Het is alweer een tijd geleden dat we op ons blog geschreven hebben. Het gewone leven ging zijn gang en dan willen we niet alleen maar schrijven over het weer en dergelijke. Wel, nu is er weer een hoop turbulentie in ons leven en we willen ook schrijven over dingen die niet even soepel verlopen.

Ik ga niet uitleggen hoe een immigratie proces verloopt want dat is saai en jullie zullen snel de draad kwijt zijn want het is best ingewikkeld. Susanne is inmiddels bijna een expert in de meeste regels alhoewel het nog steeds moeilijk blijft. We hebben inmiddels 15 vergunningen ( voor 4 personen)aangevraagd om hier in dit mooie land te mogen verblijven. En iedere vergunning kost uiteraard aardig wat. We gaan niet uitleggen waarom Susanne alleen al 1 studie- en 3 werkvergunningen heeft. Is te ingewikkeld, maar nodig om hier te mogen studeren en werken. De oude vergunningen zijn maar 3 jaar geldig en dus tot 6 januari 2016. Susanne als hoofd aanvrager heeft een post grad work permit tot juni 2017 en daaraan gekoppeld zouden de vergunningen voor de mannen moeten zijn. Alleen de vergunningen voor de mannen moeten wel verlengd worden. Geen probleem zou je zeggen. Voor Koen die van junior High school naar Highschool is gegaan afgelopen jaar geen probleem. Dat was een eitje. En inmiddels allemaal geregeld. Met Frenk zijn werkvergunning hebben we wat meer moeite, zacht uitgedrukt. Zijn werkvergunning is geweigerd vanwege het feit dat ze niet voldoende bewijs hebben ontvangen ( waar dus ook niet om gevraagd werd in de aanvraag , dus hoe moesten wij dat nou weten) over het feit dat ik, Susanne, verpleegkundige ben en mijn beroep op de nationale beroepen lijst staat voor emigratie. Na weigering meteen restoratie aanvraag gedaan, verwerktijd 20 weken/ 4,5 maanden. Op zich niet zo erg maar het als het geweigerd word dan moet je onmidddelijk stoppen met werken, geen ziektekosten verzekering meer, geen pensioen opbouw etc. Gelukkig is Frenk zijn werkgever bereid hem 90 dagen te geven om alles op te lossen. Lukt dat niet niet dan is hij zijn welverdiende baan kwijt en werkeloos. Met die 20 weken verwerkingstijd komt dit alles niet goed. Dus emigratie advocaat ingeschakeld. 3 opties, 1 case review , kan alleen gedaan worden door een advocaat, niet door ons. Duurt 1-1,5 maand en is veilige optie. Optie 2 naar NL vliegen( land verlaten en kan niet meer terug komen zonder werkvergunning)  baan vinden en dan werkvergunning aanvragen via Wenen, daar is de Canadese ambasssade die alle vergunningen vanuit Europa regelt, aanvraag duurt 3-4 weken. Dus Frenk zou dan minimaal 1,5  maand weg zijn. Optie 3 naar de grens met Montana,  de States, 6,5 uur rijden van hier, land verlaten en aan de grens nieuwe werkvergunning aanvragen, Als je een goede medewerker treft is het zo geregeld maar groot risico  als de mederwerker aan de grens niet mee wil werken en/of niet snapt wat er aan de hand is dan wordt je geweigerd om Canada weer in te gaan en dat gaat in je dossier en moet Frenk alsnog 2 uur rijden naar een vliegveld om vandaar het hele NL proces te doen. Dus hebben we , toch wel met enige zenuwen gewacht op nieuws. Vandaag te horen gekregen dat ze geen case review gaan doen vanwege het feit dat we de eerste keer alle bewijs hadden in moeten sturen ( waarvan we dus niet op de hoogte waren dat we dat moesten doen). Dus nu weer met advocaat proberen te praten , die erg druk is, om de grens optie te bespreken. Nou daar gingen we dan op 4 maart. Op naar Carway Border crossing. Komen we daar aan na 5,5 uur rijden, zegt de desbetreffende officer, we doen hier geen vergunningen, WAT???? dus 575 km voor niks??? Waarop Susanne, alle papieren tevoorschijn trok die we hadden en waarvan op 2 fronten ( Susanne een post grad workpermit, en Susanne is een nominee voor de provincie Alberta), waarop de officer zei dat hij er dan wel even naar zou kijken en wij in de wachtkamer moesten gaan zitten. Na een half uur, in spanning, werden we weer naar de balie geroepen en werd ons verteld door de US douane te gaan en terug te komen en dan zouden ze kijken of ze iets konden doen voor ons. Wij wisten als Frenk het land zou verlaten konden ze hem weigeren en hadden we naar een vliegveld 4 uur rijden verderop in de US gemoeten en had Frenk het vliegtuig naar NL moeten pakken om vandaaruit het hele Wenen verhaal te doen. En Susanne 10 uur terug moeten rijden naar huis. We dachten beide, niks zeggen en gewoon doen wat de officer zegt. Bij US douane moesten we de auto parkeren en binnen komen, Daar kregen we een papier waarop stond dat ons de toegang tot de States geweigerd werd. Wat??? Nou ja maar niks zeggen en doen wat de US officer zegt dat we terug moeten naar de Canades douane. Daar aangekomen bij het loket moeten verklaren geen drugs, wapens en niet meer dan $10.000 bij ons te hebben. Weer naar binnen in kantoor komen en wachten in de wachtkamer. Na 45 minuten gestresst en vol spanning biddend dat we niet voor niks gekomen waren, werden the Dutch folkes naar binnen geroepen en kreeg Frenk zijn werkvergunning overhandigd. Pffff. Na nogmaals $255 betaald te hebben liepen we behoorlijk emotioneel terug naar de auto, Pfff we hebben het geflikt.  En Frenk werkt weer.

Rik werd al anders. Rik deed een EMR ( Emergency Medical Responder, is 1ste ( van de 3 ) opleiding voor ambulance broeder). En is geslaagd!!! Hij deed opleiding op een prive school hier in St Albert, omdat de college in Edmonton die ook de opleiding doet geen internationale studenten aanneemt. Je zou zeggen geen probleem toch. Alleen om zijn studie vergunning te verlengen moet rik op een school zitten met een DLInummer( Designated Learning Instute number) en dat heeft de prive school niet. Wel de college maar die accepteren hem niet. Dus na een gesprek met de imigratie dienst werd duidelijk dat Rik geen study permit kan aanvragen maar een visitor permit moet aanvragen. Met deze visitor vergunning  mag hij niet studeren of werken met die vergunning. Aangezien hij een status/vergunning nodig heeft om in Canada te blijven, die vergunning aangevraagd. Ook is er een ander programma voor 18+ om je naam in te sturen en als je mazzel hebt wordt je naam uit gekozen en krijg je een uitnodiging om een werk vergunning aan te vragen. Zo gezegd zo gedaan en jawel rik kreeg een uitnodging. Dus met veel stress over een bewijs van goed gedrag die binnen 10 dagen uit nederland moest komen ( wat dus niet lukte door een fout van de bank) uiteindelijk met creatieve oplossingen ( te veel om uit te leggen hier) is het gelukt om op tijd in te sturen. Een week later verzoek voor een medische keuring. Moet binnen 30 dagen.  Bloed, urine, long foto en een fysieke medische keuring ( vandaag gestart en duurt een week want je moet naar een speciale keurings arts van de immigratie dienst). Dus dat proces verloopt goed. En jawel, hij heeft goedkeuring voor een werk/vakantie vergunning. Enige is Rik moest bij binnenkomst in Canada de vergunning geldig maken, ofwel hij moet even het land uit en dan de vergunning geldig maken.Dus San en Rik op weg naar de grens. 2de keer in 3 weken. 575 km. Zo gezegd zo gedaan en aangezien Rik een rijbewijs heeft konden we om de beurt rijden. 2 stops, 1 bij Timmy Hortons voor een koffie en wat lekkers en 1x om te tanken. Aangekomen bij de grens, langs US douane, "Wat komt u doen, wij komen een canadese werkvergunning geldig make"n, parkeer de auto maar en kom binnen". Voor San al bijna gesneden koek. Daar keurig wachten op een bankje en een papier mee gekregen voor de Canadese Douane. Terug naar de Canadese douane en aan het loket hetzelfde verhaal , parkeer de auto en kom maar binnen in kantoor. De vraag van de officer of Rik een ziektekosten verzekering heeft kwam van mij, San, een volmondig Ja. Ja, zei de officer ik bedoel niet die verzekering maar een reis verzekering. Uhhh nee waarom, wij wonen toch in Alberta, Canada en Rik gaat toch bij ons in St Albert werken en reist dus niet. Nou nee zei de officer want dit is een vakantie/werk vergunning en dan kom je uit het buitenland en dus heb je een reis verzzekering nodig. En in de verzekering moet repatriation zitten. ( Verplicht in de verzekering dat in geval van overlijden het lichaam terug gestuurd wordt naar NL). Oh.... Maar officer, ik heb hier geen bereik met mijn telefoon dus zijn we nou voor niks van zover gekomen???? Nou mevrouw, als u terug rijd en na de eerste heuvel heeft u bereik en anders  Cardston, het eerste plaatsje wat u tegenkomt 15 min rijden, heeft gratis wifi bij de bieb. Maar zonder de resiverzekering kan ik uw zoon geen vergunning geven. Dus Rik en ik na de eerste heuvel op een gravel road geparkeerd en met de AMA ( Canadese ANWB) gebeld. $700 voor 6 maanden, WAT???? Nou doe toch maar want we zijn nu al zover. Alleen de credit card liet niet toe dat ik een heel jaar betaalde. Terug naar douane. Officer verteld ons, de verzekering is maar voor 6 maanden en dat moet voor een jaar zijn. Maar als u me morgen voor 12 uur de andere 6 maanden faxed dan maak ik er nu een jaar van. Dat was weer een zorg minder. Heheh na 2,5 uur de werkvergunning in handen. Pffff. Helaas te vroeg gejuicht. Wij rijden weg, Ik kijk nog eens op de vergunning staat erop dat Rik niet in de gezondheidszorg mag werken. WAT??? Daarom had hij juist de medische keuring gedaan. Wij terug. Officer gaf toe dat dat niet goed was gegaan. Pfff. Duurt een paar minuutjes om een nieuwe te printen. Na  een half uur bleken er problemen met de computer. Dus de vergunning werd per koerier meteen opgestuurd als hij klaar was. Wij weer weg. Na 1 km, Rik waar is je paspoort? Die wilde de officer hebben bij het opnieuw printen. Oh nee, wij weer terug. ( Inmiddels vaste gast). Paspoort terug gekregen. En terug naar huis. De laatste 200 km in nood weer. Sneeuw, glad en 7 ongelukken onderweg waarbij de weg gedeeltelijk afgezet was. Maar veilig thuis gekomen. De volgende dag naar de AMA voor de andere 6 maanden. Zegt de dame achter de balie, Mevrouw u heeft de verkeerde verzekering gekregen. WAT???? Na 2 uur uitzoeken en gelukkig een goedkopere verzekering gekregen te hebben ( $88,55 ipv $1400, vraag niet hoe maar het kon dus kennelijk ). Alles op tijd naar de border officer gestuurd, pfff , geregeld. Daarna naar Service Canada Place voor een SIN ( Social Insurance Number, is Canadees Burger service nummer). Na 30 minuten wachten klom er een klant over de balie bij een dame dus het alarm werd ingedrukt en de beveiliging kwam binnen ( gewandelt), en de klant moest zijn tas leeghalen en mocht weer gaan. Na uiteindelijk 1 uur heeft ook Rik zijn SIN en kan nu beginnen met solliciteren. 

Langzaam maar zeker.

De temperatuur heeft een gevoelige sprong naar beneden gemaakt, vooral in de ochtend is het al aardig koud.

Vorige week waren Theo en Nelly op bezoek, het was heel gezellig. We hadden elkaar al 2 jaar niet gezien dus we hadden genoeg gesprekstof. Lekker gegeten en veel gelachen. Ook nog een vuur gestookt in de avond waarbij we vooral veel te bespreken hadden.

San verbaasd zich over de hoeveelheid vrije dagen die ze nu heeft, langzaam maar zeker begint ze zich te ontspannen na een wel heel heftige bijna 3 jaren. Er komt tijd en energie om het huis op orde te krijgen en vooral ook tijd aan jezelf te kunnen besteden.

Vandaag heb ik mijn ontslagbrief ingediend, mijn managers waren gelukkig heel positief en feliciteerden me met mijn nieuwe baan. De mededeling van, "als je het om een of andere reden niet leuk zou vinden dan nemen we je meteen weer terug", deed me erg goed.
Samen met San nog even naar personeelszaken van mijn nieuwe werkgever, er waren wat vragen over mijn work permit maar deze hebben we naar tevredenheid kunnen beantwoorden. Ik ga definitief op 21 september beginnen en heb daar uiteraard veel zin in.

Onze Beer weegt inmiddels 24 kg en krijgt last van puberale trekjes welke grotendeels verholpen zullen worden bij de dierenarts. Beer zal over een paar weken gecastreerd worden........

Rik heeft inmiddels 2 studie avonden achter de rug en is heel enthousiast over zijn opleiding. Hij studeert met veel overgave en is gemotiveerd.

Koen heeft zijn eerste week Highschool gehad en ook hij is heel gemotiveerd, kortom wij als ouders zijn blij maar houden ook een vinger aan de pols.

Paramedic opleiding

Er stond een huis in lichterlaaie verderop in de buurt, best wel dichtbij eigenlijk..... Gezien de rookontwikkeling en vlammen vrezen we dat dat huis onbewoonbaar geworden is.

De vijfde (!) hittegolf is voorbij, temperaturen van boven de 30 graden met een ongewoon hoge luchtvochtigheid. 20% van de oogst is inmiddels verloren, gezien de weersvoorspelling mag er gevreesd worden voor nog meer slecht nieuws voor de boeren. Naast de slechte oogst ook nog eens een zeer ongewoon hoog aantal bosbranden welke onderschrijven dat deze zomer vooral veel te warm en te droog is.

Gelukkig hebben we ook goed nieuws, Rik is aangenomen voor de opleiding van Paramedic. Hij zal zijn opleiding volgen aan de school in St Albert, dus maar 10 minuutjes rijden. Na school lekker naar huis in plaats van ergens op kamers moeten wonen, ook voor ons een geruststellende gedachte.
1 September gaat hij beginnen met een cursus van 8 weken met daarin de basis voor zijn vervolgopleiding, hierna een examen en dan mag Rik door naar het echte studiewerk. Hij heeft er heel veel zin in, San en ik hoorden bij het inschrijven van Rik wat hij gaat verdienen in zijn eerste jaar en konden onze oren niet geloven......

Koen liet ons de afgelopen week schrikken, op weg naar de tennisbaan botste hij met zijn fiets op een andere fietster. Ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan toen hij me belde, "pap ik heb net een ongeluk gehad". Ik schrok me te pletter en stuurde Rik naar zijn broer, hierna San gebeld die ook een halve hartverzakking kreeg. Een half uur later zaten we in het ziekenhuis, we vreesden dat Koen zijn arm had gebroken. Gelukkig viel de schade mee en heeft Koen gisteren alweer getennist. Hij moest en zou weer tennissen, hij was gevraagd om kinderen tennisles te geven voor een vorstelijke vergoeding en dat kun je natuurlijk niet laten lopen.

Onze viervoeter Beer heeft het een beetje zwaar, hij is volop aan het wisselen. Vandaag raakte hij 3 tanden kwijt, hij weet af en toe van ellende niet waar hij het zoeken moet de lieverd.

Vandaag is het heerlijk koel en is de warmte eindelijk uit het huis. Straks dineren bij de familie Callens en morgen op de koffie bij de familie Koenders. Sinds 6 weken zijn we samen een weekend vrij en daar moeten we dan natuurlijk optimaal van profiteren.

Regen.......

Eindelijk, het regent! Morgen wordt er nog veel meer neerslag verwacht waar vooral de bosbrand bestrijders en boeren ongelooflijk blij mee zullen zijn.
Ook wij uiteraard want onze tuin had ook wel een slokje nodig. Met de regen normale temperaturen waarbij je ook nog lekker kunt slapen, dat was de laatste tijd best wel eens moeilijk.

Voor de ingewijden; ik voel me weer goed en ben alweer 2 dagen aan het werk.

Bij Koen begint de spanning op te lopen, volgende week zijn eerste tennistoernooi! Elke dag staat hij op de tennisbaan en traint dat het een lieve lust is. Zijn service en ander slagen repertoire breidt zich behoorlijk uit en sinds kort mag Koen ook bij de volwassenen meetrainen. Voor aanvang van de eerste training werd er een beetje vreemd tegen deze toch wel fors uit de kluiten gewassen junior aangekeken. Inmiddels is dit gevoel omgeslagen naar respect want Koen mept ze met veel plezier van de baan af.

Rik geniet met zijn vele vrienden van de vakantie/vrijheid en zit nu in de fase van zijn leven dat hij op zoek is naar zijn identiteit en met enige vrees naar de toekomst (studie) wordt gekeken. Wij steunen hem waar we kunnen en zijn ervan overtuigd dat het helemaal goed gaat komen.
Vanmiddag vertelde Rik me dat hij het plan heeft opgevat om met een maat naar Jasper te gaan om te gaan kamperen. Ik zei dat ik het een heel leuk plan vond maar aan de andere kant dacht ik, mijn God wat gaat de tijd toch snel en vind ik het moeilijk om langzaam maar zeker mijn oudste lieverd losser te laten.

Voor diegene die het zat zijn om naar mijn eenrichtingsverkeergeleuter te luisteren/kijken nodig ik uit om dan ook is wat van hun kant te laten horen......

Emailadres;  fsklinge@hotmail.com

Succes!

Bosbranden

En weer een hittegolf, de derde inmiddels met temperaturen boven de 30 graden. In British Columia en onze andere buurprovincie woedden vele bosbranden en deze situatie verslechtert met de dag.
De wildfire fighters denken dat de branden die, zelfs als ze onder controle zijn, zullen blijven branden tot de sneeuw gaat vallen....... Enorme oppervlakten staan in brand, 10 keer meer dan normaal.
Brandweerlieden vanuit Amerika en zelfs Mexico worden ingevlogen en ook het leger wordt inmiddels ingezet.

San en ik puffen op het werk, weinig tot geen airco gecombineerd met veel op je benen staan resulteerd in oververmoeidheid want met deze hitte slapen we ook slecht. Onze kleine Beer ligt nu languit met zijn tong uit de bek. Normaal dartelt hij om je heen maar zelfs het kwispelen is hem nu teveel.
De voorspellingen zijn niet best, bloedheet..........

Het "gewone" leven........

Gisteren zijn Marjolein en Frank weer teruggegaan naar Nederland, ze hebben het hier naar hun zin gehad. Jaap en Fransje zijn alweer bijna 3 weken thuis, de tijd vliegt. Vooral de eerste weken waren razend druk, San had een strak schema gemaakt en we hebben van alles en nog wat gedaan, gezien, enz. Mar en Frank zijn nog een dag of 10 naar o.a. Vancouver en Vancouver Island geweest en hebben de laatste week gebruikt om een beetje bij te tanken. 5 weken was het gezellig druk in huis en nu is het "gewone" leven weer begonnen.

Het is hier regelmatig ongewoon warm, zeg maar gerust bloedheet en de kenmerkende onweersbuien blijven veelal uit. Door de droogte en de hitte zijn er veel meer bosbranden dan normaal, vooral in de buurprovincie Saskatchewan is het raak.
Rik en Koen genieten van hun vakantie, vooral uitslapen is een van hun favorieten. Iedereen om ons heen gaat of is op vakantie, dat zit er voor ons helaas weer niet in. San is pas net begonnen met het opbouwen van vakantiedagen, en uiteraard hebben we een paar dagen opgenomen voor het familiebezoek. Dat betekent dat de koek voor ons op is, helaas, volgend jaar gaan we plannen om er ook is echt op uit te gaan. Dat mag ook wel na zoveel jaren........

San gaat goed op haar werk, het niet meer moeten leren werkt voor haar bevrijdend, desalniettemin heeft ze nog steeds moeite om het te bevatten.
We zitten nu te wachten op geboorte-en trouw certificaten, bewijzen van goed gedrag (ik ben de tel kwijt geraakt maar in mijn persoonlijke geval heb ik al zo'n 5 Criminal Record checks ondergaan en is dit toch wel zeker het vierde bewijs van goed gedrag wat vanuit Nederland moet worden opgestuurd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) Dit weer voor de aanvraag van de permanente status. Dit "geintje" gaat ons tussen de 3 en 4 duizend dollar kosten want we moeten bv ook weer met zijn vieren medisch gekeurd worden.
Minder prettig zal ik maar zeggen........

Wij wensen iedereen een hele fijne vakantietijd toe.

Nominatie

We gingen samen Bear uitlaten en besloten verderop in de straat de brievenbus te legen. Er zat een grote bruine envelope bij waarin de nominatie zat van de Government of Alberta!
Hier heeft San 2.5 jaar voor geknokt en nu eindelijk heeft ze hem in haar handen. Nu nog een aantal formulieren invullen en dan gaat alles naar de immigratiedienst van Canada.

Ik heb vandaag een soort van scriptie ingeleverd en zal na goedkeuring gepromoveerd worden, leuk en practisch want er zit ook een loonsverhoging aan vast.

Bear groeit als kool (1 kilo erbij elke week) en we stappen over naar een krachtiger puppyvoer.
Gisteren een barbecue met Ellen en Pascal en Adriana (Kelly zit in Ottawa voor zijn werk).
We hebben het druk met van alles en nog wat, de afgelopen zondag naar de rodeo van Stony Plain geweest en hebben we weer lekker die typisch Canadese cultuur gesnoven.

Rik is zich aan het voorbereiden voor zijn laatste examenweek, we hebben er vertrouwen in.
Koen heeft zich weer op het tennis gestort dus we mogen niet klagen.

Leverpastei van Unox......

Anderhalf uur stonden we te wachten bij de aankomsthal in de luchthaven van Edmonton. Ik zei nog tegen Rik dat Opa Jaap waarschijnlijk al vloekend en tierend door aankomstdeuren zou komen. Rik keek me grijnzend aan en zei "zou je denken pap?"
En ja hoor, Opa Jaap kwam in beeld gevolgd door een tirade aan oer Hollandse vloeken gelardeerd met sappige anekdotes van douaniers welke totaal niet geschikt waren voor hun werk. We lagen in een deuk want dit ging precies zoals voorspeld. Wat bleek, in het vliegtuig moet je via een formulier vermelden of je iets aan te geven hebt zoals in dit geval levensmiddelen. Wij hadden wat lekkere dingen gevraagd en Opa Jaap en Kika hadden dit trouw in de koffers gedaan. Na de landing werden voornoemde formulieren ingenomen en als je vermeld hebt dat je daadwerkelijk levensmiddelen hebt meegenomen dan word je in een andere rij gepropt..... Kika dacht mee te denken met voornoemde douaniers en was al begonnen om de producten uit de koffers te halen tot....., een beruchte fors bemeten douaniere zag wat Kika aan het doen was en bulderde dat dit niet de bedoeling was. Jaap werd aan de tand gevoeld door een mannelijke uitvoering en moest tandenknarsend door deze Noord Amerikaanse behandeling. Uiteindelijk werden er 6 blikjes Unox leverpastei in beslag genomen, mijn broek zakte weer eens af toen ik hun emotionele verhaal aanhoorde.

Na bekomen te zijn van deze douane ellende reden we huiswaarts en sloeg de stemming snel om naar ontspanning. We zijn al naar Fort Edmonton geweest en Elk Island, we zagen 6 bizons, herten en bevers. We hadden bijna nog een hert op de motorkap toen we over de snelweg reden maar gelukkig kon ik op tijd remmen.

Gisteren had Koen zijn afscheid van Junior Highschool in de kerk alwaar de ceremonie 2 uur duurde. Koen gaat naar de volgende fase in zijn leven namelijk de Highschool, wat vliegt de tijd!

Zwarte Bear en Grizzly Bear

Al een week ruim 25 graden! Heerlijk weer nu, vanaf morgen richting de 19-20 graden wat ik eigenlijk veel lekkerder vind. Met de warmte kwam de droogte en met de droogte het verbod op kampvuren maken. In de provincie woeden nu vele bosbranden en is een beetje regen hard nodig.
Ook in onze tuin....... We konden er maar niet achter komen hoe het sprinkler systeem werkt tot super San besloot de gebruiksaanwijzing uit te pluizen en eureka! Ik was met Bear in de tuin toen San gilde dat nr 3 en 4 moesten gaan werken en ja hoor, uit het gras schoten een aantal sprinklers uit de grasmat en werden Bear en ik getrakteerd op een douche. Bear vindt water geweldig en als een dolle begon hij door de tuin te denderen.

De tuin is getransformeerd tot een groene oase van rust en privacy. Het gras krijgt ook groeistuipen en morgen ga ik op de grasmaaier de tuin doen, ik ben benieuwd. Niet alleen het gras groeit als kool maar ook onze Bear! Hij ligt nu aan mijn voeten terwijl ik dit verhaaltje schrijft, hij is nog een beetje nat van zijn avonturen in de pas besproeide tuin........ Hij luistert al behoorlijk goed, ik ben onder de indruk van zijn leergierigheid, moed en zijn onvoorwaardelijke liefde. Zijn eerste injecties en ontworm kuur heeft hij reeds gehad, de komende week de volgende ronde. De dierenarts heeft hem onderzocht en vond hem een gezonde en sterke pup. Kijkend naar zijn poten vermoed ik dat Bear zijn naam alle eer gaat aandoen.

Koen moest vanavond ook een injectie halen en ik was met hem mee. Zonder een spier te vertrekken kreeg Koen een vervelende injectie in zijn schouder. Ook mijn jongste telg groeit als kool, als Bear onze Zwarte Beer is dan promoveer ik Koen tot onze Grizzly Beer. Deze twee zijn onafscheidelijk en ik zie een sterke vriendschap groeien, heel leuk om te zien.

Jaap en Fransje komen aan op Edmonton airport over een week. We kijken uit naar jullie bezoek!

Graduation en examen

Vervelen doen we ons hier niet. Afgelopen vrijdag was Rik zijn graduation en dit gaat op zijn typisch Noord Amerikaans. Heel anders dan in Nederland waar je bij wijze van spreken je diploma per postorder krijgt thuisgestuurd......
Hier staan de studenten centraal en worden op bijzondere wijze in het zonnetje gezet en met veel respect behandeld. Voor Rik en ons een dag om niet te vergeten, Rik was toch wel gespannen en krijgt dan dezelfde karakter trekjes als zijn vader wat niet altijd prettig is voor de buitenwereld..... Ik steek de hand in eigen boezem en neem de volledige verantwoordelijkheid voor mijn dna inbreng.
Het mooie van Rik is dat hij aan het einde van deze gestresste en chaotische dag sorry zegt voor zijn gedrag. Hij zegt genoten te hebben en zich speciaal voelde door deze manier van het uitreiken van zijn diploma. Hebben jullie enig idee wat voor topprestatie Rik heeft geleverd? Als een vreemde alien ergens halverwege starten in een Highschool op een ander continent en dan slagen! Niet alleen dat maar ook nog eens met bijna al zijn vakken op het hoogste niveau!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

San  loopt op haar laatste benen en sleept zich naar 20 mei voor haar hoplijk laatste examen uit haar leven. Ze is nu 3 dagen "vrij" oftewel benut iedere minuut om te trachten nog wat kennis tot zich te nemen.Ik sluip om haar heen, voorzie haar van thee en koekjes, neem haar alle huishoudelijke taken uit handen en heb vandaag samen met Koen boodschappen gedaan. Verder in de tuin gewerkt, voor onze Bear aan het zorgen die nu in de ondeugende fase zit, wat een lieverd is hij toch!
Gisteren en eergisteren in de basement gewerkt en samen met Willem de electriciteit op een haar na geinstalleerd. Ik had altijd een hekel aan stroom maar doordat ik hier overal bij betrokken ben mag ik zeggen dat ik nu bijna zelfstandig de boel kan installeren tot en met het panel aan toe.
Komende week kan Rik over naar zijn kamer die we al een beetje aan het inrichten zijn. Net op tijd voor het bezoek uit Nederland voor de gehele maand juni.

Druk, moe maar voldaan (ik moet soms hard nadenken om het Nederlandse woord te vinden).
Ik vraag aan alle lezers om op 20 mei voor mijn schat te duimen, kaarsen te branden of andere motiverende en krachtgevende rituelen, ze heeft jullie nodig!

Van Clematis tot electrische gitaar

Veel wind de laatste tijd, de temperatuur gaat aardig op en neer maar geen vorst meer in de nachten. De natuur begint te ontluiken en alles wordt nu groen. Het is een genot om in de tuin te werken, lekker aan het snoeien, blad ruimen, enz.
Ik heb me suf gezocht naar een hendel voor de buitenkranen.......toen maar even de verkopende makelaar gebeld en gevonden!
Klinkt misschien een beetje decadent maar er zijn verschillende buitenkranen anders red je het niet met je tuinslang. Vandaag een Clematis geplant en een vogelhuis opgehangen, het hek van de veranda gerepareerd en een roos geplant.

Rik krijgt nu veel proefwerken en slaat zich er goed doorheen. Nog even en dan zit Highschool erop!
Ik heb deze week nog contact gehad met de school voor de Paramedic opleiding in St Albert, ik blijf er bovenop zitten en het ziet er nu naar uit dat Rik in juli kan starten met de eerste opleiding. Dit is wat Rik wil en we zijn blij dat hij een duidelijk doel voor ogen heeft, de hoofd opleiding wordt versneld gegeven, in plaats van 2 jaar is het anderhalf jaar. Er is een grote vraag naar Paramedics dus uitstekende toekomst perspectieven.
Gisteren met Koen naar een electrische gitaar wezen kijken in de binnenlanden van Edmonton. In een toch wel erg sjofele buurt kwamen we aan bij een oud en verwaarloosd pand welke het niet slecht had gedaan in een horror film. Bij het aanbellen zagen we een opschrift dat we de achterdeur moesten nemen. Koen vroeg me nadrukkelijk om voorop te lopen en kleefde aan me vast bij onze tocht naar de achterdeur. Overal lagen dozen en ander ondefenieerbare troep opgestapeld. Bij de achterdeur aangekomen stond de eigenaar opeens achter het raam. Een klein mannetje met een vlassig baardje en een brilletje op liet ons binnen. Hij verzocht ons om hem te volgen, we moesten een soort van Harry Potter achtige trap af welke ons leidde naar de spelonken van de muziekinstrumentenkamer (leuke voor scrable). De eigenaar had verschillende gitaren staan en Koen was geinteresseerd in een jaren 60 gitaar welke ook de favoriet was van Jimmy Hendrix. De man knikte goedkeurend, sloot de gitaar aan op de bij de prijs inbegrepen versterker en begon op de snaren te beuken en wonder boven wonder deze man kon een behoorlijke riedel spelen. Koen zei "ok, ik heb genoeg gehoord, ik wil die gitaar en de versterker". Trots haalde hij zijn zelfverdiende dollars uit zijn portemonnaie en is nu in het bezit van een heel erg coole gitaar. Hij oefent druk dus Opa Jaap en Kika worden hopelijk verblijd met een gitaar spelende kleinzoon.

't kan vriezen en dooien

Vanmorgen paasontbijt met z'n 3tjes. San heeft een dagdienst helaas en ik moet een avonddienst doen. Ik kan me niet herinneren dat we een paasontbijt zonder een van ons hebben gehad dus best wel raar. Hopelijk heeft San vandaag een rustige dienst want de laatste weken is het bijna elke dag raak. Veel incidenten en als leidinggevende ben je dan altijd de pineut, men verwacht van San dat zij de beslissingen neemt (wat ze ook heel goed doet) en natuurlijk ook dat ze de onvermijdelijke papierberg voor haar rekening neemt.

Onze jongens genieten van hun voorjaarsvakantie, nog een paar maanden en dan is Rik klaar met Highschool! Mijn God, waar blijft de tijd? Koen verruilt de Junior High voor Highschool en onze kleine Koen is getransformeerd in een Grote Beer! 

Het weer is de afgelopen weken heel grillig te noemen. Deze week hebben we regelmatig met alleen een korte broek aan in de zon gezeten op ons deck. Heerlijk warm, in de beschutting rond de 20 graden! Om een voorbeeldje te geven over het wispelturige klimaat in Alberta, zo zit je dus te bakken in de zon, komen er opeens wolken en dendert de temperatuur naar beneden en een uur later valt er 5cm sneeuw, hebben we deze week "slechts" 3 keer gehad.......
De weersvoorspelling geeft reden tot een brede glimlach, volgende week 17 graden en heel veel zon, oh ja had ik al verteld dat er hier geen lente is? We gaan dus van de winter naar de zomer in nog geen 2 weken.

De sneeuw in de tuin is bijna weggesmolten en met het smelten van de sneeuw komen er steeds meer beelden, tuinpotten, lampen, waterfontein, enz tevoorschijn.
Ik sta op het punt om de bestelling van zaadjes, aardbeienplanten, enz de deur uit te doen. We hebben een teler gevonden in Ontario, een Nederlander die al het Nederlandse zaad heeft voor onze groentetuin. Ik hoop dat ik genoeg kennis heb bewaard van mijn vader en moeder die ruim 40 jaar hun eigen groenten hebben verbouwd om zelf ook siccesvol te kunnen zijn.
Ik ben benieuwd!

Lente

De lente is behoorlijk vroeg, de temperaturen zijn ruim boven nul en men verwacht op zaterdag ruim boven de 10 graden......De sneeuw smelt heel rap weg.

Ik ben "vrijwillig" voor 2 sets in de nachtdienst geplaatst, voel me als een zombie.
Dat had ik nou net even nodig, al moe zijn van de verhuizing, verbouwing en dan de aanslag op je bio ritme.

We genieten van ons huis, de tuin en voelen ons miljonairs, wat fijn om hier te mogen wonen!

Rik en Koen voelen zich al helemaal thuis en ook zij komen tot rust.

Verder geen nieuws.

Bouwinspectie

Het jojo winterweer weet van geen ophouden, van temperaturen boven nul tot strenge vorst in 24 uur. Nu alweer een paar dagen knetterkoud, bij het opstaan was het -19. De zon schijnt wel vrolijk, in onze woonkamer aan de tuinzijde is het dan meteen heel licht en behaaglijk.

Gisteren waren er 2 loodgieters in huis voor een probleempje met de boiler en de wasdroger. Deze problemen waren al gemeld voor de koop dus we kregen geen rekening.
In Nederland kenden we veel "mannetjes" die voor een leuk prijsje de technische mankementen verholpen voor ons. Nu moet ik dus weer op zoek maar de loodgieter van gisteren doet ook de klussen na werktijd en zijn vriend is een electricien met een vast uurtarief dus geen flessentrekkerij. Dit is weer heel erg handig voor de verbouwing van de basement waar sommige dingen niet door onszelf gedaan kunnen worden maar waar volgens de strenge bouwvoorschriften vakmannen moeten worden ingehuurd. Je moet hier voor je gaat verbouwen een bouwvergunning aanvragen, in ons geval gaat het nu om een basement ontwikkelingsvergunning en eentje voor de electriciteit. Koop je, in ons geval, een woning uit 1992 met een unfinished basement dan moet je aan alle huidige eisen voldoen, was de basement toendertijd al ingericht dan kun je elk voorschrift aan je laars lappen en doen waar je zin in hebt.......
Wij kregen afgelopen maandag bezoek van twee bouwinspecteurs en die hadden hoogstwaarschijnlijk de maandagmorgen blues, er moeten nog aan een aantal voorwaarden voldaan worden. Zoals bv het raam wat in de kamer van Rik zit voldoet niet aan de huidige eisen en moet groter (7.5 cm hoger), nogmaals de ramen in de basements van bv de jaren 50, 60, 70, 80 zijn veel kleiner maar blijkbaar kunnen deze mensen wel ontsnappen bij een brand en huizeneigenaaren van de jaren 90 niet.... Volgt U het nog? Ik probeerde me te beroepen op een soort van gewoonte recht maar ving bot bij deze stugge heren. Ik met Kelly naar een soort van kringloopwinkel om te kijken of ze een raam hadden welke ik kan gebruiken. Ik had niet veel hoop maar....... ja hoor ze hadden er een, een nieuwe nog wel voor een zacht prijsje.
Voor het aansluiten van de belangrijkste electrische klussen heb ik nu een "mannetje" en voor de toekomstige badkamer van Rik heb ik een andere. Gelukkig kunnen we de meeste dingen zelf doen, en voor de andere dingen betaal ik geen cent teveel, we blijven Hollanders.

Verhuizen

Ik kwam er om 8.30 uit en dat is voor mij schofterig laat......Ik hees me uit bed met de souplesse van een betonnen heipaal. De afgelopen week heeft er aardig ingehakt en daar pluk ik nu de vruchten van. Vorige week maandag begonnen met de kamer ( zeg maar gerust master bedroom) van Rik. Met vereende krachten is er al een mooie vooruitgang geboekt, het plafond moet nog afgemaakt en het schilderen moet nog worden gedaan. Een mini koelkast en magnetron worden nog ingebouwd en dan kan Rik zijn intrek nemen in een toch wel heel mooie kamer zou ik zo zeggen.

Het verhuizen van al onze spullen was pittig, het weer werkte mee qua geen sneeuwval maar er was een gevoelstemperatuur van -20......Als je dan ook te weinig drinkt dan zie je aan het einde van de dag de wereld voor een doedelzak aan. De dagen hiervoor was het boven nul waardoor alles weer was bevroren en het spiegelglad was, dit veroorzaakt spierpijn en stramheid op plaatsen dat je niet eens wist dat je daar spieren hebt. Maar het resultaat is er ook naar, op wat kleine dingetjes is alles over. Koen is helemaal gelukkig met zijn kamer, een giga televisie, Playstation te bedienen vanuit zijn bed..... Zijn uitzicht vanuit zijn raam is prachtig, hij kijkt zo in onze tuin. Ja onze tuin, ongelooflijk wat een pracht, het is werkelijk magnifiek. Als ik kijk en besef wat voor een gelukkige mensen we zijn dan knijp ik me tegelijkertijd in mijn arm.
We hebben al bepaald waar onze groentetuin komt, genoeg ruimte voor hopelijk een rijke oogst aan sperciebonen, sla, andijvie, boerenkool, spruiten, aardbeien, enz.

Om het gevoel te vermijden dat ik nu zit te niksen.......ga ik zo ons deck sneeuwvrij maken en een pad schuiven naar de fire pit. Vanavond gaan we lekker een vuurtje stoken en kunnen we de tuin zien (en ons huis) vanaf de andere kant.
We hebben al de nodige gasten gehad die ons feliciteren met het huis en bij het zien van onze tuin bijna sprakeloos zijn. Als we alles moeten geloven is dit een van de grootste tuinen van St Albert, niet slecht gedaan door dit hardwerkende gezin.

We waren er bijtijds uit voor de grote verhuisdag. Het was giga koud, rond de -15 met een gevoelstemperatuur van -20. Kelly en Adriana, Pascal en Ellen waren ook present (dit zijn hele goede vrienden die ons door dik en dun steunen).
We waren om 20.30 uur klaar, nou ja bijna want er ligt nog wel het een en ander in het huurhuis.

We liggen nu op onze nieuwe bank, met een druk op de knop lig je languit met je benen gestrekt, heerlijk.

Tot de volgende keer, we zijn gesloopt en gaan nu naar bed.

2 bier en het Noro virus

De winter is terug, het sneeuwt nu en de temperatuur is aan het zakken. De verwachting is overdag rond de -11/-15 en in de nachten -15/-21.

Gisteren werd ik uitgenodigd om de ijshockey wedstrijd van de Edmomton Oilers te bekijken in een skybox, wat een luxe en wat een leuke avond! Het was afgeladen vol, de sfeer is gemoedelijk maar ondanks dat veel politie op de been. Ik ging 3 bierjes halen en bij het bestellen werd mij gezegd dat ik er maar 2 kreeg..... Ik herhaalde mijn bestelling en zei "wat krijgen we nou, ik wil 3 bier!!!!!!!!!!!!!
De dame in kwestie werd zenuwachtig en zei u mag er 3 als er iemand (een vriend ofzo bij u is). Ik haalde diep adem om met de nodige krachttermen mijn bestelling weer te herhalen toen Kelly me op mijn schouder tikte en glimlachend vroeg wat er aan de hand was. Wat bleek is dat je per volwassene maar 2 bier meekrijgt en meer als je een maat bij je hebt. Ik snap best dat men streng is met het gebruik van alcohol maar dit is in mijn optiek een stapje te ver.

We hebben de adreswijziging doorgegeven aan de Canadian mail, het begint nu wat meer echt te worden alhoewel San en ik het nog steeds niet kunnen bevatten. Komende week gaan we de permit regelen voor de verbouw van de basement en het bestellen van de bouwmaterialen. Alle verhuisdozen die er nog stonden zijn opnieuw bekeken, gereorganiseerd en klaar voor de move. Er is veel hulp aangeboden voor de verhuizing en verbouwing, dit is een geruststellende gedachte want we kunnen niet alles zelf.

Hier heeft het Noro virus toegeslagen, San kwam de afgelopen week thuis van het werk en is ziek geworden, hierna was Koen aan de beurt en toen ik, heel besmettelijk dus, Rik had/heeft nergens last van.
San is alweer een paar dagen aan het werk en heeft haar handen vol. Er is een officiele uitbraak in het complex waar ze werkt en ook haar collega die net als San leidinggevende is is geveld. Ook de manager ligt ziek op bed dus 3 keer raden wie de toko draaiende houdt.......... het is nu 15.15 en ik heb nog niks van haar gehoord dus ik vermoed dat ze gaat overwerken.....

We hebben voor Koen een karrebies gekocht voor het bezorgen van zijn kranten. Hij is hier heel blij mee want het maakt het werk makkelijker, met zijn koptelefoon op heeft hij met een uurtje alles bezorgd en $10 verdiend. Vandaag zijn bankrekening doorgegeven en volgend maand worden zijn eerste verdiende dollars overgemaakt.

Head LPN

Een aantal dagen geleden belde San me vanaf haar werk met de mededeling of ik zat....... Ik zei uh ja ben net een bakkie koffie aan het drinken en dacht tegelijkertijd wat is er aan de hand?
Hierop stak mijn echtgenote van wal dat ze net met haar manager had gesproken, hierop hoorde ik haar overschakelen naar het Engels om een client te woord te staan. Ik werd steeds nieuwsgieriger en wachtte ongeduldig op het vervolg. "Ja ik heb dus net met de manager gesproken en die had met de bazin van de board gepraat", en ja hoor weer een client die hulp nodig had! Ik vermoedde dat dit toch wel een spannend bericht was en geduldig als ik ben had ik zoiets van, San doe de deur van je kantoor op slot en geef me het nieuws! Na een paar minuten "ben je er nog", ja hoor ik ben er nog (tuurlijk ben ik er nog!), "nou dus de manager heeft een heel goed gesprek gehad en wil me niet kwijt"! Ik zeg dus nou ik wil je ook niet kwijt maar zeg nou in godsnaam wat er aan de hand is!
"Ze hebben me een permanente full time baan aangeboden"!!!!!!! Wauw dat is geweldig nieuws, wat een opluchting!
Met een diepe zucht van gelukzaligheid giet ik de laatste slok koffie naar binnen. tegelijkertijd wordt de impact van dit bericht me geheel duidelijk. Eindelijk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dit hadden we voor ogen (en ook wel stiekum gehoopt), dit betekent dat we kunnen gaan aanvragen voor de permanente status en voor de jongens dan hun sociaal verzekeringsnummer zodat ze een bijbaantje kunnen nemen. Ik zit dit nu te typen maar bevatten kan ik het nog niet helemaal. Als klap op de vuurpijl heeft San ook te horen gekregen dat ze vanaf 25 januari voor 50% leidinggevende zal zijn.

Koen heeft vandaag gebeld naar de plaatselijke krant, er stond namelijk een vacature voor krantenbezorger in de buurt. 2x per week een uurtje lopen in de frisse buitenlucht en nog geld verdienen ook! Koen gaat woensdag beginnen en heeft tot op de cent uitgerekend wat dit opbrengt en met een tevreden glimlach zegt hij dat dit een leuk zakcentje is.

Dagboek

Ondanks een behoorlijk tegenvallend aantal reacties heb ik na overleg met Susanne besloten om gewoon door te gaan met het blijven schrijven van onze belevenissen in Canada. Bij de spaarzame reacties zat een hartverwarmende, namelijk die van een jong stel welke ook emigratieplannen hebben (we zullen jullie waar mogelijk voorzien van hopelijk nuttige tips). Verder mijn dank voor de andere reacties, leuk om te lezen dat een aantal oud collega's me/ons nog volgen.

Dit blog zal vooral een naslagwerk worden voor onszelf, een soort van dagboek welke er voor zal zorgen dat we niets zullen vergeten van ons bijzondere avontuur. Hiernaast kunnen familie, vrienden en trouwe volgers op de hoogte blijven van dit toch wel bijzondere gezin.

Na veel gedoe heb ik dan eindelijk de aanvragen van goed gedrag voor onze wapenvergunningen opgestuurd naar Nederland. Iets van 25 documenten zijn nu hopelijk onderweg, pff.
De afgelopen week hebben we ons als gezin opgegeven voor een jacht en visvereniging in de buurt.
Schietbanen van 100 tot 300 meter, kleiduiven knallen, enz. Het is een ruimbemeten locatie met een forellenvijver speciaal voor gezinnen en niet voor de Rambo's.

Gisteren hebben San en ik een nieuwe bank en fauteuil aangeschaft voor ons nieuwe huis, best wel een lekker gevoel, het schiet al aardig op en we hebben er enorm veel zin in. Rik en Koen kunnen ook niet wachten, het is dan ook een geweldige plek die we straks thuis mogen noemen.

Gisteren was een heel belangrijke en spannende dag want San moest weer eens peentjes zweten bij het licentie examen voor haar verpleegkundige opleiding. Alweer een examen hoor ik jullie al zeggen, ja maar nu wel hopelijk de laatste.

Nog even het "warme" weerbericht; vandaag overdag -1, morgen +4 en deze vreemd hogere temperaturen houden nog wel een week aan.

Jullie zijn gewend aan langere anekdotes maar in dit geval wordt het meer een korte mededeling;

Gezien het lage aantal feedbacks of opmerkingen o.i.d. van de laatste tijd oftewel 0,0 en ik toch mijn best doe om onze belevenissen op papier te zetten voor de volgers....... het volgende.

Mochten er toch nog geintresseerden zijn voor dit blog stuur me dan een teken van leven naar ons emailadres;  fsklinge@hotmail.com