Lekker buiten.......

Over het weer kunnen we kort zijn, veel te koud, dikke punt.

Vorige week zijn we met zijn viertjes heerlijk twee dagen naar Banff geweest. Het was frisjes maar we hadden veel zon en hebben veel mooie dingen gezien. Een mooie bezienswaardigheid en eigenlijk wel wereldberoemd is Lake Louise. Het ligt op grotere hoogte en dat bleek ook wel want het meer was nog in haar geheel bevroren en overal lag sneeuw, er werd zelfs nog gelanglauft.
Heerlijk ontspannen was ons verblijf in Banff Upper Hot Springs, voor 1880 een heilige badplaats voor de Indianen, in 1882 "ontdekt" door Canadese spoorwerkers welke de aanzet was tot de totstandkoming van Canada's eerste national park Banff. Het heilzame water is 40 graden Celsius, je zit in de buitenlucht (+5) en kijkt naar een prachtig panorama, namelijk de Rockies.
Je kijkt je ogen uit, ook naar het badderend publiek, ik weet van mezelf dat ik 5 kg te zwaar ben en ik weet ook dat ik druk bezig ben om die d.m.v. hardlopen en minder eten voornoemde kilo's in 2 maanden kwijt te raken. Helaas zag ik hier veelal jonge mensen die het niet slecht hadden gedaan in een commercial van Greenpeace......... Veel te zwaar en zoals Rik het treffend verwoordde "sinds deze zwaargewichten zich hebben ondergedompeld is het water ons letterlijk naar de lippen gestegen". In Noord Amerika is er veel overgewicht, de verleidingen zijn groot, enorme hamburger ketens, enz.

We zagen ook herten zoals whitetails en zijn grotere familie als de Elk, en deze zijn groot.....ze kunnen 500 kg wegen en hun schouderhoogte is rond 1.50 meter. Dit is een van de grootste zoogdieren in Canada en als je ze van dichtbij ziet dan besef je het pas. Het komend najaar schrijf ik me in voor de jacht en zal dan tags krijgen voor Whitetails en Elk. Ik hoor op de achtergrond al de awhhs en aaahs maar ik kan jullie verzekeren dat de beheersjacht noodzakelijk is.

Wat was het fijn, ondanks dat het maar voor 2 dagen was. We zijn weer druk met leren en werken maar hebben leuke vooruitzichten. Ik ga half juni met Rik en Koen naar Saskatchewan (7 uur rijden) voor een visvakantie. Alleen de mannen dit keer, we verblijven in een cabin en een boot zit bij de deal. Er zit veel vis en de cabin ligt in Meadow Lake Provincial Park (1600 vierkante km, 113 km lang en 32 km breed). Als je dit bekijkt op de kaart van de provincie Saskatchewan besef je des te meer hoe enorm groot Canada is. Rik en Koen zullen hun eerste echte outdoor ervaring krijgen en ze zullen net als ik enorm gaan genieten.

                                                                          Banff

                                                                     Lake Louise

                                                                             Elk

                                                                 Bow River Falls

                                                                 Lake Minnewanka

                                                                  Lake Minnewanka

                                                                    Chalet Canmore

Banff

Moe maar voldaan.

De lente laat op zich wachten, we hebben zelfs weer sneeuw gehad en de temperatuur wil maar niet omhoog. San heeft weinig daglicht gezien, ze is de afgelopen twee maanden afgeknepen in het ziekenhuis door een instructrice die een waar schrikbewind ten toon spreidde waardoor maar liefst 50% van San haar medestudenten zakten. Eergisteren dan eindelijk het verlossende woord, geslaagd voor de clinicals medicine en surgery. GROTE KLASSE! Ik werk me een slag in de rondte en draai veel dubbele diensten en zie dan letterlijk geen daglicht maar wel zie ik licht aan het eind van de tunnel. Volgens het poldermodel wat werd toegepast in Nederland in lang vervlogen dagen hebben we door discipline onze gaten in de financiele dijken gedicht en zijn we nu bezig om een degelijk fundament neer te leggen waar we onze toekomst op kunnen gaan bouwen.

De afgelopen 2 dagen 32 uur gedraaid en vanmorgen er weer vroeg uit, onze Rik heeft via zijn school counseler een baantje kunnen krijgen bij een ouder stel uit St Albert. Ik reed hem daar vanmorgen vroeg naar toe, we moesten een gravel road op en kwamen uit bij een leuk huis met een grote tuin. Uit een heg kwam een oudere man tevoorschijn met een boomzaag en lachte van oor tot oor toen hij Rik zag. We stelden ons voor en Rik ging meteen aan de slag in de tuin, waarschijnlijk kan hij hier iedere zaterdag werken. Verder is zijn counseler op school druk bezig om studenten te vinden van de Junior High School die wiskunde bijles nodig hebben van Rik.........Jullie kunnen je niet voorstellen hoe opgelucht we zijn dat Rik zich steeds meer gaat profileren en beloond wordt voor zijn doorzettingsvermogen. Hij heeft het vaak niet makkelijk, heeft veel heimwee en dat is niet altijd even prettig voor hem en zijn omgeving. Heel langzaam bemerken we dat er een kentering bezig is, hij is druk met socialiseren en wordt meerdere keren per week door vrienden opgehaald om te chillen (letterlijk met deze temperatuur). Ook op school doet onze Rikkie het heel goed, hij heeft net zijn rapport gekregen, geen enkele onvoldoende en mooie cijfers zoals zevens en achten. Zo heel af en toe praat hij met me over school en als hij dan verteld dat hij op academisch niveau zijn klasgenoten helpt met Engels dan zwel ik op van trots, hij heeft zelf niet in de gaten hoe goed hij het doet maar daar zijn San en ik er voor om hem daar aan te herinneren. Rik heeft de beslissing genomen om geen American Football meer te gaan spelen maar in plaats daarvan atletiek te gaan beoefenen. Hier kan hij doen waar hij zeer getalenteerd in is namelijk hardlopen. Verder heeft hij het plan opgevat om in het schoolvoetbalteam te gaan spelen (ja voetbal en geen football).

Onze jongste telg groeit als kool, zeg maar gerust als een raket. Hij is in een paar maanden tijd veranderd in een jonge man, hij heeft de baard in zijn keel gekregen, geen vlassig dun sliertig gevalletje, nee een forse Grizzlybeerachtige zware bos met haar mogen we wel zeggen.Deze hormonale explosie wordt nu ook door de meiden in St Albert op de juiste waarde geschat. We waren laatst in de plaatselijke Mac Donalds en bij het verschijnen van de gebroeders Klinge bij de toonbank werden de daar aanwezige medewerksters acuut gestoken door een werkbij en wilden allemaal tegelijk onze mannen helpen. Onze Koen die (gelukkig) alles nog moet ontdekken heeft nog niet helemaal door wat hij met zijn aanstekelijke lach, stem en inmiddels 1.75 meter lengte bij de dames teweeg brengt. In juli wordt Koen 14 en torent nu al uit boven zijn leeftijdsgenoten. Ik stond vorige week te kijken bij de voetbaltraining en plotseling zag ik Koen daar staan in zijn keeperstenue en zag ik met een steek in mijn hart dat mijn kleine jongen is getransformeerd in een jonge vent. Verbaasd en trots ben ik, verbaasd hoe snel de tijd gaat en trots op mijn vrouw en mijn jongens. Ik ben moe maar voldaan......

\

Van skateboard tot graansilo...........

Eindelijk, de lente is gearriveerd, gisteren 16 graden........ Vandaag 8 graden, zon bij een stevige wind. Het voelt heerlijk in het warme zonnetje, we waren er ook wel een beetje aan toe. Langzaam maar zeker zijn de sneeuwhopen in onze tuin weggesmolten. Een bruine platgedrukte massa wat vorig jaar zo'n mooie groene grasmat was heeft zijn/haar entree gemaakt. Over 2 weken is het groen weer terug, de bomen staan dan ook weer volop in de knoppen en een week of 2 later staat alles weer in het blad. De lente is hier heel kort net als de herfst, de zomer aan de andere kant duurt dan langer.

Opvallend is dat de jongeren zich bij de eerste warmere dagen kleden in outfits die je eerder in subtropische streken zou verwachten. Korte broeken, t shirts en nog net geen teenslippers.....
Deze al wat oudere knoest stond vanmiddag in de tuin te werken met zijn jas aan en muts op, dit ontlokte een meewarige blik van een jeugdige en schaars geklede skateboarder die door de straat kwam suizen. Ik aan de andere kant knikte vriendelijk terug en zag aan het kippenvel op alle aan de elementen blootgestelde lichaamsdelen van de jonge waaghals dat de kledingkeuze van ondergetekende gezonder was. Het lijkt alsof de letterlijk doorgewinterde Canadees zich op deze wijze rebels opstelt naar de afscheid nemende winter en op deze ludieke wijze den middelvinger opsteekt naar Moeder Natuur. Niet altijd even verstandig want op het ene moment dender je op je skateboard in wapperende zwemkleding over de wegen en het volgende moment kan er zomaar een laag hagelstenen op je pannetje kletteren. Grappig, dit soort gedachten schieten in een flits door mijn hoofd bij het aanschouwen van deze jeugdige overmoed.

Langzaam maar zeker maak ik de tuin klaar voor het voorjaar. Straks hang ik het vogelvoerhuisje op, zeg maar gerust vogelvoersilo. Rik hielp me gelukkig met het bouwen van de graansilo, de bouwtekening is waarschijnlijk in Belgie tot stand gekomen want het bleek een tenenkrommend karwei.Maar het resultaat is er dan ook naar, een graansiloachtige voermachine welke plaats biedt aan een gezonde kolonie inheemse vogelsoorten en uitgenodigde familie. Het bleek dat een keer vullen 1 kilo voer betekende, gelukkig hadden we een aardig zakje met voer gekocht (16 kg) want tsja alles is hier groot en veel, we passen ons gewoon aan want we beginnen inmiddels zelf ook Canadese trekjes te vertonen.

Olifanten.

Op veler verzoek...........


Verdomme (neem me niet kwalijk) maar wat ben ik moe, maar ik mag en kan niet moe zijn want we moeten door. Moe van het vele werken, moe van mijn rug recht houden, moe van het niet laten merken dat je uitgewoond bent, moe van samen werken/leren en de boel op de rails houden.
Moe van de spanning die een emigratie met zich meebrengt, je kent misschien wel dat gevoel dat er een kudde olifanten op je schouders zit en niet van plan zijn om binnenkort om op te zouten. San heeft een avonddienst van clinicals, ook zij heeft het end in de bek en dat is voor onze dieselpusher best wel ongebruikelijk. Onze jongens hebben een aantal moeilijke weken gehad en als ouders doe je er dan alles aan om ze weer gelukkig te krijgen, dit gaat niet vanzelf en juist, daar moeten we wel wat voor doen.
Ik heb gewoon even geen zin om leuke annekdotes te schrijven en te proberen om de thuisblijvers en andere geinteresseerden in dit blog de hopelijk zoveelste glimlach op het gezicht te toveren. Dit is om een impressie te geven dat wij bezig zijn om een wereldprestatie neer te zetten die niet zonder slag of stoot gaat.
Wat me nou wel weer een enorme stoot energie en geluk geeft is als Rik me een knuffel geeft als ik hem naar het bottle depot laat rijden en het statiegeld met zijn broer laat delen. Of als ik lekker heb gekookt en mijn jongens me complimenteren met een glimlach en de eetlust van een Grizzly beer. Wij proberen te genieten van de kleine dingen want voor de grote hebben we geen geld.

Eergisteren waren we op bezoek bij Arno en May, we mogen bij Arno als gezin in zijn huisarts praktijk. Ze zijn zo aardig en behulpzaam, ongelooflijk. Tijdens ons bezoek vertelden we dat we het plan hebben om een dagje naar Banff te gaan eind april. May riep meteen maar dat is veel te kort, het is al 4 uur rijden om er te komen! San vertelde dat ze het leuk vindt om auto te rijden en dat het allemaal wel goed komt. Toen we thuis kwamen en na verloop van tijd onze email checkten zagen we tot onze grote verbazing dat Arno en May ons mededeelden dat we vooral 2 dagen naar Banff moesten gaan en dat ze voor ons een chalet hadden gehuurd en betaald. Als laatste zin stond er dat we hopelijk na deze 2 dagen in de Rocky Mountains een paar olifanten zijn kwijt geraakt. Hier word je stil van en we voelen ons opeens een stuk minder moe.

Broeikaseffect......

Over het weer praten blijft een interessant onderwerp en daarom weer even een update over het plaatselijke Alberta weerbericht. Plaatselijk dekt het niet helemaal daar Alberta ruim 30 keer groter is dan Nederland......
Momenteel (09.00) is het -13 graden en dit soort temeraturen hebben we alweer een week en er is alweer een laagje sneeuw gevallen. Begin april verwacht men dat we naar de +8 gaan........
Hier in Noord Amerika wordt inmiddels schamper gelachen om de doemdenk theorieen van Al Gore, tsja als je ziet hoe de winter hier maar dan ook vooral in Oost Canada en de Verenigde Staten heeft huisgehouden dan zou je eerder mogen veronderstellen dat er een nieuwe ijstijd aan zit te komen.

Volgens de lokale imkers is het wonder boven wonder een goede winter geweest voor de bijen, geen extreme sneeuwval heeft ervoor gezorgd dat de bijen volken in een goede conditie zijn en in tegenstelling tot de vorige winter bijna geen verliezen hebben geleden. Goed nieuws dus, ook hier is men zich er terdege van bewust dat er voorzichtig moet worden omgesprongen met bestrijdingsmiddelen en dat het een beter plan is om natuurlijke vijanden in te zetten voor de nodige kwelgeesten der gewassen.

Ook het economische nieuws is goed, de regering van Alberta heeft de begroting over 2014 vrijgegeven en alle seinen staan op groen. Law Enforcement, waar ik onder val, heeft er de nodige dollars bijgekregen en Healt Care, waar San bij gaat komen, mag op dezelfde zeer ruime voet verder gaan. De vooruitzichten zijn uitstekend te noemen en dat vinden wij uiteraard zeer prettig.

Vanmorgen moest ik tanken en stond fluitend mijn tank vol te gooien (omgerekend 0.76 Eurocent per liter). Naast mij stond een oudere man heftig te schudden met zijn hoofd, hij stond zijn Truck vol te tanken. Ik knikte eens vriendelijk naar hem wat voor deze heer het sein was om zijn met vele fuck woorden doorspekte zinnen aangevuld met de nodige consumptiespetters in mijn richting te spuien. Het was toch een grote schande en het eind was nog lang niet in zicht volgens voornoemd heerschap dat wij schofterig werden uitgeknepen door de Government. Na deze tirade vertelde ik de arme man dat waar ik vandaan kom je $ 2.70 moet betalen voor 1 liter en ook nog eens wegenbelasting. Verbijsterd staarde hij me aan en kon tenauwernood voorkomen dat zijn ruim bemeten kunstgebit het gevecht met de zwaartekracht zou winnen.

dooi.

De meeste sneeuw is inmiddels gesmolten bij veel zon en aangename temperaturen. Komende week weer kouder met -15 in de nachten en vorst overdag. Hierna hopelijk de lente, alhoewel je niet gek hoeft op te kijken als we nog een pak sneeuw en vorst hebben tot eind april.
De eerste kamikaze fietsers zijn alweer gespot op de highways, ingepakt als poolreizigers en slingerend over de vluchtstrook. Ik schud meewarig mijn hoofd, ga in godsnaam binnen de bebouwde kom fietsen, zeker gezien de fiets en stuur kwaliteiten van deze malloten.

Laatst nog een komisch voorval, op een van de toegangswegen naar onze straat, welke gelegen is tussen 2 heuvels, staat in het dal regelmatig water op de weg (ivm de smeltende sneeuw). Langs deze weg zijn vele wandelpaden, vlak langs de weg of door de velden en bosjes. Op een mooie zonovergoten dag bij +10 graden reed ik aldaar en zag in de verte dat er toch een behoorlijke hoeveelheid water op de weg lag. Mijn voorgangers die er doorheen reden veroorzaakten namelijk een grote golf water die uiteraard ook naast de weg terecht kwam. Voor me reed een grote vrachtwagen die mij gedeeltelijk het zicht belemmerde, vlakbij de waterspot zie ik opeens een mannelijke hondenuitlater van middelbare leeftijd met gebalde vuist langs de weg staan (op een voetpad). Ik zag zijn van woede verwrongen gelaat wat lichtelijk paars was aangelopen en bemerkte tevens dat de kleding van deze persoon me deed denken aan iemand die vlak hiervoor een duik in een modderige rivier had genomen, de poedelachtige hond die naast de man stond te rillen en vermoedelijk van origine wit was maakte een al even bedroevende en vooral zeiknatte indruk. Ik kon er niets aan doen maar dit tafereel veroorzaakte een glimlach op mijn gezicht van oor tot oor en het werd nog beter, de vrachtwagen voor mij kon de enorme plas niet ontwijken en veroorzaakte een reuzengolf die de surfers in Hawai in extase zou hebben gebracht. Bij het passeren van dit tafereel had ik moeite om mijn stuur vast te houden, nogmaals ik kon er echt niets aan doen maar dit schouwspel was te hilarisch en ik proestte het uit. De voetganger was onherkenbaar geworden, compleet doorweekt en zijn hond ook. De vrachtwagen chauffeeur stak nog zijn hand uit het raam ter verontschuldiging maar dit gebaar werd niet op de juiste waarde geschat..........

Lente?

De winter weet hier van geen ophouden, we hebben een, ook voor Canadese begrippen, ijskoude periode. Gevoelstemperaturen van rond de -50, ja zelfs rond de -65 in onze buur provincie Saskatchewan. Gisteren en vandaag valt het mee, slechts -20 en een stevige sneeuwval. Voor het eerst in 40 jaar zijn de grote meren in Ontario dichtgevroren, kijk maar even op Google maps, dan zie je dat dit inderdaad grote meren zijn. Maar we zijn er inmiddels aan gewend geraakt, nog een maand en dan is het hopelijk lente. De meteorologen hebben al gewaarschuwd dat de lente wat langer op zich kan laten wachten. Nou ja we zien het allemaal wel.

San is begonnen aan haar clinicals in een ziekenhuis in de buurt, het afgelopen semester is ze geslaagd met hoge cijfers. Nu dus weer 2 maanden de praktijk in en zolangzamerhand komt het eind in zicht. San heeft inmiddels al een aantal diensten gedraaid in het verzorgingshuis en verbaasd zich over de geringe werkdruk, de tijd en aandacht die er nog voor de mensen is, kortom een verademing vergeleken bij Nederland. Vorige week kreeg San haar eerste salaris en kon bijna niet geloven hoeveel ze had verdiend, ook hier een toch wel een groot verschil met de Nederlandse "beloning"

We zijn zeer te spreken over de progressie die Rik en Koen op school maken. Rik had laatst een 10 voor wiskunde en ook voor andere vakken worden nu mooie cijfers gehaald. Op sportgebied heeft Rik de switch gemaakt naar jiu jitsu en martial arts, hij vindt het leuk en maakt daar vrienden. Om de contributie te betalen maakt hij 2 keer per week de sportschool schoon, wij zijn heel trots op hem, klasse dat hij dit zo doet!
Ook Koen verbeterd zich behoorlijk, geen onvoldoendes meer en steeds meer mooie cijfers. Hij wil geen begeleiding meer want hij kan het ook zonder en dat bewijst hij ook. Het keepen vindt hij geweldig en we hebben van zijn coaches gehoord dat al zijn informatie is doorgestuurd naar het provinciale team dus binnenkort dan toch echt de langverwachte uitnodiging voor Koen.

Tsja wat moet je als vader van dit bijzondere gezin nog meer wensen. Als ik heel af en toe een rustmomentje heb (en die zijn er niet veel) dan kan ik zelf eigenlijk niet geloven wat er allemaal is gebeurd en gepresteerd in die 15 maanden in Canada.