Eindelijk heeft San haar definitieve cijfers van haar eerste 2 examens anatomie binnen. Ondanks het feit dat San dacht dat het eerste examen in het Chinees was heeft ze toch een 6.9 gehaald! Tel hierbij de 8.3 voor haar 2e examen bij en je hebt een gemiddelde van 7.6 (!)
Ik had al zo'n gevoel, want als San zegt en zucht dat ze het slecht heeft gedaan en voor haar doen pittig gestresst overkomt, blijkt elke keer weer het tegendeel en zijn haar cijfers gewoon goed. Kortom een uitstekend resultaat in haar eerste en zwaarste semester, anatomie is een van de pittigste vakken, dus dit geeft de burger moed. Maar er nadert al weer snel een nieuw lagedruk gebied want volgende week heeft ze haar final exam voor anatomie. Dus als u leest dat mijn vrouw ietwat gespannen overkomt en soms dingen zegt of doet die we niet van haar gewend zijn dan...... juist goed gedacht, dan zit het wel snor met haar resultaat!

Vandaag hebben we gekeken naar een nieuw bed voor ons, we hebben in ieder geval een keuze gemaakt voor de maatvoering, namelijk de King size; Wow wat een space, het idee alleen al dat ik me ongeneerd kan omdraaien zonder mijn partner te lanceren in een baan om de aarde geeft me nu al een gevoel van innerlijke rust. Als we dit kunnen combineren met een goede prijs/kwaliteit verhouding dan is hier sprake van een win win situatie. Morgen nog even naar de lokale IKEA, deze hebben een aantal leuke bedden/matrassen voor een fijn prijsje, heel belangrijk want onze mannen en de komende visite uit Nederland hebben ook een bed nodig. We kregen gisteren te horen dat de basement een week later klaar is dan gepland. In ieder geval verhuizen we onze spullen op de 15e, Kelly had hier speciaal een vrije dag voor genomen dus maken we dankbaar gebruik van zijn enorme truck en aanhanger en natuurlijk van Kelly zelf.

Vandaag met Kelly naar een huidenhandel geweest, ja u leest het goed, zeg maar een soort van Hudson Bay Company. Toen we binnenkwamen drong er een hele speciale en specifieke geur mijn neusgaten binnen. De geur van geprepareerde huiden van; Zwarte en Grizzly beren, Wolven, Bevers, Dassen, Marters, Vossen, Herten, Elanden, enz, enz. De Partij voor de Dieren heeft hier werkelijk waar niets te zoeken en zou de gemiddelde politicus van deze geitewollen sokken brigade in een stevige depressie storten. Wij daarentegen vonden het vooral indrukwekkend, de zaak wordt gerund door de First Nations (Indianen) en het leek wel of de tijd hier heeft stil gestaan. Alles op het gebied van het prepareren van de huiden, het roken van wild en vis, traditioneel schoeisel, vallen voor dieren, veren voor hoofdtooien, enz, enz zijn hier te vinden. Ik heb voor Koen een soort van beddensprei gekocht met daarop de afbeelding van een Wolf. Koen is gek op knuffels en straks heeft hij een mega vriend op zijn bed. De jongens kunnen niet wachten om hun kamers in te richten, hun eigen stekkie, iets waarvan ze kunnen zeggen dit is thuis.

Bewijs van goed gedrag

Daar ik gesolliciteerd heb bij een onderdeel van de Canadese justitie moet ik een bewijs van goed gedrag hebben. We weten natuurlijk allemaal hoe we dat moeten doen in Nederland. Je gaat daar met een formulier naar het gemeentehuis, dokt wat eurootjes en voila voor je het weet ligt je bewijs op de deurmat.
In mijn geval moest ik naar de RCMP (Royal Canadian Mounted Police), zij hebben een bureau in een plaatsje zo'n 20 minuten rijden van Sturgeon County. Het politiebureau deed me denken aan die uit de Silvester Stallone film "First Blood". Veel te veel politiewagens voor de deur en na later bleek ook veel te veel agenten achter de koffie en donuts aldaar...... Een stug kijkende dame hoorde mijn verzoek stilzwijgend aan en nam me eens op van top tot teen. "So where are you from", vroeg de dame alsof ik inderdaad een figurant uit voornoemde film was. Ik vertelde haar mijn naam en waar ik vandaan kom in een blijkbaar smeuig out of town Engels en ze begon zowaar te glimlachen. Ah, you are from Holland, ze vertelde dat ze een paar jaar geleden Nederland had bezocht en haar humeur knapte spontaan op. Met een vertederende glimlach drukte ze me een indrukwekkende stapel formulieren in mijn handen. Zo vul deze papieren maar "even" in en als u vragen heeft dan roept u maar. Vol goede moed begon ik alles in te vullen, uiteraard ook de gegevens van Nederland, enzovoort. De inmiddels opgewekte dame vroeg naar mijn rijbewijs want dan kon een agent alvast aan de slag met mijn gegevens in te voeren. Met een stoicijns gezicht trok ik  mijn roze Nederlandse rijbewijs uit mijn portemonnee en gaf het aan haar. Ik zag een waasje van onzekerheid over haar gelaat trekken en vroeg of ze de kleur van mijn rijbewijs leuk vond. Ze antwoordde giechelend dat dit toch wel het gekste rijbewijs was wat ze had gezien. De agent dacht er blijkbaar hetzelfde over en kwam eens polshoogte nemen. Hij zei dat dit rijbewijs maar 14 dagen geldig was, ik keek hem eens recht in de ogen en zei "wat u zegt is niet juist, dit rijbewijs is 1 jaar geldig",ik verwachtte een stevige discussie maar die kwam niet, de agent antwoordde slechts "ok, als u het zegt". Ik knikte vriendelijk,  ik vind het toch altijd wel fijn als ik gelijk krijg. Na 5 minuutjes werd ik opgehaald en moest ik de agent volgen dwars door het bureau (vol met hele drukke agenten welke genoten van de koffie en nog veel meer van de berg donuts). We kwamen aan in een cel met daarin een fotoapparaat en een imposant apparaat waar vingerafdrukken genomen worden. Eerst werd er een foto van mij genomen, toen ik deze zag dacht ik "plak er een paar cijfers onder en ik kan meteen de bak in". Hierna werden mijn vingertoppen op het apparaat geperst en werd alles gescand. Het hele verhaal wordt naar Ottawa gestuurd en na zo'n 2 a 3 weken word ik gebeld om me weer te melden voor mijn bewijs van goed gedrag (Criminal Record Check).

Trots

Alles begint op zijn plaats te vallen, San gaat goed op school, net als Rik en Koen. Met mij gaat het ook uitstekend, al het solliciteren en netwerken begint zijn vruchten af te werpen.
We voelen ons steeds meer op ons gemak, er komt ruimte voor ontspanning en het besef dat we het toch echt hebben gedaan! Geemigreerd naar Canada, ons droomland, en we doen het gewoon maar "eventjes".

Ik ben heel trots op mijn gezin, als vader op Rik, ik zie hem groeien (zowel fysiek als mentaal), wat een geweldige jongen is het. Ik ben onder de indruk over zijn aanpassingsvermogen, zijn leerprestaties en zijn passie voor de nieuwe sporten die hij heeft ontdekt. Een hele lieve en knappe kerel!
En onze Koen, ik ben natuurlijk ook trots op hem, ook hij past zich zonder te mopperen aan. Hij doet het heel goed op school en ik hoor hem nooit over het feit dat nu het Engels de eerste taal is. Als je hem nu hoort praten met zijn vrienden dan hoor je een zelfverzekerde jongen. Hij houdt van het voetballen en krijgt steeds meer vrienden. Een hele lieve vent met veel humor!
En Susanne, ik geef het je te doen. Eerst je opleiding in Nederland versneld doen, dan te horen krijgen dat je opleiding in Canada niet wordt erkend, en nu alles en meer over te moeten doen in een andere taal. Ze zit als enige Europese op deze opleiding en ik maak een diepe buiging voor haar, RESPECT! Altijd opgewekt, positief, de drijvende kracht achter ons gezin. Een mooie en lieve vrouw die weet wat ze wil, het beste voor haar gezin. Met zo'n vrouw kun je de hele wereld aan.

Ja, we kunnen de hele wereld aan, ik ben beretrots op mijn gezin. En iedereen mag dat weten.

Examens en cursussen

Het "gewone" leven is weer begonnen. Rik sinds donderdag weer naar school, Koen had hem gemist in de schoolbus, samen met je grote broer is natuurlijk veel gezelliger.
Het nieuwe school semester is begonnen en de principal (directeur) heeft waarschijnlijk hoge verwachtingen van Rik want hij heeft hem 3 academische vakken gegeven. Rik was wat minder enthousiast want dit betekent dat hij veel huiswerk mee krijgt, wij daarentegen vinden het heel fijn want als hij dit niveau aan kan dan zijn er qua universiteit veel meer mogelijkheden. Gisteren kwam Rik thuis van school, zijn ogen glinsterden. Hij is uitgenodigd voor de trainingen van het American Footballteam en voor het atletiekteam (Track&Field), wat zijn we trots op hem.

San heeft heel hard geleerd voor haar examens anatomie welke afgelopen donderdag en vrijdag hebben plaats gevonden. Haar eerste examen was zwaar en vooral de vraagstellingen waren moeilijk, het medische Engels leek volgens San meer op Chinees......
Gisteren had ze wel een heel goed gevoel en ging het een stuk beter (een gedeelte was al nagekeken en scoorde ze 100%, is hier een A+. Dit geeft de burger weer moed en ga je een stuk meer ontspannen het weekend in.
Ik had ook een cursus, in dit geval ging het om de Canadese variant van EHBO. Een 2 daagse cursus op C niveau wat betekent dat je als first responders (eerste hulpdiensten) eerste hulp en reanimatie mag geven. Dit geldt ook voor kinderen en baby's. Dit was toch wel anders dan in Nederland waarbij ook vooral het Engels het moeilijker maakt, ik heb hierdoor nog meer respect gekregen voor wat San allemaal presteert,
De cursus werd gehouden in het gemeentehuis van Morinville, ik deed de cursus met ambtenaaren van dit stadje en heb weer goed kunnen netwerken.

13 februari heb ik het sollicitatiegesprek voor de Park Rangers, ben gisteren officieel gebeld en krijg nog instructies wat voor papierwerk ik moet meenemen, spannend!
Vrijdagavond waren San en ik uitgenodigd op een feestje wat werd gegeven door de buurvrouw van onze inmiddels hele goede vrienden Kelly en Adriana. Het feestje was in een pub in St Albert, de sfeer is hier toch heel anders dan in Nederland, heel ontspannen en vriendelijk. De gastvrouw, Cynthia, was een van oorsprong Nederlandse en we werden meteen weer uitgenodigd door haar voor een volgend feestje. Blijkbaar was er al behoorlijk over ons gesproken want ze vroeg me direct op de man af "zo Frank dus jij zoekt een baan in Law Enforcement?" Ik antwoordde bevestigend, Cynthia vertelde dat ze werkte voor de Justice and Solicitor General (Justitie) en dat ze er voor ging zorgen dat ik een baan zou krijgen, ik moest zo snel mogelijk mijn CV opsturen, Cynthia werkt als een Senior Officer voor o.a. de gevangenissen in Alberta. Gezien er op dit moment een van de meest moderne complexen ter wereld net afgebouwd is, en op nog geen 15 minuten staat van waar we gaan wonen, biedt dit volgens Cynthia voor mij veel mogelijkheden. Werk je eenmaal voor de Canadese Justitie dan zijn er inderdaad veel mogelijkheden, volgens Cynthia komen er nu ook veel banen vrij bij de Sheriffs Department en daar kent ze ook veel mensen. Echt ongelooflijk hoe we hier opgevangen en geholpen worden. Voorbeeld; Kelly was hier gisternmiddag om mee te gaan kijken voor een auto voor mij. Ik wil een hele goedkope auto want we moeten ons geld zo lang mogelijk op de spaarrekening houden. Kelly vond dat voor deze prijs geen betrouwbare auto's bij zaten. Hij bood ons dus hun (derde) auto aan en zei dat ik deze zo lang als nodig mocht lenen, dan kunnen jullie je geld op de bank houden en goed op zoek gaan als ik een baan heb en de boel hier goed draait. Dus zondag krijgen we deze auto, ja ongelooflijk en wat heerlijk dat we al zulke fijne vrienden hebben!

diepvries

Morgen wordt er een gevoelstemperatuur van -34 verwacht en de rest van de week blijft het frisjes met wat sneeuw. Ik kan niet zeggen dat dit niet koud is maar ik kan wel zeggen dat het went.
Ik heb veel respect voor al het wild dat met deze winters moet omgaan om te overleven. We zien wel dat bv de herten, elanden en coyotes zich wat meer laten zien in de bewoonde wereld. In de zomers trekken ze zich wat meer terug in de bossen.

Rik moet donderdag weer naar school want dan start het nieuwe semester en dan zal hij mee moeten met de rest. We zijn heel benieuwd hoe hij gaat scoren en zullen hierop de hoogte en zwaarte van zijn studie op aanpassen.
Koen is vandaag weer naar school, hij past zich goed aan en we staan verbaasd hoe snel hij zich het Engels eigen maakt. Hij kan ook al de accenten immiteren en dan liggen we allemaal in een deuk. Koen zijn aanstekelijke lach doet het ook heel goed op school, hij krijgt steeds meer vrienden en dat helpt uitstekend tegen heimwee gevoelens. Ook Rik krijgt steeds meer aansluiting en er begint zich een vast groepje te vormen waar hij vooral samen mee sport, ook bij hem zijn de heimwee gevoelens steeds zeldzamer.
Als we gaan verhuizen dan mogen Rik en Koen een feestje geven voor hun vrienden, onze mannen (en wij ook) hebben zin in ons "eigen" stekkie.

Ik ben voorzichtig op zoek gegaan naar (een hele goedkope) 2e auto. Ik ga deze week en de komende weken veel cursussen volgen en kan dan niet meer San en de jongens ophalen en wegbrengen en noem maar op. Een 2e auto is een must en is hier ook een vereiste want de afstanden zijn hier compleet maar dan ook echt giga anders dan in Nederland. Ik heb net gesolliciteerd op een baan in een nabijgelegen county als een Peace Officer. Het buitengebied van deze county is een stuk groter dan het grondgebied van Edmonton, enorm dus.
Ik ga zo nog even naar de RCMP voor een gesprek en begin al aardig te netwerken, al zeg ik het zelf.

Met San gaat het elke dag wat beter, de griep heeft haar een zware opdonder gegeven en ze heeft veel moeite om weer op kracht te komen. Deze week moet ze 2 examens doen en een assessment dus ze kan nog niet echt tot rust komen. Volgende week staan er geen testen op het programma en dan hebben we het weekend om wat met ons vieren te gaan doen. Ik ben aan het kijken voor het huren van sneeuwscooters en ergens de trails te gaan verkennen.

ijsvissen

Vanmorgen om 09.00 uur stond Patrick voor de deur als een Eskimo ingepakt voor een dagje ijsvissen. Ik had mijn hengels en visspullen uit de dozen gehaald en was er klaar voor. De temperatuur was -14 toen we op weg gingen naar Spring Lake, een soort van prive lake van de forelvisclub uit Edmonton. Op de heenweg was het heel rustig op de snelweg en toen we afsloegen de bossen in reden we door dorpjes waar de tijd had stilgestaan. De toegang naar het meer was afgesloten met een hek, het slot losgemaakt en op naar het meer. Gelukkig heeft Patrick een truck met 4x4 welke zeer goed van pas kwam daar we door een bijna meter sneeuw moesten rijden.
Bij het meer aangekomen de ijsdikte gemeten ivm het rijden op het ijs. In vergelijking met Nederland was het natuurlijk maar een vliesje ijs van 90 cm dikte....
Zo gezegd zo gedaan en reden we naar onze visstek midden op het meer. De lucht was strak blauw en de zon scheen er lustig op los. Tijd voor wat lichamelijke oefening daar er 4 gaten geboord moesten worden, niet met een gemotoriseerde boor maar met een door spierkracht aangedreven martelwerktuig. Na het boren van de 4 gaten waren we aangewezen op een zuurstofpomp, pff.
Ik had de avond hiervoor met Rik nog snel een paar nieuwe kunstaas visjes gehaald en hoopte op een paar flinke forellen. Niet dus, het was een prachtige ervaring en ik heb een bruine kop gekregen maar de forellen waren waarschijnlijk diepgevroren want er beet er geen een.
Halverwege de dag werden we opgeschrikt door een zware dreun en trillingen door het ijs. Patrick legde uit dat het ijs beweegt, een een soort van kruiend ijs wat zo af en toe een paar vissers de stuipen op het lijf jaagt.

Na het vissen zijn we langs een outdoors hunting/fishing store geweest. Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid winkels hier en dan ook vooral de grootte. Een enorme hoeveelheid hengels, kunstaas, geweren en noem maar op. Alles is ingericht om het de buitenmens zo makkelijk mogelijk te maken, tenten met complete inrichting inclusief kachels, enz, enz.

Koen moest weer eens voetballen en hierna hebben we lekker wat gegeten in St Albert. San begint weer langzaam maar zeker haar kracht te hervinden. Kortom we gaan lekker en we gaan ervoor!

eindelijk!

Gisteren was weer een regeldag van alles en nog wat. Zowaar zijn de nummers van Alberta Health Care gearriveerd. Samen met het uitgebreide studenten pakket van San zijn we 100% verzekerd en dat is een goed gevoel.
Meteen maar een bezoek gebracht aan een tandarts en ons ingeschreven, geen wachtlijst dus ook geregeld. Hierna een brood gehaald bij de "Dutch" baker. Ik bestelde een gesneden bruin in het Nederlands en werd aangestaard als een alien in de third encounter of the first kind........
De Dutch baker is waarschijnlijk vertrokken of zo. In ieder geval heb ik na veel vragen van mijn kant over het brood en de vele vragen aan mij van bent u echt een Hollander, tot een keuze genomen en ik moet zeggen het brood smaakt niet verkeerd. Naar nu blijkt als je goed zoekt zijn er een heleboel producten die vergelijkbaar zijn met de Nederlandse, daarmee wil ik niet suggereren dat we alleen maar""Nederlands" eten, integendeel maar zo af en toe is dat best lekker.

Brian had me uitgenodigd om te gaan lunchen in "the Swiss Chalet", qua kleur had het iets Zwitsers kunnen zijn maar dit was dan ook de enige vergelijking. Binnen was het overduidelijk Chinees georienteerd met een Chinese bediening. Zeer vriendelijk en heel goed eten. Brian is een uitstekende leermeester in vloeken in het Canadees. Zijn bedrijf loopt in de slowe maanden van december en januari niet zo best en als hij gefrusteerd hierover verteld siert hij elke zin op met een aantal forse tongbrekers welke bedenkelijke blikken ontlokken aan de overige bezoekers. Dit schelden doet Brian met de nodige consumptie zodat ik snel spijt had dat ik mijn zuidwestertje niet aan had. Verder was het heel gezellig en doet Brian veel moeite om ons gezin zich thuis te laten voelen in Alberta.
Over slowe maanden gesproken, die gaan ook zeer zeker op voor het solliciteren, ik dacht dat alleen bv Zwarte en Grizzly beren in winterslaap waren maar dit gaat ook op voor het bedrijfsleven.

Hierna onze auto door de wasstraat gedaan (was heel erg nodig) en dit is op zich ook weer een avontuur. Bij Canadian Tire is een wasstraat en het was me opgevallen dat er geen borstels te zien waren en ik vroeg me dus enigszins bezorgd af hoe onze auto er weer uit zou komen. Bij het inrijden staan er de nodige borden met instructies die je wel heel snel moet lezen want voor je het weet staan allerlei lichten op rood en klinken er toeters welke niet ontspannend werken op de gemoedsrust. Ik immiteer Brian en laat een paar Canadese vloeken door het gebouw denderen. Waarschijnlijk hielp dit want er kwam een soort van slang in beeld met gaten en tegelijkertijd werd er een tsunami aan water met hoge druk en van alle kanten tegen en op en onder de auto gesproeid. Mijn hartslag zat rond de 450 (wereldrecord) en ik zat te wachten op het moment dat ik alleen nog het stuur in mijn handen had en de overblijfselen van de auto door het putje waren gespoeld. Opeens verstomde de herrie en begon de slang om de auto te cirkelen en bij iedere rotatie werden er verschillende soorten schuim gesproeid en hierna weer tsunami's enz. Na deze adrenaline opwekkende ervaring reed ik met een (hele) auto weer weg en bleek hij er werkelijk als nieuw uit te zien, ja beste \mensen alles zit er nog aan en doet het ook!

San was weer aangekomen bij het busstation en daarna hebben we Rik en Koen opgehaald, Thuis gekomen de email gecheckt en jawel, eindelijk! Ik ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij de Park Rangers................
Wat een heerlijk gevoel. Snel gegeten en daarna zijn Rik en ik nog naar de sportschool gegeaan, het leek wel of de gewichten een stuk minder zwaar waren.......