (20.30) en het koelt af tot -21 morgenochtend, overmorgen -17/-25 dan warmt het weer tijdelijk op en vrijdag gaan we naar de -17/-27 en sneeuw, hierna blijft het koud en wordt er meer sneeuw verwacht. Ik begon me al een beetje zorgen te maken dat het ongewoon warme weer in Nederland ook hier aan de orde zou komen. Nee dus, in ieder geval voorlopig niet.
De lange termijn verwachting is steenkoud.

Even terugkomend op mijn jacht in november, we zagen wel wild maar vlakbij boerderijen en andere plekken waar je niet mag jagen. Verder zagen we wel veel resten van herten maar het was niet meer dan wat vacht wat was vastgevroren in de sneeuw. Naar nu blijkt is er meer aan de hand, door het grillige weer in de maand november waarbij zeer strenge vorst af werd gewisseld door een aantal dagen van dooi ontstonden er ijsplaten in de sneeuw, hier kunnen herten doorheen zakken en de poten breken. Hierdoor zagen Bor de Wolf en zijn talrijke kornuiten hun kans schoon en waanden zich in de plaatselijke Mac Donald's. Hulpeloze herten die ten prooi vielen aan een ongewoon hoog aantal wolven die verantwoordelijk zijn voor een een gedecimeerde wildstand.

Er zijn ook "positieve zaken" te melden, vorige week liep er een fors uit de kluiten gewassen Coyote door de straat, het was al donker en ik zag dit harige schepsel trots en imponerend voorbij dansen.
In de laatste versie van de St Albert Gazette stonden meer van dit soort waarnemingen maar nu hadden de Coyotes iets in de bek, iets van een poedel..... Onze overburen hebben ook een soort van poedelachtige hond, zo'n zenuwachtig hysterisch blaffend mormel. Vaak loopt deze los rond te stuiteren met een air van onaantastbaarheid welke totaal niet past bij deze genetisch gemanipuleerde hoestbui met krullen. Het zal me niets verbazen als de plaatselijke Coyotes deze toevoegen aan hun menulijst waar verder hazen, poezen, muizen/ratten, vogels en wat al niet meer op staan.

San zit inmiddels weer onafgebroken in de boeken, alsof er niets is veranderd. Rik en Koen genieten van hun vrije tijd, vorige week ben ik met de mannen naar de nieuwste Hobbit film geweest en dat was ontzettend leuk. We proberen zo efficient mogelijk met onze spaarzame vrije tijd om te springen maar regelmatig wint de zwaartekracht het van onze oogleden. We zijn toe aan wat zon, het is ongewoon hoe vaak het bewolkt is, helaas blijft dat voorlopig zo......

Huis

Na weer een werkdag van 16 uur zit in nu tevreden maar ook wel moe voor me uit te staren. Ik heb moeite om inspiratie te vinden voor een nieuw verhaaltje. Vaak in het donker naar en van het werk, in een soort van tunnelvisie. Geld verdienen om de boel te laten draaien en om straks aan ons nieuwe hoofdstuk te beginnen namelijk ons eigen huis. We krijgen de sleutel op 15 februari en gaan dan de basement verbouwen.
Ik zal 2 weken vrij nemen want ik heb Rik beloofd dat zijn kamer klaar zal zijn als we op 1 maart in ons nieuwe stulpje gaan wonen. We zijn al zolangzamerhand begonnen met het bezoeken van bouwmarkten om een idee te krijgen van de producten en de prijzen. Laatst een stapel kleurstalen meegenomen voor Rik zodat hij kleuren kan kiezen voor zijn kamer. Ik heb al een aantal toezeggingen gehad van vrienden die komen helpen, ze zijn zeer welkom want er moet het nodige gebeuren. Gelukkig is de basement al helemaal geisoleerd en is het loodgieterswerk voorbereid.

Ik kan eigenlijk niet bevatten wat we nu weer geflikt hebben, niet alleen wij maar ook de makelaar(s) en de hypotheekverstrekker. De hypotheekverstrekkende bank (was al onze eigen bank) is normalitair veel strenger voor nieuwe emigranten waardoor je per saldo een hogere rente moet betalen en een veel hogere aanbetaling. Voor ons zijn ze zeer coulant en hebben ons een heel erg netjes voorstel gedaan wat we hebben geaccepteerd. Misschien dat dit heeft te maken dat de familie Klinge een zeer gewaardeerde klant is in het St Albert filiaal. Als San en ik daar binnen komen dan komt meteen de branche manager naar ons toe en geeft ons temidden van andere klanten een innige omhelzing. Zij kent ons verhaal en blijkbaar hebben we indruk gemaakt.

Van de oorspronkelijke vraagprijs hebben we, en dat mogen we toch wel zeggen, een behoorlijk bedrag af kunnen pingelen wat in dit segment zeer ongewoon is omdat er normaal gesproken tegen elkaar op wordt geboden. De bouwinspecteur was ook tevreden over de conditie van het huis en feliciteerde ons met de wel zeer lucratieve aankoop. Blijkbaar zijn de verkopers toch nog tevreden met het bedrag want ze laten ook nog hun giga grasmaaier achter zodat we al zittend en decadent ons "bescheiden" grasmatje kunnen maaien. Ze laten ook alle verlichting, gordijnen, wasmachine, wasdroger, enz, enz achter. Dat is hier in Canada normaal en voor de aankopende partij zeer prettig omdat je dan niet nog eens een hoop geld hierin moet steken.

Met brandende ogen maar verder voldaan sluit ik dit informatieve stukje af met iedereen die dit nog leest een hele fijne Kerst en een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Spannende tijden

Het weer hier vertoont grote overeenkomsten met een jojo. Nadat we gevoelstemperaturen van onder de -40 en veel sneeuw hebben gehad is het nu rond de +5 voor een paar dagen.........Oorzaak was een pittige storm in British Columbia die voor deze milde omstandigheden heeft gezorgd.

San is net de deur uit, ze heeft eerst een vergadering en dan een avonddienst en daarna is ze heerlijk twee dagen vrij! Ik ben voor de tweede dag ziek thuis, iets van een virus. Ik voel me nu iets beter en zal morgen wel weer aan de slag gaan.

De laatste week is weer niet saai te noemen, het afgelopen weekeinde hebben we weer een aantal huizen bekeken. Hoge prijzen en weinig kwaliteit, onze makelaar had zelf nog een huis voor ons uitgekozen welke we afgelopen zondag om 18.00 hebben bezichtigd. Dit huis heeft alles wat we willen en meer, gewoonweg prachtig. Daar de verkoop van huizen in de maanden november t/m februari op een laag peil ligt konden we een wel heel groot bedrag van de oorspronkelijke vraagprijs afbieden waardoor het in ons budget kwam.
Nu zijn we druk bezig om alle administratie te regelen welke verplicht is voordat er een eventuele goedkeuring komt van de bank. Daar wij als "nieuwkomers in Canada" worden bestempeld moeten we nog veel meer onze financiele doopceel laten lichten dan de gevestigde orde. Maar we zijn er bijna.

De kerstboom staat weer en we hebben het huis gezellig gemaakt. Rik en Koen moeten nog een week naar school en zijn dan twee weken vrij. Hun cijfers worden steeds beter, Rik weet wat hij moet doen voor zijn examens Highschool en dat bewijst hij met mooie cijfers. Ook Koen gaat goed, hun Engels is, zeker vergeleken bij ons, indrukwekkend.

Als de aankoop van het huis 100% zeker is dan zullen we bij ons volgende bericht hiervan foto's plaatsen.

Voor onze ouders, de brieven met daarin de schoolfoto's van Rik en Koen gaan vandaag op de post.

Beetje sneeuw.......

Dit keer was het weerbericht juist, er was een sneeuwalarm afgegeven en ja we zitten in een heuse sneeuwstorm. Vanmorgen om 10 uur de eerste keer sneeuw geschoven en net om 1300 weer. In die 3 uur is er minstens 15 cm gevallen en de verwachting is dat dit slechts het begin is. Ik vind het een welkome aanvulling van mijn bezoeken aan de sportschool. Een goede sneeuwschuiver is het halve werk en in een half uurtje is er zo'n 40 meter stoep gedaan en de oprit. Handig is om de geschoven sneeuw zoveel mogelijk te verspreiden over de tuin en bermen anders zit je over een maandje met een probleempje, namelijk dat je jezelf hebt ingebouwd tussen muren van sneeuw. Weer is wat anders dan het Hollandse gemopper als je je autoramen moest krabben omdat het zowaar een keertje had gevroren in ons oude kikkerlandje. Het is een kwestie van aanpassen, elk nadeel heeft zijn voordeel zou een beroemd oud voetballer zeggen en dat is ook zo. Rik zijn klussenbedrijfje kent nu zijn hoogtijdagen, vandaag heeft hij alweer 3 klanten gedaan en vanavond de vierde.
Ik kijk nu naar buiten, het sneeuwt echt giga en de wind veroorzaakt slecht zicht op de wegen. Morgen overdag -17 en 's nachts -26, zaterdag -20/-27 en dan moet het zonnetje weer schijnen.

Dit was even een uitgebreid weerbericht.......................

Vooruitgang

Vandaag was mijn laatste dag in de grootste gevangenis van Canada, niet alleen de grootste maar ook de gevaarlijkste, helaas. Ik zou genoeg gesprekstof hebben om 3 boeken te vullen wat ik hier heb meegemaakt, jammer genoeg voor jullie mag ik dat niet maar neem van me aan dat er hilarische maar ook veel ernstige voorvallen zijn geweest. Ik heb gelukkig geen aanvaringen gehad met de heren in hun oranje overalls, de gemiddelde Canadees komt tot mijn borst, maar waren ze een beetje vervelend dan keek ik op ze neer met mijn "vrolijke" gezicht wat 99 van de 100 keer uitstekend werkte. Bij die ene procent waarbij de blik niet hielp fluisterde ik ze wat in hun oor wat ze een krijtwit gelaat bezorgde en onder het gemompel van "yes boss" begeleidde ik ze vriendelijk doch dringend naar hun bescheiden appartementje. De nieuwe "gasten" die op mijn unit kwamen werden door de gevestigde orde ingewijd in de aldaar geldende regels en dergelijke, regelmatig hoorde ik dan ook dat er werd gezegd om vooral niet that big Dutch guy in de weg te zitten. Ik behandel de "heren" zoals ik zelf behandeld zou willen worden en dat is in mijn optiek de beste manier. Helaas snappen een heleboel jonge officers deze beginselen niet waardoor er jammer genoeg veel problemen zijn die voorkomen hadden kunnen worden. Godzijdank ben ik aangenomen bij mijn "oude gevangenis" in Fort Saskatchewan. Ik moest 6 weken geleden een test afleggen en met nog een paar andere gelukkigen ben ik geselecteerd. Wat een opluchting moet ik eerlijk bekennen. Het is daar veel veiliger en het personeel bestaat uit ervaren mensen. Ik kreeg tijdens mijn afscheid een grote taart aangeboden met de tekst "afscheid Nederlander"', diegene die de taart had besteld vertelde trots en met een stralend gezicht dat hij deze tekst van de  Google vertalen pagina had gehaald. Ik kon het niet over mijn lippen krijgen dat ik nog steeds levend was en dat de tekst ietwat anders deed vermoeden. Veel collega's vonden het jammer dat ik ze geen les meer kon geven in het Nederlands, Duits en Frans. Ze vinden het hilarisch als ze de typisch Germaanse keelklanken horen en ik vond hun immitaties net zo lachwekkend. Als je hier meerdere talen spreekt dan ben je toch wel een beetje speciaal. Hartverwarmend dat ik vele omhelzingen kreeg deze middag en ik zowaar ook een paar vochtige ogen zag. Ik ben blijkbaar geliefder dan ik zelf denk, dat doet me goed. Mijn supervisor liep te vloeken en te tieren toen hij hoorde dat ik weg ging maar hij begreep het wel en zei dat hij me altijd zal helpen en dat ik ook altijd terug kan komen. Ik ben dan misschien aan de buitenkant wat harder maar van binnen doet me dit toch wel heel goed. Kortom ik ga aan een nieuw hoofdstuk beginnen en kijk er naar uit, ik ben ook nog met andere dingen bezig maar dat komt wel weer eens een andere keer.

Mijn vrouw is met lichtsnelheid aan de weg aan het timmeren bij haar werkgever. Zonder nu al in  details te willen treden kan ik wel zeggen dat ze bij collega's en management op handen wordt gedragen en dat dit ook beloond gaat worden, later meer........
Soms wordt ze om 05.30 uit haar bed gebeld door een wanhopige roosteraar of ze alsjeblieft een extra dienst kan draaien. Lachend stapt ze uit bed en een half uur later is ze reeds onderweg. Ik ben daar best wel jaloers op, in mijn geval gaat dat altijd gepaard met een aantal denderende vloeken en een hoop gesteun........ Toch zijn we een goed team en maken we als gezin veel progressie in dit nieuwe land.

Diepvries en spierpijn.

Van de herfst zijn we zonder enige overgang in de diepvrieskou gedoken, dat mogen we wel zeggen bij een dagtemperatuur van -15 met een snijdend windje waardoor het aanvoelt als -20- ofzo.
Met de vorst kwam de sneeuw (zo'n 5 cm), dat je hierbij je rijgedrag moet aanpassen blijkt ieder jaar weer voor een groot aantal Canadesen teveel gevraagd. Ik reed afgelopen zaterdag over de snelweg en zag de ene na de andere in de "berm" staan (hier is de berm een soort van schuin aflopend grasveld), ik vraag me dan ook af hoe je het voor elkaar krijgt om je auto zo'n 20 meter van de weg te krijgen. Zonder te willen discrimineren of iets dergelijks (de schrik met onze geliefde Zwarte Piet zit er goed in), bestaat het leeuwendeel van de scheve schaats rijders uit Aziaten die met hun mini Japanse autootjes zonder 4 wheel drive de elementen trachten te trotseren en de plaatselijke sleepbedrijven aldus vette winsten bezorgen.
Met de sneeuw komt er ook geld in het laatje van Rik, hij had met meesterlijke planning (lees; hou aandachtig de weersberichten in de gaten), een advertentie geplaatst op de plaatselijke marktplaats, hier geheten Kijiji. De klanten hangen aan de lijn en Rik kan aan de bak.
Onze jongens genieten van hun vrije dagen, morgen is het Remembrance Day (een soort dodenherdenking) en vandaag hebben ze dus ook vrij.

Zaterdag waren San en ik uitgenodigd in het theater van St Albert waar een aantal artiesten uit net zoveel culturen hun "kunsten" kwamen vertonen. Godzijdank waren de jongens niet mee want die hadden met een 100% garantie na 5 minuten gillend het pand verlaten. Ik leg u uit waarom.
De voorstelling werd geopend door een ensemble welke enige liederen ten gehore gaf in hun moers taal waarbij hun muziek instrumenten klanken voort brachten welke niet zouden misstaan in het plaatselijke abattoir. Mijn trommelvliezen werden gepijnigd op een dusdanig unieke wijze dat dit ongetwijfeld de eerste doch laatste keer is geweest dat ik deze happening heb mee mogen maken. Net bekomen van deze foltering werden we getracteerd op een dans welke zo ongelijk werd uitgevoerd dat ik mijzelf erop betrapte door onsamenhangende spierbewegingen met mijn benen en kont trachtte te compenseren wat er fout ging op het toneel, u kent dat gevoel wel als u naast u partner in de auto zit (hij of zij achter het stuur denken altijd dat ze zeer goed kunnen rijden) en u als passieve passagier steevast probeert op de fictieve rem te trappen met een bloeddruk van een bronstige mensaap in de binnenlanden van Borneo.
Met enige trots mag ik u vermelden dat we tot het einde zijn blijven zitten, de volgende dag bij het opstaan wel last van stijve benen en kont maar dit hoef ik niet meer uit te leggen.

Onze Rik

Vandaag was het een milde dag, een beetje druilerig maar nog steeds herfst. Zaterdag gaat het sneeuwen en duikt de temperatuur onder het vriespunt, vanaf zondag onder de -10 en voor dinsdag voorspellen ze een nachttemperatuur van -17...... Koud, inderdaad maar van binnen heb ik het warm, ik gloei namelijk van trots!

Vanavond ben ik naar een teacher/parent meeting gegaan van Rik zijn school. Rik had zijn rapport gehad met daarop mooie cijfers en aanvullende informatie van de leraren op Rik zijn vorderingen. Het commentaar van zijn lerares Engels was voor mij de beslissing om vanavond een gesprek aan te gaan met voornoemde lerares. Ik ben alleen gegaan want San is op dit moment weer hard aan het werk in Villeneuve.
De lerares was een vriendelijke vrouw die meteen ter zake kwam en mij vertelde dat Rik een goede student is die, volgens haar, beter kon en de finesse van de taal nog beter moest beheersen. Ik antwoordde dat Rik inderdaad meer aan zijn huiswerk moest doen maar dat we al met al heel blij zijn zoals het nu gaat en ik ontiegelijk trots ben op mijn oudste zoon. Hierna heb ik haar verteld over onze emigratie, dat we hier geen familie hebben, enz en dat het voor een jongen van toen 15 tot nu op zijn zachtst gezegd een enorme impact heeft gehad. Ik heb haar hier de nodige voorbeelden van gegeven en ben 15 minuten aan het woord geweest waarbij ik een vurig en emotioneel betoog voor mijn Rik heb gehouden.

Onder het eten las Rik mij en Koen een Engels essay voor wat ging over een boek wat hij moest lezen, echt ongelooflijk hoe goed onze Rik de taal beheerst.

 Dit deelde ik ook met de lerares die mij met open mond aanstaarde. Daarna zei ik dat ik als vader een enorm respect heb voor mijn jongen, dat hij zijn vrienden helpt met het Engels (vooral het geschreven gedeelte). Wat ik al vermoedde bleek bewaarheid te worden, ze wist wel dat Rik een English as a second language student was maar ze wist niet dat we hier pas 2 jaar waren en had al helemaal geen idee waar wij als gezin doorheen zijn gegaan om te op het punt te staan waar we nu zijn. Na mijn lofrede over mijn jongen die zich indrukwekkend ontwikkelt tot een een geweldige jongeman was het even stil.
De lerares was duidelijk geraakt door mijn verhaal en stamelde dat ze zeer dankbaar was voor mijn betoog en nu helemaal begreep hoe het allemaal in elkaar steekt. Ze vroeg me of ik tevreden was met Rik zijn cijfer want ze kon er nog wel wat aan veranderen. Ik vertelde dat dit niet hoefde maar zei hierbij dat ik hoopte dat ze nu beter kon inschatten hoe Rik zich daadwerkelijk ontwikkelt in de taal.

Lieve Rik, dit hoofdstuk is helemaal voor jou, we zijn zo gelukkig met je en zijn Grizly berentrots op je!