De temperaturen waren mild voor ruim een week, sinds gisteren zijn ze weer gedaald naar rond -20.
We hebben begrepen dat er na 2 nachtvorsten in Nederland alweer volop over de Elfstedentocht wordt gesproken, uiteraard hopen we dat deze tocht der tochten weer eens georganiseerd kan worden.
San heeft haar eerste week College achter de rug. Ik heb haar vanmiddag opgehaald van het busstation, ze was, op zijn zachtst gezegd, helemaal uitgewoond. Vooral het Engels in bv anatomie is zwaar en als je dan in de klas zit als enige Europeaan is dit niet eenvoudig. In Nederland had je dan toch tenminste een aantal gelijkgestemden waar je je als het ware aan kunt optrekken.
Verder te horen gekregen dat er de nodige testen op het programma staan voor de komende weken, met de "rustgevende" gedachte dat als je een vak niet haalt je niet naar het volgende semester mag.
Kortom niet geheel een lekkere eerste studieweek.
De scholen van Rik en Koen zijn ook weer begonnen, Koen is 2 dagen niet naar school geweest, waarschijnlijk een buikgriep. Rik was vandaag eerder klaar van school want hij hoefde een aantal proefwerken niet te maken, dit ivm de testen voor het eerste semester. Ja is inderdaad vaak niet zo goed te vatten, het schoolsysteem hier is dus 100% anders dan in Nederland. Af en toe vragen we ons af of ze nog wel iets leren met al hun sportlessen enzo.
Het solliciteren van Frenk houdt nog niet over, deze week wel een interview gehad met een job consultant en wellicht komt er wat aan....
Vandaag was het weer tijd om sneeuw te schuiven, er is niet veel gevallen de laatste tijd. De vogels in de tuin lijken onverzadigbaar, het is heel druk met gevederde vrienden en ze presteren het in 2 dagen tijd het vogelvoerhuisje leeg te eten. Af en toe zien we een coyote lopen, aan de sporen te zien in de tuin lopen ze daar ook ('s nachts). Morgen een verjaardag en zondag gaan Rik, Koen en Frenk richting de Rockies om te hiken en te spotten waar de Bighornsheeps uithangen.
vrijdag 11 januari 2013
dinsdag 8 januari 2013
College
Koen heeft zondag weer een wedstrijd gespeeld. En... zijn eerste doelpunt gescoord. Het ging goed.
Gisteren voor het eerst naar College geweest. Ik heb vakken als ANPH (= Anatomy and Physiology) 1 en 2, HEED (= Health Education), NCOM ( = Communications for Nurses), ENG(= engels), HEAS (= Health assessment) en NFDN (= Nursing Foundations). Van de laatste 2 heb ik ook LAB uren. Praktijk op school dus. Oefenen met medestudenten en op de pop die in bed ligt. Maandag en vrijdag om 9 uur beginnen en dinsdag, woensdag en donderdag om 8 uur. Dat betekent een uur voor aanvang in de bus zitten. De bus doet er zo'n 40 minuten over vanaf St Albert centrum. Maar er is ook een expressbus vertelde de chauffeur mij vanmorgen en die was een stuk sneller. . Dus ik dacht die moet ik dan morgen maar nemen. En die doet er 34 minuten over. Gelukkig gaan er 4 verwschillende bussen langs Norquest College downtown Edmonton. Waarom ik met de bus ga? Het parkeren van de auto in de stad is duur. $135,- per maand. En dan nog benzine. En nu heb ik een studenten bus kaart. ( Heeft toch voordelen om een student te zijn). En ik hoef niet op het verkeer te letten 's ochtends in de spits naar College. Edmonton is een grote stad dus erg druk in de spits.
ANPH en HEAS zijn erg leuke vakken. Op de praktijk gericht. Bij HEED hebben we het over de ziektekostenverzekeringen in de geschiedenis ( beetje saai dus maar zal wel nodig zijn) en ENG daar moeten we veel papers inleveren. Bij alle vakken die ik tot nu toe gehad heb begonnen de docenten over plagiarism, syllabus ( uitleg over het vak en die moet je uitprinten van ieder vak) , papierwerk te laat inleveren kost per dag 10% van je cijfer, op tijd komen, proefwerk, toets, assessments mid terms en final terms en ga zo maar door. De termen vlogen me om de oren. Als je bij sommige lessen er niet bent is het jou pech want in de les geven ze tips en info over de testen. Bij Lab moet je aanwezig zijn anders zak je zowiezo. Alle powerpoint presentaties staan op je blackboard, dus op je computeraccount van Norquest. Van een klasgenoot vernam ik dat je bij Lab ( wat ik vandaag had) een scrubs ( nurse uniform) aanmoest, witte runners ( sportschoenen) en een stethescoop, bloedrukmanchet en penlite moest hebben. Dus gisteravond bij de Wallmart ( supermarkt en V&D ineen) aangeschaft. Kleuren ( effen/ bloemen/ disney/ kerstmannen/ vlinders) en combinaties zelf te kiezen. En ook gemerkt dat de Canadese nurses iets steviger zijn dan ik. Ik had van alles de kleinste maat???? Ziehier het resultaat.
Vandaag met de bus naar school gegaan. Een chinees meisje stapte in en deed haar ogen dicht om vervolgens al slapende de reis te voltooien. Ik stap in de bus op het eerste punt dus er is lekker plaats om te zitten. De bus rijdt richting Edmonton en daar aangekomen rijdt hij een rondje. Je stapt op hetzelfde punt uit als op. Dus niet aan de overkant van de straat zoals in Nederland. De blauwe bussen rijden in Edmonton en de witte komen uit St. Albert. In de bus hangt net boven het raam een geel koord van achter naar voren en dat is het stoptouwtje. Als je de deur open wilt doen om uit te stappen dan duw je met je hand op een gele sticker op de deur en dan gaat hij vanzelf open. Je moet het maar even weten. Gelukkig had ik 40 minuten om op te letten hoe het allemaal werkte. Het is een goede verbinding en ik kan nog wat huiswerk doen als het moet. Vanavond aan mijn huiswerk terwijl Koen zich weer nuttig maakt op het voetbalveld. Gisteren training en vanavond weer een wedstrijd. Morgen fitness training en dan paar dagen rust. Maar het kan Koen niet genoeg zijn.
Gisteren voor het eerst naar College geweest. Ik heb vakken als ANPH (= Anatomy and Physiology) 1 en 2, HEED (= Health Education), NCOM ( = Communications for Nurses), ENG(= engels), HEAS (= Health assessment) en NFDN (= Nursing Foundations). Van de laatste 2 heb ik ook LAB uren. Praktijk op school dus. Oefenen met medestudenten en op de pop die in bed ligt. Maandag en vrijdag om 9 uur beginnen en dinsdag, woensdag en donderdag om 8 uur. Dat betekent een uur voor aanvang in de bus zitten. De bus doet er zo'n 40 minuten over vanaf St Albert centrum. Maar er is ook een expressbus vertelde de chauffeur mij vanmorgen en die was een stuk sneller. . Dus ik dacht die moet ik dan morgen maar nemen. En die doet er 34 minuten over. Gelukkig gaan er 4 verwschillende bussen langs Norquest College downtown Edmonton. Waarom ik met de bus ga? Het parkeren van de auto in de stad is duur. $135,- per maand. En dan nog benzine. En nu heb ik een studenten bus kaart. ( Heeft toch voordelen om een student te zijn). En ik hoef niet op het verkeer te letten 's ochtends in de spits naar College. Edmonton is een grote stad dus erg druk in de spits.
ANPH en HEAS zijn erg leuke vakken. Op de praktijk gericht. Bij HEED hebben we het over de ziektekostenverzekeringen in de geschiedenis ( beetje saai dus maar zal wel nodig zijn) en ENG daar moeten we veel papers inleveren. Bij alle vakken die ik tot nu toe gehad heb begonnen de docenten over plagiarism, syllabus ( uitleg over het vak en die moet je uitprinten van ieder vak) , papierwerk te laat inleveren kost per dag 10% van je cijfer, op tijd komen, proefwerk, toets, assessments mid terms en final terms en ga zo maar door. De termen vlogen me om de oren. Als je bij sommige lessen er niet bent is het jou pech want in de les geven ze tips en info over de testen. Bij Lab moet je aanwezig zijn anders zak je zowiezo. Alle powerpoint presentaties staan op je blackboard, dus op je computeraccount van Norquest. Van een klasgenoot vernam ik dat je bij Lab ( wat ik vandaag had) een scrubs ( nurse uniform) aanmoest, witte runners ( sportschoenen) en een stethescoop, bloedrukmanchet en penlite moest hebben. Dus gisteravond bij de Wallmart ( supermarkt en V&D ineen) aangeschaft. Kleuren ( effen/ bloemen/ disney/ kerstmannen/ vlinders) en combinaties zelf te kiezen. En ook gemerkt dat de Canadese nurses iets steviger zijn dan ik. Ik had van alles de kleinste maat???? Ziehier het resultaat.
Vandaag met de bus naar school gegaan. Een chinees meisje stapte in en deed haar ogen dicht om vervolgens al slapende de reis te voltooien. Ik stap in de bus op het eerste punt dus er is lekker plaats om te zitten. De bus rijdt richting Edmonton en daar aangekomen rijdt hij een rondje. Je stapt op hetzelfde punt uit als op. Dus niet aan de overkant van de straat zoals in Nederland. De blauwe bussen rijden in Edmonton en de witte komen uit St. Albert. In de bus hangt net boven het raam een geel koord van achter naar voren en dat is het stoptouwtje. Als je de deur open wilt doen om uit te stappen dan duw je met je hand op een gele sticker op de deur en dan gaat hij vanzelf open. Je moet het maar even weten. Gelukkig had ik 40 minuten om op te letten hoe het allemaal werkte. Het is een goede verbinding en ik kan nog wat huiswerk doen als het moet. Vanavond aan mijn huiswerk terwijl Koen zich weer nuttig maakt op het voetbalveld. Gisteren training en vanavond weer een wedstrijd. Morgen fitness training en dan paar dagen rust. Maar het kan Koen niet genoeg zijn.
zaterdag 5 januari 2013
uitnodiging
Vanmorgen werden we gebeld door Adriana, een Nederlandse die in 1994 is geemigreerd naar haar geliefde Kelly, een Canadese militair. Op oudejaarsavond werden wij via de telefoon geintroduceerd, want onze inmiddels Canadese vrienden blijken te beschikken over een groot netwerk, en wat is er leuker om Nederlanders aan elkaar voor te stellen.
Kelly en Adriana wilden ons heel graag ontmoeten, dus na het voetballen van Koen zijn we bij hen op bezoek gegaan. Zij blijken te wonen in een wat oudere en gezellige buurt, veel verschillende huizen in een straat met veel bomen en ruim opgezet. De ontvangst was hartelijk en al gauw zaten we aan (Nederlandse) koffie en thee met gevuld speculaas en zelfgebakken taart, enz. Adriana en San zaten lekker in het Nederlands te beppen, Adriana was zichtbaar heel blij met ons bezoek. Frenk en Kelly bleken dezelfde hobby te hebben, nl vissen, Kelly weet veel goede visstekken en gaat Frenk vliegvissen leren. Er zijn veel meren met forel in de buurt en op een paar uur rijden kom je in de gebieden met vele rivieren waar je veel soorten forel kunt vangen. Hier moet je altijd opletten want beren hebben hier dezelfde hobby.......juist vissen.
Kelly bleek ook graag te jagen en vroeg me even mee te gaan naar de garage. Hij liet me zien waar de herten, elanden en elken gevild werden. Er lagen een aantal indrukwekkende geweien van white tail deer en mule deer. Ik zei onder de indruk te zijn waarop Kelly mij indringend aankeek en vroeg of ik bij de jachtgroep wilde. Deze jachtgroep heeft een soort van prive jachtveld van ongeveer 25 vierkante kilometer (!) en hiernaast een schier oneindig jachtveld op zogenaamd Crown Land. Ik zei me vereerd te voelen en stamelde nog wat uit pure verbazing waarop Kelly me grijnzend aankeek en aanbod zo snel mogelijk mijn Possession & Acquisition Licence (PAL Licence) oftewel wapenvergunning te laten halen, hij heeft een vriend die wapeninstructeur is en dit kon dus snel geregeld worden. Ook voor Rik want die was ook van harte welkom. Rik zat met stralende ogen te luisteren. Binnenkort neemt Kelly ons mee naar zijn jachtvelden welke gelegen zijn in de mooiste natuurgebieden. We zijn heel benieuwd. San en Adriana gaan dan naar een soort van spa en winkels enzo, (we hebben blijkbaar nog geen fractie gezien van alle mogelijkheden hier).
Kelly en Adriana wilden ons heel graag ontmoeten, dus na het voetballen van Koen zijn we bij hen op bezoek gegaan. Zij blijken te wonen in een wat oudere en gezellige buurt, veel verschillende huizen in een straat met veel bomen en ruim opgezet. De ontvangst was hartelijk en al gauw zaten we aan (Nederlandse) koffie en thee met gevuld speculaas en zelfgebakken taart, enz. Adriana en San zaten lekker in het Nederlands te beppen, Adriana was zichtbaar heel blij met ons bezoek. Frenk en Kelly bleken dezelfde hobby te hebben, nl vissen, Kelly weet veel goede visstekken en gaat Frenk vliegvissen leren. Er zijn veel meren met forel in de buurt en op een paar uur rijden kom je in de gebieden met vele rivieren waar je veel soorten forel kunt vangen. Hier moet je altijd opletten want beren hebben hier dezelfde hobby.......juist vissen.
Kelly bleek ook graag te jagen en vroeg me even mee te gaan naar de garage. Hij liet me zien waar de herten, elanden en elken gevild werden. Er lagen een aantal indrukwekkende geweien van white tail deer en mule deer. Ik zei onder de indruk te zijn waarop Kelly mij indringend aankeek en vroeg of ik bij de jachtgroep wilde. Deze jachtgroep heeft een soort van prive jachtveld van ongeveer 25 vierkante kilometer (!) en hiernaast een schier oneindig jachtveld op zogenaamd Crown Land. Ik zei me vereerd te voelen en stamelde nog wat uit pure verbazing waarop Kelly me grijnzend aankeek en aanbod zo snel mogelijk mijn Possession & Acquisition Licence (PAL Licence) oftewel wapenvergunning te laten halen, hij heeft een vriend die wapeninstructeur is en dit kon dus snel geregeld worden. Ook voor Rik want die was ook van harte welkom. Rik zat met stralende ogen te luisteren. Binnenkort neemt Kelly ons mee naar zijn jachtvelden welke gelegen zijn in de mooiste natuurgebieden. We zijn heel benieuwd. San en Adriana gaan dan naar een soort van spa en winkels enzo, (we hebben blijkbaar nog geen fractie gezien van alle mogelijkheden hier).
vrijdag 4 januari 2013
Introductie dag.
Vandaag naar College geweest. Het was een introductiedag van 9 tot half 2 voor internationale cursisten. Zo'n 18vrouwelijke en 2 mannelijke internationale cursisten waren aanwezig. Ik was de enige uit Europa. Er was een cursist uit Mexico, 4 uit zuid Korea en Japan en de overige waren uit Jamaica. En die kende elkaar ook. De Jamaicaanse cursisten deden allemaal een soort van versnelde opleiding van 8 maanden want ze hadden al een opleiding gedaan in Jamaica. ( Zij wel en ik niet??????) Maar goed, er was een heel programma. Sprekers zoals de directrice van Norquest College, een voorzitter van de raad van Norquest College, bankiers om uit te leggen over rekeningen en creditcards, 3 studenten over hun ervaringen als internationaal student, een dame van de studentenraad (het was een goed ding om lid te worden of ook in de studentenraad te gaan) en nog een aantal. Er werd ook gesproken over ziektekostenverzekering, culture shock, off campus werk vergunningen enzovoorts.
Ook kregen we een rondleiding door de bieb op de 6de verdieping. Je mag 20 boeken per keer lenen, 3 weken houden en 2x verlengen. Maar je mag maar 4 boeken over 1 onderwerp meenemen. Er staan ongelovelijk veel computers in de bieb voor onderzoek. Sommige met scanners. Printen kost 15 dollarcent per A4 tje. Op de 1ste verdieping is de registrar voor allerlei zaken op gebied van betalen, inschrijven en een id kaart laten maken. Ook is daar tegenover een kantoor met een diversiteit aan mensen die je overal mee willen en kunnen helpen. Carriere begeleiders. Zij helpen je met je CV, coverletter en sollicitatiegesprekken oefenen. En helpen je met het vinden van een baan. Er is een dame die je kan helpen met en hoe studeren. Dus heel veel informatie. De info over de lessen zelf heb ik maar een beetje langs me heen laten gaan. Dat zie ik komende week wel.
Mijn hoofd tolde. Na afloop beneden in de kelder een slot gekocht voor mijn kluis. Een combinatieslot. 3x naar links en 2x naar rechts en nogmaals naar links. En dan ook nog de cijfers onthouden. Waar zijn de hollandse kluisjes met een chip, haha. Nadat ik het slot op een kluisje had gedaan moest ik weer terug naar de kelder om een tag te kopen. Die mag ik maandag aan het slot hangen want dan weten ze dat ik betaald heb. Als er geen tag aan je slot zit knippen ze het slot eraf. Iedere term( = semester) moet je je tag 'verlengen'. ( niet vergeten dus). Na het locker verhaal naar de Registrar om een id kaart te laten maken. Ook nodig om in te loggen in de pc's. Oh en ik weet nu dat ik les heb in 3 verschillende gebouwen. De verste is 2 blokken lopen. Goed voor de conditie, haha. Maar ik kan mijn boeken thuis laten. Krijg alles op powerpoint die ik uit kan printen. Nu nog runners ( gymschoenen )mee voor het lab want daar kom je niet binnen met je gewone schoenen. Oh ja en op campus zoals ze dat hier noemen, dus gewoon in de school is wel een Tim Hortons ( voor degene die niet weten wat dat is dat is een soort Starbucks). Dat mag natuurlijk niet ontbreken hier in Canada. Ik ben benieuwd hoe het volgende week gaat. maar eerst maar even uitrusten van vandaag.
Ook kregen we een rondleiding door de bieb op de 6de verdieping. Je mag 20 boeken per keer lenen, 3 weken houden en 2x verlengen. Maar je mag maar 4 boeken over 1 onderwerp meenemen. Er staan ongelovelijk veel computers in de bieb voor onderzoek. Sommige met scanners. Printen kost 15 dollarcent per A4 tje. Op de 1ste verdieping is de registrar voor allerlei zaken op gebied van betalen, inschrijven en een id kaart laten maken. Ook is daar tegenover een kantoor met een diversiteit aan mensen die je overal mee willen en kunnen helpen. Carriere begeleiders. Zij helpen je met je CV, coverletter en sollicitatiegesprekken oefenen. En helpen je met het vinden van een baan. Er is een dame die je kan helpen met en hoe studeren. Dus heel veel informatie. De info over de lessen zelf heb ik maar een beetje langs me heen laten gaan. Dat zie ik komende week wel.
Mijn hoofd tolde. Na afloop beneden in de kelder een slot gekocht voor mijn kluis. Een combinatieslot. 3x naar links en 2x naar rechts en nogmaals naar links. En dan ook nog de cijfers onthouden. Waar zijn de hollandse kluisjes met een chip, haha. Nadat ik het slot op een kluisje had gedaan moest ik weer terug naar de kelder om een tag te kopen. Die mag ik maandag aan het slot hangen want dan weten ze dat ik betaald heb. Als er geen tag aan je slot zit knippen ze het slot eraf. Iedere term( = semester) moet je je tag 'verlengen'. ( niet vergeten dus). Na het locker verhaal naar de Registrar om een id kaart te laten maken. Ook nodig om in te loggen in de pc's. Oh en ik weet nu dat ik les heb in 3 verschillende gebouwen. De verste is 2 blokken lopen. Goed voor de conditie, haha. Maar ik kan mijn boeken thuis laten. Krijg alles op powerpoint die ik uit kan printen. Nu nog runners ( gymschoenen )mee voor het lab want daar kom je niet binnen met je gewone schoenen. Oh ja en op campus zoals ze dat hier noemen, dus gewoon in de school is wel een Tim Hortons ( voor degene die niet weten wat dat is dat is een soort Starbucks). Dat mag natuurlijk niet ontbreken hier in Canada. Ik ben benieuwd hoe het volgende week gaat. maar eerst maar even uitrusten van vandaag.
donderdag 3 januari 2013
De container.
Vanmorgen wakker geworden met een fijn gevoel. Vandaag komt de container. De transportfirma nabij Vancouver vertelde gisteren dat de container tussen 1 en 3 uur voor de deur zou staan. Dus even afwachten. Lorna, de vrouw van Patrick, kwam met hun 2 kinderen ( 10 en 12 jaar) en een klasgenoot van Rik. We zaten in de woonkamer te praten toen Susanne ineens de container op de weg achter het huis voorbij zag gaan. Gauw alle man- en vrouwschappen gewaarschuwd. De chauffeur draaide de vrachtwagen achteruit de driveway op tot aan de garagedeuren. Het zegel zat er nog op en de nummers van container en zegel kwamen overeen met de container die weg reed op het Burg. Weertsplantsoen. Gelukkig maar. De deuren gingen open en we konden aan de bak. En in een wereldrecord tijd hadden we de container leeg in 35 minuten. Wat een prestatie. Wat vertrouwd om onze eigen spullen weer te zien.
En dan kan de auto er ook nog naast.
En dan ook nog het pakje van Pap en mam. Het had nogal wat voeten in de aarde. We kwamen met het briefje dat in de mailbox lag bij het postkantoor gedeelte in de Shoppers Drug Mart. De dame achter de balie scande de barcode en vertelde ons dat het pakje niet aanwezig was. We keken elkaar aan en dachten, nee he? Ze typte van alles en nog wat in, barcode, barcode nogmaals scannen, mam's achternaam, de naam Klinge alle mogelijke adressen ( en dat zijn er nogal wat) maar nee hoor het pakje was niet daar. Uitgelegd dat het waarschijnlijk een witte doos was. (Hopende dat jullie een doos bij het postkantoor hadden gekocht, pap en Mam). De dame verdween naar achteren. Nee er was geen witte doos als pakje. Kunt u op naam zoeken???? Daar ging ze weer en na 5 minuten kwam ze naar buiten met....... een witte doos. Ze had op naam gezocht en nu was het er wel. Nog even allerlei barcodes invullen in het systeem. Want het pakje was er wel maar het systeem kende het pakje niet en dan kon ze het niet mee geven. En na een aantal pogingen had ze de juiste code en na een handtekening kregen we het pakje mee. Hehe!!!!En zie hier Pap en Mam, het bewijs dat het pakje is aangekomen. Nogmaals bedankt!!!
En dan kan de auto er ook nog naast.
En dan ook nog het pakje van Pap en mam. Het had nogal wat voeten in de aarde. We kwamen met het briefje dat in de mailbox lag bij het postkantoor gedeelte in de Shoppers Drug Mart. De dame achter de balie scande de barcode en vertelde ons dat het pakje niet aanwezig was. We keken elkaar aan en dachten, nee he? Ze typte van alles en nog wat in, barcode, barcode nogmaals scannen, mam's achternaam, de naam Klinge alle mogelijke adressen ( en dat zijn er nogal wat) maar nee hoor het pakje was niet daar. Uitgelegd dat het waarschijnlijk een witte doos was. (Hopende dat jullie een doos bij het postkantoor hadden gekocht, pap en Mam). De dame verdween naar achteren. Nee er was geen witte doos als pakje. Kunt u op naam zoeken???? Daar ging ze weer en na 5 minuten kwam ze naar buiten met....... een witte doos. Ze had op naam gezocht en nu was het er wel. Nog even allerlei barcodes invullen in het systeem. Want het pakje was er wel maar het systeem kende het pakje niet en dan kon ze het niet mee geven. En na een aantal pogingen had ze de juiste code en na een handtekening kregen we het pakje mee. Hehe!!!!En zie hier Pap en Mam, het bewijs dat het pakje is aangekomen. Nogmaals bedankt!!!
woensdag 2 januari 2013
container in zicht!
Vanmorgen zijn San en ik naar de douna gegaan bij het Edmonton International Airport om onze container in te klaren. We hadden een enorme papierberg bij ons, de dounebeambte begon te stralen bij al dat papier, een half uurtje later had hij onze berg verdubbeld.......
Hierna moesten wij naar een loket 2 meter verderop, hier werd de berg weer gehalveerd en kregen we nog een document mee. Snel weer naar huis waar San de boel heeft ingescand en gestuurd naar de rederij in Vancouver. Vanmiddag kregen we het goede nieuws dat de container morgenmiddag bij "ons" huis staat en uitgeladen kan worden.
Er werd ons medegedeeld door de doune dat, ondanks we nog geen permanente status hebben, we wel een auto mogen kopen in de USA (als we dit zouden willen), auto's zijn daar veel goedkoper dan in Canada. We hebben al een auto, maar de mogelijkheid werd ons geboden om bv in Montana te gaan shoppen. Dit doen we voorlopig dus niet want we willen onze spaarcentjes zo lang mogelijk intakt laten.
Rik ging vanmiddag met een schoolmaat naar de sportschool. Hij wordt met de dag breder en hij heeft het naar zijn zin. Zeker nu we via de PS3 een programma hebben genomen waardoor je toegang hebt tot zo'n 30.000 films, tv series, Discovery en National Geographic, enz, enz. Eerste maand is gratis en dan $8,- per maand (valt dus mee).
Koen was uitgenodigd om te komen zwemmen bij Dick en Bonnie, zij wonen in een condo aan de rand van St Albert. Beneden is een zwembad en whirlpool waar ze heerlijk konden ravotten. Wij mochten mee eten en het was weer heel gezellig.
Ik werd vandaag benaderd om een cursus te doen voor Peace Officer in Calgary. Het gaat hier om een week in maart waar ik dan 5 dagen wordt geinstrueerd in de Canadese wetgeving en praktijk qua aanhouden, toepassen van geweld en geweldsmiddelen, enz. Als ik dit haal dan kan ik eventueel beedigd worden.
En we hebben vandaag post gekregen! Na ons bezoek vorige week in het plaatselijke postkantoor zijn ze hard op zoek gegaan en hebben onze post gevonden en het pakket wat Pa van Velzen had gestuurd! Dus eindelijk is het gelukt, we hadden een aantal kerstkaarten, wat Canadese post en 2 blauwe brieven uit Nederland (leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker........) Ons huisadres is dus niet ons postadres.
De Canadese brievenbussen
Hierna moesten wij naar een loket 2 meter verderop, hier werd de berg weer gehalveerd en kregen we nog een document mee. Snel weer naar huis waar San de boel heeft ingescand en gestuurd naar de rederij in Vancouver. Vanmiddag kregen we het goede nieuws dat de container morgenmiddag bij "ons" huis staat en uitgeladen kan worden.
Er werd ons medegedeeld door de doune dat, ondanks we nog geen permanente status hebben, we wel een auto mogen kopen in de USA (als we dit zouden willen), auto's zijn daar veel goedkoper dan in Canada. We hebben al een auto, maar de mogelijkheid werd ons geboden om bv in Montana te gaan shoppen. Dit doen we voorlopig dus niet want we willen onze spaarcentjes zo lang mogelijk intakt laten.
Rik ging vanmiddag met een schoolmaat naar de sportschool. Hij wordt met de dag breder en hij heeft het naar zijn zin. Zeker nu we via de PS3 een programma hebben genomen waardoor je toegang hebt tot zo'n 30.000 films, tv series, Discovery en National Geographic, enz, enz. Eerste maand is gratis en dan $8,- per maand (valt dus mee).
Koen was uitgenodigd om te komen zwemmen bij Dick en Bonnie, zij wonen in een condo aan de rand van St Albert. Beneden is een zwembad en whirlpool waar ze heerlijk konden ravotten. Wij mochten mee eten en het was weer heel gezellig.
Ik werd vandaag benaderd om een cursus te doen voor Peace Officer in Calgary. Het gaat hier om een week in maart waar ik dan 5 dagen wordt geinstrueerd in de Canadese wetgeving en praktijk qua aanhouden, toepassen van geweld en geweldsmiddelen, enz. Als ik dit haal dan kan ik eventueel beedigd worden.
En we hebben vandaag post gekregen! Na ons bezoek vorige week in het plaatselijke postkantoor zijn ze hard op zoek gegaan en hebben onze post gevonden en het pakket wat Pa van Velzen had gestuurd! Dus eindelijk is het gelukt, we hadden een aantal kerstkaarten, wat Canadese post en 2 blauwe brieven uit Nederland (leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker........) Ons huisadres is dus niet ons postadres.
De Canadese brievenbussen
dinsdag 1 januari 2013
rustig aan
Even rustig aan, even genoeg van feestjes en het rennen van hot naar her. Een heerlijke wandeling gemaakt langs de buurt waar wij (tijdelijk) wonen. We kwamen langs weilanden waar 2 sneeuwscooters aan het scheuren waren, wat gaan die ontiegelijk hard.......
Het viel ons op dat er veel sporen waren in de sneeuw, en niet van die kleintjes. We hoorden gisteren op het feest dat er de nodige cougars (poema's) gespot waren in deze omgeving. Ook lopen er hier elanden en whitetail deer (herten). Uit de struiken en bomen veel vogelgezang, dit klinkt heel anders dan in Nederland en is toch wel gek om dit te horen. Ook het idee dat er misschien een poema naar je zit te kijken geeft het hele wandelen een extra dimensie. Tijdens de wandeling was het rond het vriespunt en het zonnetje scheen uitbundig. De zon schijnt hier vaak, in ieder geval meer dan in het kletsnatte Nederland. Wij hopen dat het weer bij jullie snel beter zal worden.
Thuis gekomen zijn we meteen de keuken ingedoken om de spareribs voor te bereiden en de nodige groenten. De spareribs zijn puur natuur en we bereiden ze verder zelf, we willen niet al te veel meegaan met de vette junkfoodhandel, deze is hier erg goedkoop en dat reflecteert op een groot aantal Canadezen die hun best doen om het gewicht van een volwassen Grizzlybeer te evenaren.
Morgen gaan we naar Edmonton Airport om hopelijk onze container in te klaren. We nemen een dikke stapel papieren mee welke nodig zijn om de douane gunstig te stemmen. Als alles lukt en mee zit hebben we op 3 januari de container voor de (garage) deur en hebben we weer de beschikking over onze vertrouwde spullen. We kijken vooral uit naar onze eigen matrassen, ik krijg nu regelmatig van San te horen dat als ik mijn soepele lichaam omdraai in bed zij de sensatie ervaart vergelijkbaar met een raket op Cave Canaveral, en dan doel ik uiteraard op het lancerings gedeelte. Ook onze eigen kussens zullen omhelst worden (ik treed verder niet in details).
4 januari heeft San een soort van kennismakingsdag op het Norquest College, we zijn heel benieuwd in wat voor klas ze komt. Hopelijk zijn er een aantal van die niet ontzettend jonkies bij. Het is hier overigens heel normaal dat je op latere leeftijd een carriere switch maakt en dus weer in de schoolbanken beland.
Hopelijk hoor ik de komende weken positief nieuws op mijn tsunami aan sollicitaties. Een aantal inmiddels goede bekenden zijn druk bezig visjes voor me uit te gooien en ze proberen hun netwerk voor mij te activeren. We keep our fingers crossed!
Het viel ons op dat er veel sporen waren in de sneeuw, en niet van die kleintjes. We hoorden gisteren op het feest dat er de nodige cougars (poema's) gespot waren in deze omgeving. Ook lopen er hier elanden en whitetail deer (herten). Uit de struiken en bomen veel vogelgezang, dit klinkt heel anders dan in Nederland en is toch wel gek om dit te horen. Ook het idee dat er misschien een poema naar je zit te kijken geeft het hele wandelen een extra dimensie. Tijdens de wandeling was het rond het vriespunt en het zonnetje scheen uitbundig. De zon schijnt hier vaak, in ieder geval meer dan in het kletsnatte Nederland. Wij hopen dat het weer bij jullie snel beter zal worden.
Thuis gekomen zijn we meteen de keuken ingedoken om de spareribs voor te bereiden en de nodige groenten. De spareribs zijn puur natuur en we bereiden ze verder zelf, we willen niet al te veel meegaan met de vette junkfoodhandel, deze is hier erg goedkoop en dat reflecteert op een groot aantal Canadezen die hun best doen om het gewicht van een volwassen Grizzlybeer te evenaren.
Morgen gaan we naar Edmonton Airport om hopelijk onze container in te klaren. We nemen een dikke stapel papieren mee welke nodig zijn om de douane gunstig te stemmen. Als alles lukt en mee zit hebben we op 3 januari de container voor de (garage) deur en hebben we weer de beschikking over onze vertrouwde spullen. We kijken vooral uit naar onze eigen matrassen, ik krijg nu regelmatig van San te horen dat als ik mijn soepele lichaam omdraai in bed zij de sensatie ervaart vergelijkbaar met een raket op Cave Canaveral, en dan doel ik uiteraard op het lancerings gedeelte. Ook onze eigen kussens zullen omhelst worden (ik treed verder niet in details).
4 januari heeft San een soort van kennismakingsdag op het Norquest College, we zijn heel benieuwd in wat voor klas ze komt. Hopelijk zijn er een aantal van die niet ontzettend jonkies bij. Het is hier overigens heel normaal dat je op latere leeftijd een carriere switch maakt en dus weer in de schoolbanken beland.
Hopelijk hoor ik de komende weken positief nieuws op mijn tsunami aan sollicitaties. Een aantal inmiddels goede bekenden zijn druk bezig visjes voor me uit te gooien en ze proberen hun netwerk voor mij te activeren. We keep our fingers crossed!
Abonneren op:
Posts (Atom)