Aangekomen.

Vrijdag ochtend in het hotel ontbeten met de hele familie  (ouders, broers, zus, schoonzussen, zwagers, neefjes). Was heel gezellig. Daarna om half 10 met z'n allen naar Schiphol. Ook van Rik waren er 3 vrienden en vriendinnen en de moeder van een vriendin. Eerst de koffers gedropped en toen afscheid genomen. Een paar traantjes weggepinkt. Toen door de douane. Voor het aan boord gaan door de security check. De nieuwe bodyscan. Susanne ging er aardig gestript in. Riem af, vest uit ( gelukkig nog een hemdje eronder aan), laarzen uit. Heb wel even verteld dat ik het daarbij liet. Dan in een soort van douche cabine met je handen in de lucht.Frenk alleen laarzen uit en riem af  en de jongens alleen de riem af. Frenk en de jongens werden ook nog ouderwets gefouilleerd. Maar helemaal clean. Met 15 min vertraging vertrokken naar Calgary. Frenk en Rik zaten op een stukje van3 stoelen. Waarvan er 1 vrij was en dus konden ze allebei hun lange benen soepel kwijt.

                                          Airbus A330-200  KL 0677 Amsterdam- Calgary


                                          Onderweg komt de zon op.

                                                                                                                 

Calgary vlak voor de landing.

 

 

 

Daar richting de emigratie. Wij nog denken dat we de enige zouden zijn uit "ons" vliegtuig. Hadden we 10 mensen voor ons en achter ons nog eens een stuk of 12. Huh?????? Zal wel. Omdat ons oude dossier naar boven kwam was het even wat verwarrend. Maar na 45 min zaten de visums in de paspoorten en mochten we gauw door naar de aansluitende vlucht naar Edmonton. We hadden nog 45 min voor vertrek en moesten onze koffers nog van de band halen en weer opnieuw inchecken. Onze boarding passes ( uitgeprint thuis op de laptop en prima geschikt om koffers af te leveren op Schiphol) deden het niet op Calgary. De dame die ons hielp hielp ons naar een andere rij voor nieuwe boarding passen. Na onze vraag of we dan de vlucht nog zouden halen over inmiddels 38 min. hielp ze ons naar een andere collega en daar werd duidelijk dat de vlucht vertraging had. Hij vertrok niet om 16.30 maar om 17.10. Pffff. Konden we nog even 5 minuutjes naar buiten voor een frisse neus. Bij de gate aangekomen stortte Koen uit het leven vandaan. het was voor ons inmiddels ook al 1 uur 's nachts. Koen viel op de grond op frenk zijn jas, naast de gate voor de vlucht van Vancouver,als een blok in slaap. Verschillende mensen vroegen ons of het wel goed ging met Koen. Haha. Na onze uitleg over het tijdsverschil begrepen ze dat hij alleen maar lag te slapen. Uiteindelijk om 17.50 uur ( vertraging omdat het vliegtuig steeds de-iced moest worden, de buitentemperatuur was inmiddels -15)   riep de purser  om in het vliegtuig, let this boing  get  going.

                                          De-icen van de vleugels. ( ijsvrij maken).


En jawel. Na 25 min. veilig ( maar wel ruw ) geland op Edmonton International Airport. Met het shuttle busje naar het hotel. Executive Royal Inn Leduc-Nisku at the Edmonton Airport. Na een hambergertje zijn we( Frenk, Susanne en Rik) allemaal om half 9 gaan slapen.Koen sliep al om 20.00 uur.  Alleen de baby van de kamer naast ons vond het nodig om ons ongeveer iedere 45 minuten wakker te brullen. En als ze dan weer stil was na soms 15 soms 60 min en wij net weer in slaap waren begon ze weer. Dus om half 6 's ochtends  maar opgestaan. Om 7 uur een heerlijk ontbijt buffet. Om half 11 kwamen Elly en haar vader ons halen.


                                        Voor het hotel ( -15C) Maar het voelde niet zo koud.

 

 

                                              

Vanmiddag naar St Albert geweest. Nou niet echt in St Albert maar aan de rand heb je de Wallmart ( giga winkel) en daar onze eerste boodschappen gedaan. We zijn alleen op de levensmiddelen afdeling geweest. Niet bij de kleding( mannen, vrouwen, kinderen) , schoenen, bbq's, speelgoed, kookgerei, beddengoed en ga zo nog maar even door. Dat komt nog wel.
Er ligt een paar cm sneeuw. En de temperatuur is tussen de middag -11. Normaal gesproken is de temperatuur -5. Dus het is iets te koud. Maar om nou te zeggen jee wat is het koud, nee. Totaal andere kou dan in Holland. Vanavond lekker gebakken aardappelen, sla en vlees gegeten ( hoe hollands) en om 18.00 uur lag Koen er alweer in. Wij gaan om 19.30 uur. Nadeel van een jetlag. Maar morgen zal het een stuk beter gaan.

Laatste dag in Nederland

Vanmorgen om 10.00 uur stond de zeecontainer voor de deur. Wow wat een ruimte denk je als de deuren open gaan. En 2 uur later denk je oeww dat ging er maar net in........
Alles paste gelukkig, de chauffeur kon weer op tijd vertrekken en dus werden we niet geconfronteerd met extra kosten. Hierna met de familie alles schoongemaakt en de rest van de spulletjes verdeeld, lieve familie bedankt voor jullie hulp GEWELDIG! Gelukkig konden we de grote meubels verkopen via Marktplaats. Net hebben we gegeten in het Bastion hotel in Santpoort waar we ook als gezin de nacht gaan doorbrengen.
Het is heerlijk om zo te relaxen met een zacht bed en een heerlijke douche. Vanmorgen vroeg hebben we ingecheckt, de vlucht is vrijdag om 12.25. Als we in Edmonton aankomen gaan we weer een hotel nemen, de reis duurt bijelkaar zo'n 15 uur en dan lijkt het ons verstandiger om eerst te overnachten en dan pas verder te reizen naar Sturgeon County. Vooral Rik en Koen zullen aan het einde van de reis heel moe zijn, wij natuurlijk niet ;)
Ze verwachten overigens morgen in de Edmonton area een "snowdump" van ongeveer 25 cm en wat "koelere" temperaturen dan in Nederland. Gelukkig zijn onze koffers goed gevuld met warme kledingstukken......


 Woensdag avond. De avond voor de container kwam....

                                          Geweldig dat we zoveel hulp hadden van onze lieve familie....

                                                                             

                                                                         Alleen de achterste container was voor ons....

 

 
 Bijna leeg....

                                        

                                     Even bijkomen op de hotelkamer... heerlijk......Wat zullen we lekker slapen....

 

 

 

 

 

 

Bijna 2 maanden verder. Het lijkt wel of de tijd nu steeds sneller gaat. Nog 6 en een halve week te gaan in dit kikkerlandje. Susanne moet nog 3 en halve week werken en Frenk nog ruim 4 en halve week. De jongens hoeven na de herfstvakantie nog maar 4 weken naar school. Het vervoer van onze spullen is nu ook geregeld. Op 29 november komt de container voor de deur. We laden de container zelf in. Ook weer spannend. Dus nu is het uitzoeken en inpakken. Wat gaat er wel mee en wat niet. Bijna alle electrische apparatuur gaat niet mee. Daar is de stroom anders, nl 110 volt. Voor wat kleinere apparaten kan nog een omvormer mee. Maar voor de rest niet. Ook vast uitzoeken welke kleding er in de koffers mee gaat voor de eerste 6 weken ( zolang doet de boot en trein erover om in Edmonton te komen). En inpakmateriaal regelen. Dingen opzeggen, dossiers opvragen, zo min mogelijk boodschappen doen want de voorraad moet op, en ga zo maar door. Teveel om op te noemen. En ook het uitkijken naar het nieuwe. De nieuwe start die we gaan maken, hoe zal het zijn daar ( waarschijnlijk best koud want we komen in de winter aan ), hoe zien de scholen eruit, de winkels, de natuur  en noem maar op.

Bekend verschijnsel in het gebied waar wij gaan wonen,
Noorderlicht. Wij zijn benieuwd.

 

 

Yes we gaan.

Na een hele tijd niks geschreven te hebben hier weer nieuws. En wat voor nieuws. Na het laatste bericht leek alles tegen te zitten. Ze erkende mijn diploma echt niet. Ook niet met hulp van het Nuffic in Den Haag. We hebben zelfs de hulp van het Ministerie van Onderwijs ingeschakeld. Maar dat mocht ook niet baten. Daarna op zoek gegaan of er uberhaupt nog mogelijkheden waren om onze droom waar te maken. De enige mogelijkheid was dat Susanne een studie verpleegkundige zou gaan volgen. Dit was niet mogelijk in British Columbia. De internationale opleiding werd net gestopt. Dan maar naar andere provincies kijken. Ontario, New Brunswick, Manitoba en Alberta. In alle provincies behalve Alberta moest mijn diploma weer geëvalueerd worden als eis om aan een studie verpleegkundige te beginnen. En daar kwam ik natuurlijk niet doorheen en de wachttijd van  een evaluatie duurde van enkele maanden tot ruim een jaar. Een College in Edmonton heeft mij de kans gegeven om de opleiding te gaan volgen. De opleiding begint in Januari. Toen dit bekend werd tolden onze hoofden want nu moest er veel geregeld worden. Visums aanvragen ( met het nodige papierwerk), banen opzeggen, huis verkopen, inpakken, reis boeken, vervoer spullen regelen enzovoort. Dus in die rollercoaster zitten we nu. We zijn al lekker op weg. Mijn plaats in de studie  staat vast ( ik heb zelfs mijn rooster al tot volgend jaar zomervakantie), de visums zijn binnen, paspoorten geregeld ( er moesten er nog 3 verlengd worden), ons huis verkocht,  de reis is geboekt, een huis om de eerste 4 maanden te verblijven geregeld, en het inpakken is begonnen. Maar wat zijn we blij met deze kans. Onze droom gaat uitkomen.

Kleine tegenvaller.

Afgelopen woensdag na 10 weken eindelijk de evaluatie terug. Alleen niet wat we dachten wat het zou zijn. Mijn opleiding verzorgende IG wordt vergeleken met Highschool niveau. Dat kan ik maar beter niet meesturen met mijn sollicitatie brieven. Nu dus naar een bureau in Den Haag. Zij evalueren buitenlandse diploma's voor Nederland en andersom. Hoop dat het een beetje sneller kan dan 4 weken. We lopen nu toch al achter op schema. Maar dat moeten we ook maar los laten. Met de uitslag van het Nuffic gaat onze emigratie consulent naar het  evaluatie bureau  in Canada en dan maar hopen dat ze het willen aanpassen. Dus weer in de wacht.  

Gehaald

Mijn studie zit erop. Vandaag mijn laatste 2 cijfers terug gehad. Een 7 en een 8. Dus geslaagd. Niet meer naar school en niet meer hoeven te leren. Geweldig. Weer wat tijd voor mezelf en nu kan ik me op de emigratie storten. Op naar de volgende stap.

Weer een stapje verder.

Vanavond mijn laatste 2 tentamens gemaakt. Nu wachten op de uitslag. Als ik voor allebei een voldoende heb, ben ik klaar met mijn studie. En krijg ik in januari mijn diploma. En wat zo lekker is , ik kan me nu met het huis en de emigratie gaan bezig houden. Zonder steeds te denken dat ik nog moet leren.