Engels

Onze beheersing van de Engelse taal wordt steeds beter, het gehakkel wordt minder. Het bewust vertalen vanuit het Nederlands vervaagt een beetje waardoor de zinnen er vlotter uitkomen. Alhoewel er nog steeds gefronst wordt als we een bekend Nederlands gezegde toch weer te letterlijk vertalen. Ik had laatst een discussie over het tactische onvermogen van de gemiddelde Canadese voetbalspeler, ik haalde hierbij de Nederlandse slogan "dit is boerenkoolvoetbal" aan. Dat klinkt dus als "kale green soccer", mijn gesprekspartner bleef beleefd en stoicijns knikken. Toen ik vroeg of hij me begreep verontschuldigde hij zich en zei;"ik dacht dat dit een typische mondiale uitdrukking was en komende van een Nederlander zal ik wel diegene zijn die het niet begrijpt". Kijk hier hou ik nou van, kortom ik zal de plaatselijke bevolking verblijden met mijn bloemrijke proza welke naadloos ingepast kan worden in de Canadese folklore. Ik was laatst weer op het politiebureau, deze keer in St Albert want ik moet weer een nieuw bewijs van goed gedrag indienen voor een sollicitatie. Bij de balie ratel ik mijn verzoek door en vraag meteen waarom ik nu weer zo'n bewijs nodig heb......
Daar je privacy hier niet verder strekt dan een meter in omtrek werd mijn gesprek gevolgd door een aantal wachtenden. En ja hoor weer een stapel papier, licht rokend uit mijn oren kwijt ik me weer aan deze schone taak. De oudere man naast me zei " ik hoorde net dat u uit Nederland komt, hoe lang bent u hier al?" Ik antwoordde "3 maanden" en de man zei wow en u praat zonder accent. Nu heb ik zelf de stellige overtuiging dat mijn accent overduidelijk is maar ik ben toch wel blij met het compliment..
Het is verbazingwekkend hoe snel het eigenlijk gaat, zeker bij onze jongens. Rik praat al zo snel en accentloos, soms hoor ik hem praten met zijn maat en dan weet je niet wat je hoort. Koen begint alle schroom van zich af te gooien en tokkelt al een aardig woordje Engels. Vooral zijn vocabulaire op het gebied van schuttingtaal heeft een bedenkelijke vlucht genomen. Dit gecombineerd met de zich aandienende puberteit zorgt regelmatig voor een reprimande van onze kant. Grijnzend verontschuldigd hij zich om nog geen 5 minuten later zijn nieuwste schuine "aanwinst" door de kamer te laten denderen. Zijn grote broer ligt dan in een deuk en samen zijn ze sterk.
San schudt haar hoofd en duikt achter de computer, haar bijna vaste plek aan de tafel. Over Engelse taal gesproken, morgen heeft ze weer een exam Health Education, ongelooflijk wat een taalgebruik.
Gelukkig snapt bijna de hele klas deze zware kost niet, gedeelde smart is halve smart.
Soms kan ik het niet laten en bestelde laatst bij de "Nederlandse bakker" mijn brood in het Hollands. Ik werd verbijsterd aangestaard en zei dit is toch een Nederlandse bakker? Bleek dat deze al eeuwen geleden was vertrokken, maar toch blijft het leuk.....

van kruispunt tot supermarkt

Heel langzaam maar zeker krijgen we vaste grond onder de voeten. We leven nu op ruim 700 meter boven zeeniveau, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Van het ietwat drukke Nederland naar het overweldigend grote Canada. Alberta is ruim 20 keer groter dan Nederland en heeft 3.5 miljoen inwoners. Wij wonen vlakbij de grote stad maar rij je een half uurtje daarbuiten dan kun je echt spreken van rust. En het autorijden hier gaat toch wel heel anders dan in het gejaagde thuisland waarbij fenomenen als van de stress opgezette middelvingers bij het straatbeeld horen en het begrip bumperkleven bijna tot een olympische sport is verheven. Hier in "ons" stadje heb je bv meerdere 4 way kruispunten, dit betekent dat op iedere hoek een rood stopbord staat. Het gaat dan als volgt; als je zo'n 4 way kruispunt nadert kijk je op welke volgorde je aankomt. Iedere auto is verplicht volledig tot stilstand te komen en vanaf dit moment is het handig om ook oplettend te blijven dat ook daadwerkelijk iedereen op zijn beurt weer weg rijdt. En ik moet eerlijk zeggen dat ik nog geen een keer iemand heb kunnen betrappen op "onbeleefd" gedrag. Af en toe probeer ik me voor te stellen als zo'n 4 way kruising in bv het pittoreske Santpoort zou worden geplaatst (de lokale Nederlandse lezers weten ongetwijfeld wel een drukke hotspot). Ik zou hier dan overigens ook wat tv camera's plaatsen want dit wordt dan een absolute realityshow kaskraker. De plaatselijke middenstand zou enorm profiteren van alleen al de schadeafhandelingen van de bergen verwrongen blik, bergen patat en ijs voor de kwijlende toeschouwers (ongelukkie kijken van Paul van Vliet krijgt hier een compleet nieuwe dimensie) en Justitie die dankzij deze 4 way kruispunten in een keer uit de rode cijfers zou zijn.
Of het wachten in de supermarkt; ook een oase van rust, dat moet ook wel want ik moet eerlijk bekennen dat de Nederlandse supermarkt medewerker qua snelheid en efficientie hoog boven hun Canadese collega's staan. Sta je in de Walmart (giga supermarkt) dan worden je boodschappen ingepakt en heb je het gevoel dat je een klant bent. Het tempo is niet hoog maar who cares, zelfs ik begin te wennen aan de rust en heb al 3 maanden geen boodschappenkarretje gevoeld tegen mijn kont, enkels of achillespezen. Heerlijk, en val ik soms terug in mijn oude gedrag, vergeef me, en ik scheur met mijn karretje door de gangpaden en dender dan door de bocht naar de volgende en ik ram bijna tegemoetkomend supermarkt verkeer.... Dan staat het tegemoetkomend karretjesverkeer keurig stil en knikken vriendelijk naar me en maken dan ruim baan en zeggen dan ook nog sorry, waarop ik schuldbewust aan de handrem trek en verontschuldigend grijnzend mezelf weer aanpas.
Ja, het is hier een kwestie van je aanpassen, sommige gewoontes moeten gewoon wat uitslijten zal ik maar zeggen.

Pembina river

Ik wilde dit verhaal gisteren nog schrijven maar door alle fysieke inspanning van die dag won de zwaartekracht het gevecht met mijn oogleden. Ik ben met Kelly naar het stuk land gegaan wat hij heeft geleasd, zo'n 200 hectare omsloten door duizende  hectares Crown land. Door dit gebied meandeert de Pembina rivier, een prachtige waterstroom die op dit moment bevroren is. Hier zwemmen verschillende soorten forel en ook snoekbaars, dus dat wordt lekker vissen deze zomer! Langs haar oevers hoge wanden waarop dappere dennebomen, populieren en berken vechten voor hun bestaan. Af en toe verliezen ze dit gevecht als zo'n wand gedeeltelijk instort onder invloed van het eroderende karakter van deze rivier.

 

 

Kelly had zijn hond Elly (Chesapeake Bay retriever) meegenomen en met zijn drieen begonnen we de hike door een behoorlijke laag van sneeuw (40cm).
We zagen ongelooflijk veel sporen van dieren; vossen, hazen, eland, elk, whitetail, mule deer, wolf, poema, marters en een aantal die ik nog niet kan interpreteren. Het bomenbestand is fenomenaal, onaangetast en prachtig in balans. De hike was pittig, veel heuvels, geen paden en het was warm! Bij -5, een staalblauwe hemel en geen wind kwamen we er al snel achter dat we teveel kleding aan hadden. Je moet goed opletten, door de zeer droge lucht verdampt je zweet voordat je het ziet en droog je ook sneller uit. Ik kijk na elke bocht naar een panorama wat ik nog nooit eerder heb gezien, heel bijzonder en adembenemend.

Na deze hike zijn we naar een dorpje in de buurt gereden en hebben daar geluncht. Ik had een hamburger die qua formaat sterk deed denken aan een ufo, hij smaakte heerlijk en ik had totaal geen schuldgevoel want ik had giga veel calorien verbrand. Hierna zijn we de gravelroads richting de Rockies gaan verkennen. Enorme bossen met regelmatig een open plek waarop een zogenaamde jaknikker olie uit de schatrijke bodem haalt. Olie en gas in ongelooflijke hoeveelheden, de enige voertuigen die we tegen kwamen waren van olie en gas maatschappijen. Langs de kant borden met de teksten "oppassen u bevindt zich in het land van de beren". Ja,beren en wolven en noem maar op, en het "leuke" hiervan is dat je hier geen bereik hebt voor je mobiele telefoon. 4 uur rondgereden zonder bereik doet je beseffen dat een aantal voorzorgsmaatregelen op zijn plaats zijn als je hier rijdt, loopt of recreert. Onderweg zagen we een bald eagle vliegen, wat een machtige vogel! We zijn gestopt bij Wolf Lake, een prachtig meer diep in de ongerepte natuur. Een recreation area met simpele sanitaire voorzieningen, een botentrailerhelling en kampeerplaatsen. Alles ziet er zo netjes uit, geen troep, geen vernielingen, gewoon perfect. Midden op het meer zat iemand te ijsvissen in een speciale tent, we zagen rook uit de schoorsteenpijp van het tentje komen, ijsvistenten hebben een houtkacheltje in het interieur zodat je geen kou hoeft te lijden. Typisch Canadees en ook luxe, de visser had zijn spullen met een sneeuwscooter vervoerd want je denkt toch niet dat je gaat sjouwen......!

Toen ik in het donker thuis kwam brandde de (gas) kachel en zaten Rik en Koen voor de tv en zat San, karakteristiek inmiddels, in de boeken. Gauw nog even langs een sportzaak die er mee op hield, voor $31 nieuwe voetbalschoenen en shirts gehaald, inderdaad geen geld (we hadden ook niet een echt snuggere kassiere). De jongens waren  weer blij met hun nieuwe spullen.

effe een bandje oppompen

In het "kleine" autootje van San komt er de melding dat een band te zacht is. Vanmorgen moesten we boodschappen doen en dat is op zich een uitje want San hoefde vandaag zowaar niet naar school. Het tankstation ligt op de route dus besloten we meteen de banden op te pompen. Vol goede moed zetten we onze auto bij de "airpump", gooiden een looney (dollar) in de gleuf en het apparaat begon te grommen als een cougar in de bronstijd. Ik pakte de slang om op het ventiel te plaatsen en keek waar de meter zat die aangeeft hoeveel bar erin zit en hoeveel er eventueel bij zal moeten. Zelfs de minder technische lezers moeten begrijpen waar ik het over heb. Tot mijn verbazing zat er geen meter op en ook niet op de airpump zelf. Ik besloot even het tankstation in te lopen en te vragen hoe de gemiddelde Canadees zonder een meter de luchtdruk kan inschatten. In gedachten zag ik er eentje met zijn mond aan het ventiel hangen, op het moment dat de ogen uit de kassen ploppen dan zit er ongetwijfeld teveel lucht in. De Chinees uitziende dame achter de balie begreep totaal niet waar ik het over had en heel eerlijk gezegd was dat wederzijds. Zoiets als wat je hoort in de plaatselijke Santpoortse Chinees maar dan in het dialect Chinees Hebreeuws, geen touw aan vast te knopen. Ongeacht het feit dat ik meer geduld heb gekregen zag ik al snel in dat hier weinig eer te behalen viel en dus probeerden we het een tankstation 100 meter verderop. En ja hoor alweer zo'n meterloos apparaat, ik keek nu toch wel wat meer op mijn hoede om me heen (zo van waarschijnlijk ben ik degene die a technisch is). Ook San, de meest tecnische van ons twee (ja ik geef het eerlijk toe), zag nergens een metertje, digitaal aflezertje of wat dan ook. Dus maar weer het tankstation in, hier stonden 2 medewerkers achter de balie die moeite hadden om mijn perfecte Engels in deze casus te plaatsen. Waarschijnlijk overmand door medelijden besloot een van hen mee te lopen en deze domme Hollander eens haarfijn uit te leggen over deze ongetwijfeld superieure Canadese techniek.
De medewerker pakte het apparaat en sproeide meteen een aantal eenlettergreep woorden als sh.. en fu.. door de ijskoude lucht, meteen gevolgd door excuses. Door de ietwat frisse nacht (-17) was het ventiel stijf bevroren maar wat antivries doet wonderen. Wat blijkt, als je het apparaat op het ventiel van je band zet dan schiet er een soort van metalen strip uit waarop je het aantal psi kunt aflezen. Kleine streepjes op een nog kleiner stripje, koude handen en tranende ogen, gelukkig de banden zijn nog heel.......

na regen komt zonneschijn

Wat is nou eigenlijk emigreren, hoe voelt dat en wat doet het met je? Ja, veel vragen en nog veel meer antwoorden, zeker als je het zelf bent als gezin die de immens grote stap heeft gemaakt. Dankzij de huidige technologie en sociale media zijn we nu in de zeer gelukkige omstandigheid om regelmatig contact te hebben met onze familie en vrienden. In de jaren vlak na de Tweede Wereldoorlog was dit wel even heel anders, een brief deed er zo'n 6-8 weken over. Weg voelde toen ook veel meer als weg aan en ik kan me dus bijna niet voorstellen hoe deze pioniers hebben moeten knokken en zich moeten hebben gevoeld! Hoe voelen wij ons? Moet je je aanpassen? En hoe ga je om met zaken als tegenslag, onzekerheid, frustratie, heimwee, vreugde en trots, enz, enz.
Het is zo complex en overweldigend, het besef dat we 8000 km verderop leven en het zelf moeten doen. Hoe voelen we ons; nou dat gaat gelukkig steeds beter, het gaat beter met San op College en beter met Rik en nu ook met Koen  op school. Nu ook met Koen? Vorige week na een zware training had Koen het te zwaar en barstte thuis in huilen uit, alles kwam eruit en San en ik schrokken van zijn relaas. Het bleek helemaal niet goed te gaan op school en Koen had grote moeite met het Engels, moeite met het socialiseren, enz. Na deze uitbarsting zaten wij als ouders als verdoofd elkaar aan te staren, elke keer als wij vroegen hoe het ging dan lachte hij en zei dan "heel goed, dat weet je toch".
Ik ben de volgende dag meteen naar de school van Koen gegaan en heb een lang gesprek gehad met de directeur, rector en de studenten begeleidster. Allen schrokken en vooral de begeleidster had het zwaar. Ook op school had Koen geen signalen afgegeven en had iedereen met zijn glimlach om de tuin geleid. Koen had ons ook verteld dat hij tijdens pauzes alleen door de school zwerfde met zijn oordoppen in, het brak mijn en San haar hart en ik kan je verzekeren dan voel je je een egoistische kl...z..
Gedachten als waarom zijn we gegaan en waarom hebben we dit niet eerder gezien, waarom, waarom? Na zo'n orkaan van emoties klaart het meestal op. De studentenbegeleidster heeft meteen een plan van aanpak gemaakt, er is de volgende dag een ESL teacher (English as a second language) de hele dag bij Koen in de klas geweest om zijn Engels te beoordelen. Er hebben gesprekken met Koen plaats gevonden en Koen heeft alles gezegd wat hem dwars zit. Het bleek een enorme wake up call te zijn, niet alleen voor ons als ouders maar ook voor de school. Koen blijkt de eerste Grade 7 ESL student te zijn en men heeft verzuimd hier adequaat op in te spelen. De excuses zijn aanvaard en vanaf hier wordt alles in het werk gesteld om Koen zich te laten thuis voelen. Ik typ dit met tranen in mijn ogen want het is emotioneel heel intensief geweest.Er zal veel begeleiding zijn en komen voor onze Koen, hij zal tijdens testen en de moeilijkere vakken extra hulp krijgen en op het gebied van socialiseren zijn al de nodige stappen gezet. Gisteren haalde ik hem op van de schoolbus, toen hij me zag begon hij te lachen, hij zag er ontspannen en opgewekt uit. Hij begon meteen te vertellen van zijn schooldag, hij was met een aantal jongens van zijn klas in de lunchpauze een puntje pizza gaan halen en het ging goed in de klas. Er is afgesproken met de school dat er zeer regelmatig teruggekoppeld gaat worden en dat wij als ouders compleet geinformeerd willen worden aangaande het plan van aanpak, enz.
Wat doet dat met je? Dit is pittig en het doet heel veel met je, met ons. Het maakt ons sterker en nog closer als gezin. Koen wil door knokken, net als wij. Niet opgeven als het tegen zit, nee nog harder vechten.
Rik had een 100% score voor Math en San een ruim 90% voor haar Engelse test. Koen zegt dat hij goede testen voor Math en Science heeft gemaakt. Ik heb donderdag een interview voor de Sergeants positie en nog 3 kansen op een mooie baan.
Emigreren voelt vaak dubbel, het gaat niet altijd vanzelf. Het vereist veel inspanning, aanpassing en emotionele weerbaarheid. Maar na regen komt zonneschijn!

Hard leren wordt beloond

San heeft onlangs een goed gesprek gehad met haar begeleidster van het College. Zaken als indeling volgende semesters en zomervakantie passeerden de revue. Dit eerste semester blijkt veruit de zwaarste te zijn (gelukkig maar anders zou je nog aan jezelf gaan twijfelen). De maanden juli en augustus is San "vrij", ware het niet dat ze toch maar 2 vakken gaat doen; sociologie en psycholgie.
Het volgende semester zal een stuk minder zwaar zijn dan het spitsroeden lopen in de eerste.
De begeleidster van San is zeer over haar te spreken en had heel goed nieuws te melden. Als haar resultaten zo goed blijven dan krijgt ze over 4 maanden een werkvergunning en komt ze in aanmerking voor een versnelde aanvraag voor een permanente verblijfsvergunning..................!
De Alberta Government zit te gillen om Practical Nurses en dan zie je dat de deuren open gaan.

De winter is weer terug, deze week weer zeer koude nachten en overdag ruim onder nul. De wegen zijn verraderlijk glad, dus opletten geblazen. Ik heb net een schaal oliebollen naar Kelly gebracht, San had ze speciaal gebakken als dank voor alle hulp. Ze smaakten heerlijk en de schaal was snel leeg. Kelly doet een cursus preparateur voor dieren en is nu bezig met een interessant project namelijk een Lynx. Het is een bijzonder nauwkeurig werk en vereist allerlei preparatie technieken. Hij is er nog 2 weken mee bezig, ik ben benieuwd naar het resultaat.

Weer een nieuwe week staat voor de deur, de jongens zijn vrijdag vrij en San waarchijnlijk ook dus dan gaan we iets leuks doen met z'n vieren.

bier en wijn proeverij

Gisteren hebben San en ik het "oude" huis schoon gemaakt. Was een pittig klusje maar af is af.
Hierna even relaxen en daarna weer naar de Scotia bank om te proberen de huur over te maken. Ik moet eerlijk bekennen dat deze bank zich nog in het Stenen Tijdperk begeeft. Iets simpels als internet bankieren moet hier nog zijn intrede doen, ongelooflijk. De verhuurder heeft een formulier laten opmaken en naar nu blijkt moet ik iedere eerste van de maand naar deze bank met dit formulier om de huur over te maken. Dus niet heel simpel via internet bankieren het geld via een automatische incasso over laten maken maar met een stompzinnig formulier. Ik heb geprobeerd om het via internet te doen maar helaas..... Er zitten dus constant 5 medewerkers achter de balie en ook constant staat er een rij wachtenden, gek he? Als ik een baan heb gaan we naar een andere bank, we hebben gehoord dat er eentje is die wel in staat is om internet bankieren aan te bieden.......En anders heb je altijd nog de cheques, zijn ze hier gek op. Ik wil overigens niet negatief klinken maar het mag wel wat efficienter. Ik ben de afgelopen week werkelijk iedere dag in de bank geweest om zaken te regelen.

Gisteravond hadden we wat leuks, met Kelly en Adriana naar een bier en wijn proeverij in de binnenlanden van Edmonton. Het gebouw was een soort van RAI met daarin vele stands. Kelly en ik vermaakten ons uitstekend en sloegen geen bierstand over. Het bier lijkt soms op de Nedelandse maar niet helemaal, wel de hoeveelheid alcohol en dat merkten we snel. Het was ongelooflijk hoe veel  politie en beveiliging hier was. Blijkt dat als er hier alcohol gerelateerde evenementen zijn dan wordt er fors ingezet qua beveiliging, ietwat overdreven volgens mijn bescheiden mening. Het was heel gezellig, een zeer ontspannen sfeer en we hebben giga gelachen.

Rik had een feestje op een school, hij was daar met Jarred zijn maat. Vanmorgen vertelde Rik dat er geen reet aan was, teveel jongere kinderen enzo. Straks gaan we naar de voetbalwedstrijd van Koen kijken, Rik gaat mee en San blijft thuis om te leren.